امام جعفر صادق (علیه السلام)
مَنْ أَصَابَهُ مَرَضٌ أَوْ شِدَّةٌ وَ لَمْ يَقْرَأْ فِيهَا قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ ثُمَّ مَاتَ فِي مَرَضِهِ أَوْ فِي تِلْكَ اَلشِّدَّةِ اَلَّتِي نَزَلَتْ بِهِ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که دچار بیماری یا گرفتاری ای شود و در آن حال، سوره «قل هو الله احد»را تلاوت نکند و در همان بیماری یا گرفتاری که دچارش شده بمیرد در آتش دوزخ خواهد بود.
مَنْ مَضَى بِهِ يَوْمٌ وَاحِدٌ صَلَّى فِيهِ خَمْسِينَ صَلاَةً لَمْ يَقْرَأْ فِيهَا قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ قِيلَ لَهُ يَا عَبْدَ اَللَّهِ لَسْتَ مِنَ اَلْمُصَلِّينَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که یک روز بر او گذرد و پنج نماز در آن گزارد و سوره «قل هو الله احد»را در آنها تلاوت نکند به او گفته شود: ای بنده خدا تو از نمازگزاران نیستی.
مَنْ نَسِيَ سُورَةً مِنَ اَلْقُرْآنِ مُثِّلَتْ فِي صُورَةٍ حَسَنَةٍ وَ دَرَجَةٍ رَفِيعَةٍ فَإِذَا رَآهَا قَالَ مَنْ أَنْتِ مَا أَحْسَنَكِ لَيْتَكِ لِي فَتَقُولُ مَا تَعْرِفُنِي أَنَا سُورَةُ كَذَا وَ كَذَا لَوْ لَمْ تَنْسَنِي لَرَفَعْتُكَ إِلَى هَذَا اَلْمَكَانِ.
هر که سوره ای از قرآن را فراموش کند در روز رستاخیز آن سوره برای او در صورتی زیبا و مرتبه ای فراز پدیدار شود و چون او را بیند گوید: تو کیستی؟ چقدر زیبایی؛ کاش از آن من بودی آن سوره گوید: آیا مرا نمی شناسی؟ من فلان سوره هستم. اگر مرا فراموش نمی کردی تو را تا این مقام و جایگاه بالا می بردم.
مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يَخْذُلُ مُؤْمِناً أَخَاهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى نُصْرَتِهِ إِلاَّ خَذَلَهُ اَللَّهُ فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
مومنی نباشد که توان یاری برادر مومنش را داشته باشد و از یاریش فروگذاری کند جز آنکه خداوند او را در دنیا و آخرت بدون یاری واگذارد.
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ كَانَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مُؤْمِنٍ حِجَابٌ ضَرَبَ اَللَّهُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَلْجَنَّةِ سَبْعِينَ أَلْفَ سُورٍ مَسِيرَةُ أَلْفِ عَامٍ مَا بَيْنَ اَلسُّورِ إِلَى اَلسُّورِ.
هر مومنی که میان او و مومنی دیگر جدایی باشد و از او کناره گیرد خداوند میان او و بهشت هفتاد هزار دیوار کشد که فاصله هر کدام از دیگری هزار سال راه باشد.
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ مَنَعَ مُؤْمِناً شَيْئاً مِمَّايَحْتَاجُ إِلَيْهِ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَيْهِ أَوْ مِنْ عِنْدِ غَيْرِهِ أَقَامَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مُسْوَدّاً وَجْهُهُ مُزْرَقَّةً عَيْنَاهُ مَغْلُولَةً يَدَاهُ إِلَى عُنُقِهِ فَيُقَالُ هَذَا اَلْخَائِنُ اَلَّذِي خَانَ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: هر مومنی که مومنی دیگر را از چیز مورد نیازش باز دارد در حالی که می تواند آن را خود یا از جانب دیگری فراهم آورد خدای گرامی و بزرگ او را در روز رستاخیز سیاه روی و کبود چشم و دست بسته و بر گردن آویخته، بر پا نگاه دارد، آنگاه کسی ندا برآورد: این خیانتکاری است که به خدا و پیامبرش خیانت ورزیده است، پس آنگاه دستور داده شود که او را به دوزخ برند.
