كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَذَكَرُوا عِنْدَهُ اَلْمُؤْمِنَ فَالْتَفَتَ إِلَيَّ فَقَالَ يَا أَبَا اَلْفَضْلِ أَ لاَ أُحَدِّثُكَ بِحَالِ اَلْمُؤْمِنِ عِنْدَ اَللَّهِ قُلْتُ بَلَى فَحَدِّثْنِي قَالَ إِذَا قَبَضَ اَللَّهُ رُوحَ اَلْمُؤْمِنِ صَعِدَ مَلَكَاهُ إِلَى اَلسَّمَاءِ فَقَالاَ رَبَّنَا عَبْدُكَ فُلاَنٌ وَ نِعْمَ اَلْعَبْدُ كَانَ لَكَ سَرِيعاً فِي طَاعَتِكَ بَطِيئاً فِي مَعْصِيَتِكَ وَ قَدْ قَبَضْتَهُ إِلَيْكَ فَمَا ذَا تَأْمُرُنَا مِنْ بَعْدِهِ قَالَ فَيَقُولُ اَللَّهُ لَهُمَا اِهْبِطَا إِلَى اَلدُّنْيَا وَ كُونَا عِنْدَ قَبْرِ عَبْدِي فَاحْمَدَانِي وَ سَبِّحَانِي وَ هَلِّلاَنِي…
سدیر صیرفی گوید: نزد امام صادق علیه السلام بودم که در نزد ایشان سخن از مومن به میان آوردند، پس امام علیه السلام به من رو کرده و فرمود: ای ابو الفضل آیا نمی خواهی که حال مومن را در پیشگاه خدا برایت باز گویم؟ عرض کردم: آری، برایم بازگوی. فرمود: چون خداوند روح مومن را ستاند دو فرشته نویسنده اعمالش به آسمان بالا روند و عرض دارند: پروردگارا فلان بنده تو چه نیکو بنده ای بود در فرمانپذیری تو شتابناک و در نافرمانی تو کند بود. همانا جانش را ستاندی و به سوی خویش کشاندی. ما را از این پس چه دستور می دهی؟ خداوند آن دو را فرماید: به سوی دنیا فرود آیید و بر سر گور بنده ام باشید و مرا حمد و تسبیح و تهلیل و تکبیر گویید و آن را برای بنده ام بنویسید تا آنگاه که او را از گور برانگیزانم، سپس امام صادق علیه…
لَيْسَ اَلنَّاصِبُ مَنْ نَصَبَ لَنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ لِأَنَّكَ لَمْ تَجِدْ رَجُلاً يَقُولُ أَنَا اَلنَّاصِبُ أُبْغِضُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ وَ لَكِنَّ اَلنَّاصِبَ مَنْ نَصَبَ لَكُمْ وَ هُوَ يَعْلَمُ أَنَّكُمْ تَتَوَالَوْنَا وَ أَنَّكُمْ مِنْ شِيعَتِنَا .
امام صادق از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: به راستی، آنگاه که دوستداران علی علیه السلام در دنیا هستند و هنوز به بهشت نرفته اند بهشت مشتاق دیدار آنها باشد و نورش به فزونی آنان را فرا گیرد و همانا آن هنگام که هنوز دشمنان علی علیه السلام در دنیا هستند و به دوزخ نرفته اند دوزخ بر آنان خشم گیرد و نعره اش را بر آنان شدت بخشد. 4-. . . امام صادق علیه السلام فرمود: ناصبی آن کس نیست که ما اهل بیت را دشمن بدارد؛ زیرا بی تردید کسی را نیابی که گوید: من دشمن محمد و آل محمد هستم بلکه ناصبی آن کس باشد که با شما شیعیان دشمنی کند در حالی که می داند شما ولایت ما را پذیرفته اید و از شیعیان ما هستید.
جَاءَنِي اِبْنُ عَمِّكَ كَأَنَّهُ أَعْرَابِيٌّ مَجْنُونٌ عَلَيْهِ إِزَارٌ وَ طَيْلَسَانٌ وَ نَعْلاَهُ فِي يَدِهِ فَقَالَ لَوْ أَنَّ قَوْماً يَقُولُونَ فِيكَ قُلْتُ لَهُ لَسْتَ عَرَبِيّاً قَالَ بَلَى قُلْتُ إِنَّ اَلْعَرَبَ لاَ تُبْغِضُ عَلِيّاً ع قُلْتُ لَهُ لَعَلَّكَ مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِالْحَوْضِ أَمَا وَ اَللَّهِ لَئِنْ أَبْغَضْتَهُ ثُمَّ وَرَدْتَ عَلَى اَلْحَوْضِ لَتَمُوتَنَّ عَطَشاً .
