قال الإمام الصادق عليه السلام:
مَنْ أَغَاثَ أَخَاهُ اَلْمُؤْمِنَ اَللَّهْفَانَ عِنْدَ جَهْدِهِ فَنَفَّسَ كُرْبَتَهُ وَ أَعَانَهُ عَلَى نَجَاحِ حَاجَتِهِ كَانَتْ لَهُ بِذَلِكَ عِنْدَ اَللَّهِ اِثْنَتَانِ وَ سَبْعُونَ رَحْمَةً مِنَ اَللَّهِ يُعَجِّلُ لَهُ مِنْهَا وَاحِدَةً تصلح يُصْلِحُ بِهَا مَعِيشَتَهُ وَ يَدَّخِرُ لَهُ إِحْدَى وَ سَبْعِينَ رَحْمَةً لِأَفْزَاعِ يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ وَ أَهْوَالِهَا.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که هنگام مشقت به فریاد برادر پریشانش برسد و اندوهش را بزداید و او را در دستیابی بر خواسته اش یاری رساند او به سبب این کار هفتاد و دو رحمت در پیشگاه خدا دارد که یکی از آن رحمت ها را شتابان و زود بر او فروفرستد که با آن امور زندگی اش را سامان دهد و هفتاد و یک رحمت دیگر را برای بیم ها و هراس های روز رستاخیز او نگاه دارد.