عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَتَى رَجُلٌ اَلنَّبِيَّ فَقَالَ إِلَى مَا تَدْعُو يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ أَدْعُوا إِلَى اَللّٰهِ عَلىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اِتَّبَعَنِي : وَ أَدْعُوكَ إِلَى مَنْ إِنْ أَصَابَكَ ضُرٌّ فَدَعَوْتَهُ كَشَفَهُ عَنْكَ وَ إِنِ اِسْتَعَنْتَ بِهِ وَ أَنْتَ مَقْهُورٌ أَعَانَكَ وَ إِنْ سَأَلْتَهُ وَ أَنْتَ مُقِلٌّ أَغْنَاكَ وَ إِنْ ضَلَلْتَ فِي فَلاَةِ اَلْأَرْضِ أَرْشَدَكَ فَقَالَ لَهُ أَوْصِنِي يَا مُحَمَّدُ فَقَالَ لاَ تَغْضَبْ قَالَ زِدْنِي قَالَ اِرْضَ مِنَ اَلنَّاسِ بِمَا تَرْضَى لَهُمْ مِنْ نَفْسِكَ قَالَ زِدْنِي قَالَ لاَ…
امام باقر علیه السّلام فرمود:مردی خدمت پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله رسید و گفت:مردم را به چه چیز دعوت می کنی ای محمّد؟فرمود:من و پیروانم با بینش و آگاهی مردم را بسوی خدا می خوانیم، و دعوت می کنم بسوی کسی که اگر به هنگام شدت و سختی او را خواندی گرفتاریت را رفع نماید، و اگر در حالت غم و اندوه از او کمک خواستی یاریت کند، و اگر در حال فقر و تنگدستی از او طلب نمودی بی نیازت کند، و اگر در بیابان خشکی گم شدی راهنمائیت نماید. گفت:ای محمّد مرا نصیحت کن، فرمود:غضب نکن. گفت:باز هم موعظه کن فرمود:آنچه برای خویش می پسندی برای مردم بپسند. گفت:باز هم، فرمود:به مردم دشنام مده که دشمنت شوند. گفت:باز هم، فرمود:از احسان و نیکی به اهلش دلسرد مباش. گفت:باز هم، فرمود:مردم را دوست بدار تا دوستت بدارند، و اگر از…
عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لاَ يَزَالُ اَلْمُؤْمِنُ بِخَيْرٍ وَ رَجَاءٍ وَ رَحْمَةٍ مِنَ اَللَّهِ مَا لَمْ يَسْتَعْجِلْ فَيَقْنُطَ فَيَتْرُكَ اَلدُّعَاءَ فَقِيلَ لَهُ كَيْفَ يَسْتَعْجِلُ قَالَ يَقُولُ قَدْ دَعَوْتُ مُنْذُ كَذَا وَ كَذَا وَ لاَ أَرَى اَلْإِجَابَةَ .
امام باقر علیه السّلام فرمود:پیوسته مؤمن در حال خیر و امیدواری از مهر و رحمت خداوند است تا زمانی که شتاب نکند و نومید نشود، و دست از دعا بر ندارد.از امام پرسیدند: چگونه شتاب می کند؟فرمود:می گوید از فلان سال تا فلان سال دعا کردم و اجابت را ندیدم.