اسحاق بن جریر بجلی گوید: امام صادق علیه السلام به من فرمود: پسر عمویت همانند عرب بیابان نشینی دیوانه نزد من آمد و در حالی که لنگی بر روی خود انداخته و جامه ای بلند به تن کرده بود و نعلین خویش را بر دست گرفته بود به من گفت: مردم در باره تو چیزهایی می گویند. گفتم: آیا تو عرب شهرنشین نیستی؟ گفت: آری، هستم. گفتم: به راستی، عرب های شهرنشین با علی علیه السلام دشمن نیستند، سپس به او گفتم: شاید از کسانی هستی که حوض کوثر را تکذیب می کنند. آگاه باش که به خدا سوگند اگر علی علیه السلام را دشمن بداری، سپس به حوض کوثر درآیی بی گمان از تشنگی جان سپاری. 15-. . . امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که فرمود: جبرییل علیه السلام بر پیامبر صلی الله علیه و آله فرود آمد و گفت: ای محمد خداوند بر تو سلام می…
صَحِبْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي طَرِيقِ مَكَّةَ مِنَ اَلْمَدِينَةِ فَنَزَلَ مَنْزِلاً يُقَالُ لَهُ عُسْفَانُ ثُمَّ مَرَرْنَا بِجَبَلٍ أَسْوَدَ عَلَى يَسَارِ اَلطَّرِيقِ وَحْشٍ فَقُلْتُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ مَا أَوْحَشَ هَذَا اَلْجَبَلَ مَا رَأَيْتُ فِي اَلطَّرِيقِ جَبَلاً مِثْلَهُ فَقَالَ يَا اِبْنَ كَثِيرٍ أَ تَدْرِي أَيُّ جَبَلٍ هَذَا هَذَا جَبَلٌ يُقَالُ لَهُ اَلْكَمَدُ وَ هُوَ عَلَى وادي وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ جَهَنَّمَ فِيهِ قَتَلَةُ اَلْحُسَيْنِ ع اِسْتَوْدَعَهُمُ اَللَّهُ يَجْرِي مِنْ تَحْتِهِ مِيَاهُ جَهَنَّمَ مِنَ اَلْغِسْلِينِ وَ اَلصَّدِيدِ وَ اَلْحَمِيمِ وَ مَا يَخْرُجُ…
عبد الله بن بکر ارجانی گوید: با امام صادق علیه السلام در راه مدینه تا مکه همسفر بودم. در منزلگاهی که«عسفان»نام داشت فرود آمدیم و پس آنگاه حرکت کرده و به کوهی سیاه و هراسناک که در سمت چپ مسیر بود گذر کردیم. به امام علیه السلام عرض کردم: ای پسر پیامبر خدا، این کوه چه هراسناک است در راه کوهی مانند این ندیدم. امام علیه السلام فرمود: ای پسر بکر آیا می دانی این چه کوهی است؛ این کوه را«کمد»گویند که بر وادی ای از وادی های دوزخ قرار دارد و خداوند قاتلان پدرم حسین علیه السلام را در آن به بند کشیده است و آب های چرکین و خونابه و آب های جوشان و آنچه که از دوزخ درآید و چرک آبی که از فرج زنان زناکار در آید و آنچه که از آتش زبانه زننده و آتش درهم شکننده و«سقر»و«جحیم»و«هاویه»و «سعیر»در آید از زیر این کوه…
ثَلاَثَةٌ يُعَذَّبُونَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مَنْ صَوَّرَ صُورَةً مِنَ اَلْحَيَوَانِ يُعَذَّبُ حَتَّى يَنْفُخَ فِيهَا وَ لَيْسَ بِنَافِخٍ فِيهَا وَ اَلَّذِي يَكْذِبُ فِي مَنَامِهِ يُعَذَّبُ حَتَّى يَعْقِدَ بَيْنَ شَعِيرَتَيْنِ وَ لَيْسَ بِعَاقِدِهِمَا وَ اَلْمُسْتَمِعُ مِنْ قَوْمٍ وَ هُمْ لَهُ كَارِهُونَ يُصَبُّ فِي أُذُنَيْهِ اَلْآنُكُ وَ هُوَ اَلْأُسْرُبُّ.
