احادیث درباره دنیا مایه تباهی نفس

يَنْبَغِي لِمَنْ عَلِمَ شَرَفَ نَفْسِهِ أَنْ يُنَزِّهَهَا عَنْ دَنَاءَةِ اَلدُّنْيَا

بر کسی که شرافت نفس خویش را می شناسد سزاوار است که خویش را از پستیهای دنیا پاکیزه گرداند.

إِيَّاكُمْ وَ غَلَبَةَ اَلدُّنْيَا عَلَى أَنْفُسِكُمْ فَإِنَّ عَاجِلَهَا نَغْصَةٌ وَ آجِلَهَا غُصَّة

از غلبه و چیره نمودن دنیا بر نفس خویش بپرهیزید، پس بدرستی که از دنیا آنچه حاضر است ناتمام و ناگوار است و آیندۀ آن غصّه و اندوه است.

آفَةُ اَلنَّفْسِ اَلْوَلَهُ بِالدُّنْيَا

مایۀ تباهی نفس، شیفتگی به دنیا است.

سَبَبُ صَلاَحِ اَلنَّفْسِ اَلْعُزُوفُ عَنِ اَلدُّنْيَا

تنفّر از دنیا، سبب نیکو شدن نفس است.

عَجِبْتُ لِمَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ كَيْفَ يَأْنَسُ بِدَارِ اَلْفَنَاء

در شگفتم به کسی که خویش را شناخته، چگونه به سرای فانی آرام می گیرد.

مَنْ صَحَّتْ مَعْرِفَتُهُ اِنْصَرَفَتْ عَنِ اَلْعَالَمِ اَلْفَانِي نَفْسُهُ وَ هِمَّتُه

کسی که شناخت او از جهان نابود شونده درست باشد، نفس و عزم خویش را باز می دارد.

ما كرمت على عبد نفسه إلاّ هانت الدّنيا في عينه

نفس بنده ای گرامی نشود مگر این که دنیا در چشم او کوچک باشد.