عَنْ حَبِيبٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ إِنَّ لِلَّهِ مَلاَئِكَة وَكَّلَهُمْ بِنَبَاتِ اَلْأَرْضِ مِنَ اَلشَّجَرِ وَ اَلنَّخْلِ فَلَيْسَ مِنْ نَخْلَةٍ وَ لاَ شَجَرَةٍ إِلاَّ وَ مَعَهَا مَلَكٌ مِنْ قِبَلِ اَللَّهِ يَحْفَظُهَا إِذَا كَانَ فِيهَا ثَمَرُهَا وَ لَوْ لاَ أَنَّ مَعَهَا مَنْ يَحْفَظُهَا لَأَكَلَتْهَا اَلسِّبَاعُ وَ هَوَامُّ اَلْأَرْضِ وَ إِنَّمَا نَهَى رَسُولُ اَللَّهِ أَنْ يَضْرِبَ أَحَدٌ مِنَ اَلنَّاسِ خَلاَءَهُ تَحْتَ شَجَرَةٍ أَوْ نَخْلَةٍ قَدْ أَثْمَرَتْ لِمَكَانِ اَلْمَلاَئِكَةِ اَلْمُوَكَّلِينَ بِهَا قَالَ وَ إِنَّمَا يَكُونُ اَلشَّجَرُ وَ…
امام باقر علیه السّلام می فرمود:خداوند متعال فرشتگانی را برای گیاهان روی زمین مانند درخت و خرما قرار داده، و هیچ درخت خرما و درخت میوه ای نیست مگر آنکه از ناحیۀ خدا در زمان میوه دادن ملکی محافظ آن است، و اگر چنین محافظی نباشد درندگان و حشرات روی زمین آن را می خورند، و رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نهی فرموده از اینکه کسی در زیر درخت میوه یا درخت خرما مستراح بسازد به خاطر اینکه آنجا منزل ملائک محافظ است. فرمود:درخت میوه و خرما هر گاه میوه داشته باشند مانند انسان حرمت دارند، زیرا ملائک در کنار آن حاضرند.
قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِنَّمَا شِيعَةُ عَلِيٍّ اَلشَّاحِبُونَ اَلنَّاحِلُونَ اَلذَّابِلُونَ ذَابِلَةٌ شِفَاهُهُمْ خَمِيصَةٌ بُطُونُهُمْ مُتَغَيِّرَةٌ أَلْوَانُهُمْ مُصْفَرَّةٌ وُجُوهُهُمْ إِذَا جَنَّ اَللَّيْلُ اِتَّخَذُوا اَلْأَرْضَ فِرَاشا وَ اِسْتَقْبَلُوا اَلْأَرْضَ بِجِبَاهِهِمْ كَثِيرٌ سُجُودُهُمْ كَثِيرَةٌ دُمُوعُهُمْ كَثِيرٌ دُعَاؤُهُمْ كَثِيرٌ بُكَاؤُهُمْ يَفْرَحُ اَلنَّاسُ وَ هُمْ مَحْزُونُونَ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:شیعیان علی چهره هایشان غبار آلود و دارای اندامی لاغر و لبانی خشک و شکمهایی به پشت چسبیده و رنگ پریده و صورتی زرد هستند، هنگام شب زمین را بستر خود قرار داده و پیشانی بر خاک نهند، بسیار سجده کنند، همواره اشک می ریزند، دائما در حال دعا هستند، همیشه گریانند، مردم شادند و آنان اندوهگین.
قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ سُئِلَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَنْهُمْ فَقَالَ إِذَا أَحْسَنُوا اِسْتَبْشَرُوا وَ إِذَا أَسَاءُوا اِسْتَغْفَرُوا وَ إِذَا أُعْطُوا شَكَرُوا وَ إِذَا اُبْتُلُوا صَبَرُوا وَ إِذَا غَضِبُوا غَفَرُوا .
امام باقر علیه السّلام می فرماید:از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله در باره مؤمنین پرسیدند، فرمود:هر گاه نیکی کنند شادمان گردند، و هر گاه بدی کنند طلب آمرزش نمایند، و هر گاه چیزی به آنها داده شود شکر گزارند، و هر گاه گرفتار شوند صبر کنند، و هر گاه خشمگین شوند ببخشند.
قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا مِنْ عَبْدٍ مِنْ شِيعَتِنَا يَقُومُ إِلَى اَلصَّلاَةِ إِلاَّ اِكْتَنَفَتْهُ بِعَدَدِ مَنْ خَالَفَهُ مَلاَئِكَةٌ يُصَلُّونَ خَلْفَهُ يَدْعُونَ اَللَّهَ حَتَّى يَفْرُغَ مِنْ صَلاَتِهِ.
