حدیث امام صادق (ع) درباره کیفر اسکان ندادن به مؤمن

قال الإمام الصادق عليه السلام:

مَنْ كَانَ لَهُ دَارٌ وَ اِحْتَاجَ مُؤْمِنٌ إِلَى أَنْ يَسْكُنَهَا فَمَنَعَهُ إِيَّاهَا قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَلاَئِكَتِي عَبْدِي بَخِلَ عَلَى عَبْدِي بِسُكْنَى اَلدُّنْيَا وَ عِزَّتِي لاَ يَسْكُنُ جِنَانِي أَبَداً.

هر که خانه دیگری هم داشته باشد و مومنی به سکونت گزیدن در آن خانه نیاز داشته باشد و او نگذارد، خدای گرامی و بزرگ فرماید: فرشتگانم بنده ام به سکونت گزیدن بنده دیگرم در دنیا بخل ورزید، به بزرگی ام سوگند که هرگز او را در بهشت خویش جای ندهم.