يَا يُونُسُ مَنْ حَبَسَ حَقَّ اَلْمُؤْمِنِ أَقَامَهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ خَمْسَمِائَةِ عَامٍ عَلَى رِجْلَيْهِ حَتَّى يَسِيلَ مِنْ عَرَقِهِ أَوْدِيَةٌ وَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنْ عِنْدِ اَللَّهِ هَذَا اَلظَّالِمُ اَلَّذِي حَبَسَ عَنِ اَلْمُؤْمِنِ حَقَّهُ فيولج فَيُوَبَّخُ أَرْبَعِينَ يَوْماً ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ .
یونس بن ظبیان گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: ای یونس هر که حق مومن را نگه دارد و باز پس ندهد خداوند او را در روز رستاخیز پانصد سال بر روی پا نگه دارد تا از عرق تنش چند رود سیل آسا به راه افتد، و نداگری بانگ برآورد: این ستم پیشه ای است که حق مومنی را نگه داشت و نداد، آنگاه چهل روز سرزنش شود و پس آنگاه دستور داده شود که او را به دوزخ برند.
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ حَبَسَ مُؤْمِناً عَنْ مَالِهِ وَ هُوَ مُحْتَاجٌ إِلَيْهِ لَمْ يَذُقْ وَ اَللَّهِ مِنْ طَعَامِ اَلْجَنَّةِ وَ لاَ يَشْرَبُ مِنَ اَلرَّحِيقِ اَلْمَخْتُومِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر مومنی که مومنی دیگر را از مال مورد نیازش بازدارد به خدا سوگند که از خوراک بهشتی نچشد و از باده سر به مهر بهشتی نیاشامد.
مَنْ بَهَتَ مُؤْمِناً أَوْ مُؤْمِنَةً مِمَّا لَيْسَ فِيهِمَا بَعَثَهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ فِي طِينَةِ خَبَالٍ حَتَّى يَخْرُجَ مِمَّا قَالَ قُلْتُ وَ مَا طِينَةُ خَبَالٍ قَالَ صَدِيدٌ يَخْرُجُ مِنْ فُرُوجِ اَلزُّنَاةِ .
ابن ابی یعفور گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: هر که بر مرد یا زنی مومن به آنچه که در آنها نیست افترا بندد خداوند او را در روز رستاخیز در«طینت خبال» برانگیزاند تا از سخنی که گفته به در آید. عرض کردم: «طینت خبال»چیست؟ فرمود: آب چرکینی که از فرج زنان بدکاره بیرون آید.
مَنْ كَانَ لَهُ دَارٌ وَ اِحْتَاجَ مُؤْمِنٌ إِلَى أَنْ يَسْكُنَهَا فَمَنَعَهُ إِيَّاهَا قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَلاَئِكَتِي عَبْدِي بَخِلَ عَلَى عَبْدِي بِسُكْنَى اَلدُّنْيَا وَ عِزَّتِي لاَ يَسْكُنُ جِنَانِي أَبَداً.
هر که خانه دیگری هم داشته باشد و مومنی به سکونت گزیدن در آن خانه نیاز داشته باشد و او نگذارد، خدای گرامی و بزرگ فرماید: فرشتگانم بنده ام به سکونت گزیدن بنده دیگرم در دنیا بخل ورزید، به بزرگی ام سوگند که هرگز او را در بهشت خویش جای ندهم.
إِنَّ قَوْماً أَذْنَبُوا ذُنُوباً كَثِيرَةً فَأَشْفَقُوا مِنْهَا وَ خَافُوا خَوْفاً شَدِيداً وَ جَاءَ آخَرُونَ فَقَالُوا ذُنُوبُكُمْ عَلَيْنَا فَأَنْزَلَ اَللَّهُ عَلَيْهِمُ اَلْعَذَابَ ثُمَّ قَالَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَافُونِي وَ اِجْتَرَأْتُمْ.
همانا قومی بر گناهان بسیاری دست یازیدند ولی بر سرانجام کار بسیار نگران و ترسان بودند. گروهی دیگر آنان را گفتند: پروا مدارید گناهانتان به گردن ما. پس خدای گرامی و بزرگ بر گروه دوم عذاب فرو فرستاد و سپس فرمود: آنان از من ترسیدند و شما گستاخی و بی پروایی نمودید.
إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ لَيَنْوِي اَلذَّنْبَ فَيُحْرَمُ رِزْقَهُ.
همانا چون مومنی قصد گناه کند از روزی اش محروم ماند.