هیچ بنده ای از شیعیان ما به نماز نمی ایستد مگر آنکه به شمارۀ کسانی که مخالف اویند فرشتگان پشت سر او به نماز می ایستند، و برای او دعای خیر می کنند تا از نماز فارغ شود.
وَ قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَنْ أَصْبَحَ يَجِدُ بَرْدَ حُبِّنَا عَلَى قَلْبِهِ فَلْيَحْمَدِ اَللَّهَ عَلَى بَادِي اَلنِّعَمِ قِيلَ وَ مَا بَادِي اَلنِّعَمِ قَالَ طِيبُ اَلْوِلاَدَةِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:هر که گذران عمر نماید و خنکی دوستی با ما را بر قلبش احساس کند، نخست باید خداوند را بر آغازین نعمتها ستایش کند، پرسیده شد:مقصود شما از آغازین نعمتها چیست؟فرمود: حلال زادگی.
قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَحْبِبْ أَخَاكَ اَلْمُسْلِمَ و أَحْبِبْ لَهُ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِكَ وَ اِكْرَهْ لَهُ مَا تَكْرَهُ لِنَفْسِكَ إِذَا اِحْتَجْتَ فَاسْأَلْهُ وَ إِذَا سَأَلَكَ فَأَعْطِهِ وَ لاَ تَدَّخِرْ عَنْهُ خَيْرا فَإِنَّهُ لاَ يَدَّخِرُهُ عَنْكَ كُنْ لَهُ ظَهْرا فَإِنَّهُ لَكَ ظَهْرٌ إِنْ غَابَ فَاحْفَظْهُ فِي غَيْبَتِهِ وَ إِنْ شَهِدَ فَزُرْهُ وَ أَجِّلْهُ وَ أَكْرِمْهُ فَإِنَّهُ مِنْكَ وَ أَنْتَ مِنْهُ وَ إِنْ كَانَ عَلَيْكَ عَاتِبا فَلاَ تُفَارِقْهُ حَتَّى تَسُلَّ سَخِيمَتَهُ وَ مَا فِي نَفْسِهِ وَ إِذَا أَصَابَهُ خَيْرٌ فَاحْمَدِ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْهِ وَ…
امام باقر علیه السّلام می فرماید:برادر مسلمانت را دوست بدار، و دوست بدار برای او آنچه را برای خود دوست داری، و آنچه را برای خودت نمی پسندی برای او هم مپسند، اگر نیازی داشتی رفع آن را از او بخواه، و اگر از تو چیزی خواست حاجتش را بر آور، هیچ خیری را از او پنهان مکن، همچنان که او از تو پنهان نمی کند، پشتیبان او باش زیرا او پشتیبان تو است، غیبتش را نگهدار، و اگر بازگشت به دیدار او برو، و او را تجلیل و اکرام کن، زیرا او از تو و تو از اویی، و اگر تو را سرزنش نمود از او نبر تا اینکه از دلخوری و گرفتگی جان آرامش پیدا کند، و زمانی که به او خیری رسید خدا را بر آن ستایش کن، و اگر گرفتار شد کمکش کن و او را تقویت کن.
عَنْ هُذَيْلٍ اَلسَّابِرِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ قَالَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أَسْنَدَنِي رَسُولُ اَللَّهِ إِلَى صَدْرِهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَخِي سَمِعْتُ قَوْلَ اَللَّهِ اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ أُولٰئِكَ هُمْ خَيْرُ اَلْبَرِيَّةِ : هُمْ أَنْتَ وَ شِيعَتُكَ تَقْدَمُونَ عَلَيَّ غُرّا مُحَجَّلِينَ وَ يَقْدَمُ عَدُوُّكُمْ سُودا مُقْمَحِينَ قَالَهَا ثَلاَثَ مَرَّاتٍ .