امام صادق علیه السلام فرمود: سه نفر در روز رستاخیز در عذاب باشند: آنکه تصویر حیوانی بکشد عذاب شود تا آنگاه که در آن تصویر روح بدمد و بی گمان نتواند که در آن، روح بدمد، و آنکه خوابی را به دروغ بازگو کند عذاب شود تا آنگاه که دو دانه جو را بر هم گره زند و بی تردید نتواند که آن دو را گره زند، و آنکه به گفتگوی گروهی گوش فرا دهد در حالی که آنان این کار را خوش ندارند، در گوش هایش سرب گداخته بریزند.
دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَمِيدَةَ أُعَزِّيهَا بِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَبَكَتْ وَ بَكَيْتُ لِبُكَائِهَا ثُمَّ قَالَتْ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لَوْ رَأَيْتَ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عِنْدَ اَلْمَوْتِ لَرَأَيْتَ عَجَباً فَتَحَ عَيْنَهُ ثُمَّ قَالَ اِجْمَعُوا لِي كُلَّ مَنْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَرَابَةٌ قَالَتْ فَلَمْ نَتْرُكْ أَحَداً إِلاَّ جَمَعْنَاهُ قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ ثُمَّ قَالَ إِنَّ شَفَاعَتَنَا لاَ تَنَالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلاَةِ .
ابو بصیر گوید: نزد ام حمیده(همسر امام صادق علیه السلام)رفته و به خاطر وفات امام صادق علیه السلام به او تسلیت گفتم. او گریست و من نیز از گریه اش گریستم، سپس گفت: ای ابو محمد اگر هنگام مرگ آن حضرت علیه السلام بر سر بالینش می آمدی چیز شگفتی می دیدی، آن حضرت علیه السلام چشمانش را گشود و فرمود: همه خویشان را گرد آورید، همه خویشان را گرد هم آوردیم، پس بر آنان نگریست و پس آنگاه فرمود: به راستی، شفاعت ما به آنکه نماز را سبک شمارد نرسد.
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع أَخْبِرْنِي عَنِ اَلْكَبَائِرِ قَالَ هِيَ خَمْسٌ وَ هُنَّ مِمَّا أَوْجَبَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْهِنَّ اَلنَّارَ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اَللّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ قَالَ إِنَّ اَلَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ اَلْيَتامى ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعِيراً وَ قَالَ يا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمُ اَلَّذِينَ كَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ اَلْأَدْبار إِلَى آخِرِ اَلْآيَةِ وَ رَمْيُ اَلْمُحْصَناتِ اَلْغافِلاتِ َتْلُ مُؤْمِنٍ مُتَعَمِّداً عَلَى دِينِهِ .
عبید بن زراره گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم که گناهان کبیره را برایم بازگوی. فرمود: گناهان کبیره پنج تا هستند که خدای گرامی و بزرگ دوزخ را بر آنها واجب نموده است. خدای گرامی و بزرگ می فرماید: «همانا خدا این را که با وی انباز گیرند نبخشاید» نسا ، آیه 48 و می فرماید: «همانا کسانی که مال های یتیم را به ستم می خورند جز این نیست که در شکم هایشان آتشی فرو می خورند و زودا که به آتش افروخته دوزخ در آیند» نسا ، آیه 10 و می فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده اید چون در میدان جنگ با انبوه حمله ور کافران روبرو شدید پس پشت ها را به آنها برمگردانید(مگریزید). . . تا پایان آیه» انفال ، آیه 15 و 16 ، تهمت زدن به زنان پاکدامن و کشتن عمدی مومن به خاطر دینش.
دَخَلْنَا عَلَيْهِ فَابْتَدَأَ فَقَالَ مَنْ أَكَلَ مَالَ اَلْيَتِيمِ سَلَّطَ اَللَّهُ عَلَيْهِ مَنْ يَظْلِمُهُ وَ عَلَى عَقِبِهِ فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ وَ لْيَخْشَ اَلَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً خافُوا عَلَيْهِمْ فَلْيَتَّقُوا اَللّهَ وَ لْيَقُولُوا قَوْلاً سَدِيداً .
