إِنَّ قَوْماً أَذْنَبُوا ذُنُوباً كَثِيرَةً فَأَشْفَقُوا مِنْهَا وَ خَافُوا خَوْفاً شَدِيداً وَ جَاءَ آخَرُونَ فَقَالُوا ذُنُوبُكُمْ عَلَيْنَا فَأَنْزَلَ اَللَّهُ عَلَيْهِمُ اَلْعَذَابَ ثُمَّ قَالَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَافُونِي وَ اِجْتَرَأْتُمْ.
همانا قومی بر گناهان بسیاری دست یازیدند ولی بر سرانجام کار بسیار نگران و ترسان بودند. گروهی دیگر آنان را گفتند: پروا مدارید گناهانتان به گردن ما. پس خدای گرامی و بزرگ بر گروه دوم عذاب فرو فرستاد و سپس فرمود: آنان از من ترسیدند و شما گستاخی و بی پروایی نمودید.