قال الإمام الصادق عليه السلام:
أَيُّمَا مُؤْمِنٍ مَنَعَ مُؤْمِناً شَيْئاً مِمَّايَحْتَاجُ إِلَيْهِ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَيْهِ أَوْ مِنْ عِنْدِ غَيْرِهِ أَقَامَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مُسْوَدّاً وَجْهُهُ مُزْرَقَّةً عَيْنَاهُ مَغْلُولَةً يَدَاهُ إِلَى عُنُقِهِ فَيُقَالُ هَذَا اَلْخَائِنُ اَلَّذِي خَانَ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: هر مومنی که مومنی دیگر را از چیز مورد نیازش باز دارد در حالی که می تواند آن را خود یا از جانب دیگری فراهم آورد خدای گرامی و بزرگ او را در روز رستاخیز سیاه روی و کبود چشم و دست بسته و بر گردن آویخته، بر پا نگاه دارد، آنگاه کسی ندا برآورد: این خیانتکاری است که به خدا و پیامبرش خیانت ورزیده است، پس آنگاه دستور داده شود که او را به دوزخ برند.