معلی بن خنیس گوید: نزد امام صادق علیه السلام رفتیم و او خود سخن آغاز نمود و فرمود: هر که مال یتیم را بخورد خداوند کسی را بر او یا فرزندانش چیره سازد که بر آنان ستم کند و همانا خدای گرامی و بزرگ می فرماید: «و کسانی که اگر پس از خود فرزندانی ناتوان باز گذارند بر بینوایی و تباه شدن آنان بیمناکند باید در باره یتیمان بترسند و از خدا پروا کنند و سخنی راست و استوار گویند» نسا ، آیه 9
مَنْ نَسِيَ سُورَةً مِنَ اَلْقُرْآنِ مُثِّلَتْ فِي صُورَةٍ حَسَنَةٍ وَ دَرَجَةٍ رَفِيعَةٍ فَإِذَا رَآهَا قَالَ مَنْ أَنْتِ مَا أَحْسَنَكِ لَيْتَكِ لِي فَتَقُولُ مَا تَعْرِفُنِي أَنَا سُورَةُ كَذَا وَ كَذَا لَوْ لَمْ تَنْسَنِي لَرَفَعْتُكَ إِلَى هَذَا اَلْمَكَانِ.
هر که سوره ای از قرآن را فراموش کند در روز رستاخیز آن سوره برای او در صورتی زیبا و مرتبه ای فراز پدیدار شود و چون او را بیند گوید: تو کیستی؟ چقدر زیبایی؛ کاش از آن من بودی آن سوره گوید: آیا مرا نمی شناسی؟ من فلان سوره هستم. اگر مرا فراموش نمی کردی تو را تا این مقام و جایگاه بالا می بردم.
يَا يُونُسُ مَنْ حَبَسَ حَقَّ اَلْمُؤْمِنِ أَقَامَهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ خَمْسَمِائَةِ عَامٍ عَلَى رِجْلَيْهِ حَتَّى يَسِيلَ مِنْ عَرَقِهِ أَوْدِيَةٌ وَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اَللَّهِ هَذَا اَلظَّالِمُ اَلَّذِي حَبَسَ عَنِ اَلْمُؤْمِنِ حَقَّهُ فيولج فَيُوَبَّخُ أَرْبَعِينَ يَوْماً ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ .
یونس بن ظبیان گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: ای یونس هر که حق مومن را نگه دارد و باز پس ندهد خداوند او را در روز رستاخیز پانصد سال بر روی پا نگه دارد تا از عرق تنش چند رود سیل آسا به راه افتد، و نداگری بانگ برآورد: این ستم پیشه ای است که حق مومنی را نگه داشت و نداد، آنگاه چهل روز سرزنش شود و پس آنگاه دستور داده شود که او را به دوزخ برند.
اَلْقُضَاةُ أَرْبَعَةٌ ثَلاَثَةٌ فِي اَلنَّارِ وَ وَاحِدٌ فِي اَلْجَنَّةِ رَجُلٌ قَضَى بِجَوْرٍ وَ هُوَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ رَجُلٌ قَضَى بِجَوْرٍ وَ هُوَ لاَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ رَجُلٌ قَضَى بِحَقٍّ وَ هُوَ لاَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ رَجُلٌ قَضَى بِحَقٍّ وَ هُوَ يَعْلَمُ فَهُوَ فِي اَلْجَنَّةِ .
قاضی ها چهار گروهند: سه گروه در آتش و یک گروه در بهشت باشد: مردی که آگاهانه به ستم حکم کند به دوزخ رود و مردی که ناآگاهانه به ستم حکم کند نیز در دوزخ است و مردی که ناآگاهانه به حق حکم کند راهی دوزخ شود و مردی که آگاهانه به حق حکم نماید به بهشت رود.
وَ سُئِلَ عَنْ صِفَةِ اَلْعَدْلِ مِنَ اَلرَّجُلِ فَقَالَ ع إِذَا غَضَّ طَرْفَهُ عَنِ اَلْمَحَارِمِ وَ لِسَانَهُ عَنِ اَلْمآثِمِ وَ كَفَّهُ عَنِ اَلْمَظَالِمِ .
از امام صادق علیه السلام در باره صفت عدالت در مرد پرسیده شد. امام علیه السلام فرمودند: هر گاه چشمش را از نامحرمان فرو بندد و زبانش را از گناهان بازدارد و از ستمگری خودداری نماید.
