لاَ تَفْتِنَنَّكُمُ اَلدُّنْيَا وَ لاَ يَغْلِبَنَّكُمُ اَلْهَوَى وَ لاَ يَطُولَنَّ عَلَيْكُمُ اَلْأَمَدُ وَ لاَ يَغُرَّنَّكُمُ اَلْأَمَلُ فَإِنَّ اَلْأَمَلَ لَيْسَ مِنَ اَلدِّينِ فِي شَيْء
دنیا شما را شیفتۀ خود نگرداند، و خواهش بر شما چیره نشود، عمر و روزگار بر شما به درازا نکشد، و آرزو شما را نفریبد.به درستی که در آرزوی بیجا، از دین چیزی نیست.
لاَ تَفْتِنَنَّكَ دُنْيَاكَ بِحُسْنِ اَلْعَوَارِي بِحُسْنِ اَلْعَوَادِي فَعَوَادِي اَلدُّنْيَا فَعَوَارِي اَلدُّنْيَا تَرْتَجِعُ وَ يَبْقَى عَلَيْكَ مَا اِحْتَقَبْتَهُ مِنَ اَلْمَحَارِم
دنیا با زیبایی کالای خود تو را شیفته نگرداند، چون کالای دنیا باز پس گرفته شود و آنچه از آن گناه کسب کرده ای برای تو باقی می ماند.
لاَ يَسْتَفِزُّ خُدَعُ اَلدُّنْيَا اَلْعَالِم
حیلۀ دنیا، دانا را بر نمی گیرد.
رُبَّ صَادِقٍ عِنْدَكَ مِنْ خَبَرِ اَلدُّنْيَا عِنْدَكَ مُكَذَّب
بسا خبر دهندۀ راستگویی از دنیا، که در پیش تو دروغگو شمرده شده است.
آفَةُ اَلنَّفْسِ اَلْوَلَهُ بِالدُّنْيَا
مایۀ تباهی نفس، شیفتگی به دنیا است.
سَبَبُ صَلاَحِ اَلنَّفْسِ اَلْعُزُوفُ عَنِ اَلدُّنْيَا
تنفّر از دنیا، سبب نیکو شدن نفس است.
عَجِبْتُ لِمَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ كَيْفَ يَأْنَسُ بِدَارِ اَلْفَنَاء
در شگفتم به کسی که خویش را شناخته، چگونه به سرای فانی آرام می گیرد.
مَنْ صَحَّتْ مَعْرِفَتُهُ اِنْصَرَفَتْ عَنِ اَلْعَالَمِ اَلْفَانِي نَفْسُهُ وَ هِمَّتُه
کسی که شناخت او از جهان نابود شونده درست باشد، نفس و عزم خویش را باز می دارد.
إِنَّمَا أَهْلُ اَلدُّنْيَا كِلاَبٌ عَاوِيَةٌ وَ سِبَاعٌ ضَارِيَةٌ يَهِرُّ بَعْضُهَا بَعْضا وَ يَأْكُلُ عَزِيزُهَا ذَلِيلَهَا وَ يَقْهَرُ كَبِيرُهَا صَغِيرَهَا نَعَمٌ مُعَقَّلَةٌ وَ أُخْرَى مُهْمَلَةٌ قَدْ أَضَلَّتْ عُقُولَهَا وَ رَكِبَتْ مَجْهُولَهَا
نیستند اهل دنیا مگر سگان فریاد کننده، و درندگان به شکار عادت کرده، عدّۀ از آنها عدّۀ دیگر را ناخوش می دارند و عزیز آنها پستان خود را می خورد، بزرگ آنها بر کوچک آنها چیره می شود، آری آنها شتران زانو بسته اند و عدّه ای رها شده اند که خود را گم کرده و بر نادانی خود سوار شده اند.
حُكِمَ عَلَى أَهْلِ اَلدُّنْيَا بِالشَّقَاءِ وَ اَلْفَنَاءِ وَ اَلدَّمَارِ وَ اَلْبَوَار
بر اهل دنیا، به بدبختی، نابودی، هلاک شدن و هلاک نمودن فرمان داده شده است.
حُكِمَ عَلَى مُكْثِرِي أَهْلِ اَلدُّنْيَا بِالْفَاقَةِ وَ أُعِينَ مَنْ غَنِيَ عَنْهَا بِالرَّاحَة
برای زیاده خواهان اهل دنیا، حاجت و نیاز پیش بینی شده و برای بی نیاز از دنیا، آسایش حکم شده است.
هَلْ تَنْظُرُ إِلاَّ فَقِيرا يُكَابِدُ فَقْرا أَوْ غَنِيّا بَدَّلَ نِعَمَ اَللَّهِ كُفْرا أَوْ بَخِيلا اِتَّخَذَ اَلْبُخْلَ بِحَقِّ اَللَّهِ وَفْرا أَوْ مُتَمَرِّدا كَأَنَّ بِأُذُنَيْهِ عَنْ سَمَاعِ اَلْحِكْمَةِ وَقْرا
آیا مردم دنیا را جز این می بینی؟یا درویش است و رنج درویشی می کشد، یا توانگر است که در مقابل نعمتهای خداوند، ناسپاس است، یا بخیلی است که خسّت در پرداخت حقّ پروردگار را سبب توانگری خود می داند، یا سرکشی است که گویا گوشهای او از شنیدن کلام حق کر گردیده است.