دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ حَمِيدَةَ أُعَزِّيهَا بِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَبَكَتْ وَ بَكَيْتُ لِبُكَائِهَا ثُمَّ قَالَتْ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لَوْ رَأَيْتَ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عِنْدَ اَلْمَوْتِ لَرَأَيْتَ عَجَباً فَتَحَ عَيْنَهُ ثُمَّ قَالَ اِجْمَعُوا لِي كُلَّ مَنْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَرَابَةٌ قَالَتْ فَلَمْ نَتْرُكْ أَحَداً إِلاَّ جَمَعْنَاهُ قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ ثُمَّ قَالَ إِنَّ شَفَاعَتَنَا لاَ تَنَالُ مُسْتَخِفّاً بِالصَّلاَةِ .
ابو بصیر گوید: نزد ام حمیده(همسر امام صادق علیه السلام)رفته و به خاطر وفات امام صادق علیه السلام به او تسلیت گفتم. او گریست و من نیز از گریه اش گریستم، سپس گفت: ای ابو محمد اگر هنگام مرگ آن حضرت علیه السلام بر سر بالینش می آمدی چیز شگفتی می دیدی، آن حضرت علیه السلام چشمانش را گشود و فرمود: همه خویشان را گرد آورید، همه خویشان را گرد هم آوردیم، پس بر آنان نگریست و پس آنگاه فرمود: به راستی، شفاعت ما به آنکه نماز را سبک شمارد نرسد.