امام باقر علیه السّلام از علی علیه السّلام نقل کند که فرمود:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله مرا به سینۀ مبارکشان چسباندند و فرمود:برادرم شنیده ای قول خداوند را که می فرماید: کسانی که ایمان آورند و عمل نیک انجام دهند بهترین مخلوقات خداوند هستند ، آنها تو و شیعیانت هستید، بر من وارد می شوید در حالی که صورتهای درخشان دارید و همه شما را می شناسند، و دشمنان شما نزد من می آیند در حالی که چهره های تیره و زشت دارند. حضرت این سخنان را سه بار تکرار فرمود.
عَنْ أَبِي اَلصَّامِتِ اَلْخَوْلاَنِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَا أَبَا اَلصَّامِتِ إِنَّ اَللَّهَ خَلَقَ شِيعَتَنَا مِنْ طِينَةٍ مَخْزُونَةٍ لاَ يَزِيدُ فِيهِمْ وَاحِدٌ وَ لاَ يَنْقُصُ مِنْهُمْ وَاحِدٌ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ وَ إِنَّ اَلرَّجُلَ مِنْ شِيعَتِنَا لَيَمُرُّ بِالْبُقْعَةِ مِنْ بِقَاعِ اَلْأَرْضِ فَيُصَلِّي عَلَيْهَا أَوْ يَمْشِي عَلَيْهَا فَتَفْتَخِرُ تِلْكَ اَلْبُقْعَةُ عَلَى اَلْبِقَاعِ اَلَّتِي حَوْلَهَا فَتَقُولُ مَرَّ عَلَيَّ رَجُلٌ مِنْ شِيعَةِ آلِ مُحَمَّدٍ .
امام باقر علیه السّلام فرمود:ای ابو صامت، خداوند شیعیان ما را از سرشت مخزون و محدود خلق نموده است که تا روز قیامت نه کسی به آنها اضافه می شود و نه کسی از آنها کم می شود، اگر مردی از شیعیان ما عبورش به یکی از عبادتگاههای روی زمین می افتد و در آن نماز می گزارد، یا فقط روی آن راه می رود، آن عبادتگاه بر سایر عبادتگاههای اطرافش فخر و مباهات می کند، و می گوید:مردی از شیعیان آل محمد صلّی اللّٰه علیه و آله بر من گذر کرد.
عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ هَلْ لِلنَّاسِ عَلَى اَللَّهِ عِدَةٌ تَتَنَجَّزُ بِالْمَغْفِرَةِ لَهُمْ قَالَ لاَ إِلاَّ شِيعَتَنَا فَإِنَّهُ مَغْفُورٌ لَهُمْ .
جابر بن یزید گوید:از امام صادق علیه السّلام پرسیدم:آیا خداوند به مردم وعدۀ آمرزش حتمی داده است؟فرمود:نه، مگر شیعیان ما، همانا خداوند فقط آنها را آمرزیده است.
عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ قَالَ : قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ تَلاَ هَذِهِ اَلْآيَةَ لَقَدْ جٰاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مٰا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ : قَالَ عَزِيزٌ عَلَيْنَا مَا عَنِتْنَا حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ : قَالَ حَرِيصٌ عَلَيْنَا بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ : قَالَ شِيعَتُنَا .
عبد اللّٰه بن سلیمان از امام باقر علیه السّلام نقل می کند که امام در حالی که این آیه را می خواند: رسولی از جنس شما برای هدایت خلق آمد که از فرط محبت و نوع پروری فقر و پریشانی و جهل و فلاکت شما بر او سخت می آید، و بر آسایش شما بسیار حریص و به مؤمنان رؤوف و مهربان است فرمود:یعنی آنچه ما را پریشان کند بر ما سخت است و بر آسایش شما شوق دارند فرمود:یعنی بر آسایش ما، به مؤمنین مهربان و با گذشت هستند، فرمود:به شیعیان ما.
