عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : صَلَّى أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ فِي مَوْضِعِهِ حَتَّى صَارَتِ اَلشَّمْسُ عَلَى قِيدِ رُمْحٍ وَ أَقْبَلَ عَلَى اَلنَّاسِ بِوَجْهِهِ فَقَالَ وَ اَللَّهِ لَقَدْ أَدْرَكْنَا أَقْوَاما كَانُوا يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدا وَ قِيٰاما : يُرَاوِحُونَ بَيْنَ جِبَاهِهِمْ وَ رُكَبِهِمْ كَأَنَّ زَفِيرَ اَلنَّارِ فِي آذَانِهِمْ إِذَا ذُكِرَ اَللَّهُ عِنْدَهُمْ مَادُوا كَمَا يَمِيدُ اَلشَّجَرُ كَأَنَّ اَلْقَوْمَ بَاتُوا غَافِلِينَ قَالَ ثُمَّ قَامَ فَمَا رُئِيَ ضَاحِكا حَتَّى قُبِضَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ…
امام زین العابدین علیه السّلام می فرماید:امیر مؤمنان علیه السّلام نماز صبح را خواند و در مصلای خود نشست تا خورشید به اندازۀ یک نیزه بیرون آمد، سپس رو به مردم کرده و فرمود:به خدا قسم مردمی را دیدم که برای پروردگار خود تمامی شب را به سجده و عبادت بسر می برند، و پیشانیها و زانوهایشان را به دنبال هم بر خاک می مالند.گویا نفس زدن آتش جهنم در گوشهایشان بود، هر گاه یاد خدا نزد آنها می شد می لرزیدند چنانچه درخت به لرزه در می آید، گویا آن مردم در خواب غفلت بودند. امام فرمود:سپس امیر مؤمنان علیه السّلام برخاست و دیگر دیده نشد که بخندد، تا وفات نمود، درود خدا بر او باد.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ لاَ تَزَالُ بِخَيْرٍ مَا دَامَ لَكَ وَاعِظٌ مِنْ نَفْسِكَ وَ مَا كَانَتِ اَلْمُحَاسَبَةُ مِنْ هَمِّكَ وَ مَا كَانَ اَلْخَوْفُ لَكَ شِعَارا وَ اَلْحَزَنُ دِثَارا يَا ابْنَ آدَمَ إِنَّكَ مَيِّتٌ وَ مَبْعُوثٌ وَ مَوْقُوفٌ بَيْنَ يَدَيِ اَللَّهِ وَ مَسْئُولٌ فَأَعِدَّ جَوَابا .
امام زین العابدین علیه السّلام فرمود:ای فرزند آدم تو در خیر و نیکی هستی تا زمانی که واعظی از نفست داری، و همواره حسابرسی همّ و غمّ توست، و ترس از خدا برای تو همانند روپوش و غم و اندوه مانند لباس زیرینت باشد. ای فرزند آدم تو می میری و زنده می شوی و در مقابل خداوند قرار می گیری و از تو سؤال خواهد شد، خودت را برای جواب دادن آماده کن.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيَّ بْنَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ إِنَّ أَحَبَّكُمْ إِلَى اَللَّهِ أَحْسَنُكُمْ عَمَلا وَ إِنَّ أَعْظَمَكُمْ عِنْدَ اَللَّهِ حَظّا أَعْظَمُكُمْ رَغْبَة إِلَى اَللَّهِ وَ إِنَّ أَنْجَاكُمْ مِنْ عَذَابِ اَللَّهِ أَشَدُّكُمْ لِلَّهِ خَشْيَة وَ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اَللّٰهِ أَتْقٰاكُمْ : .
امام سجاد علیه السّلام می فرمود:محبوبترین شما نزد خدا کسی است که عملش از همه بهتر باشد، و آن کس بهره اش نزد خدا بیشتر است که میل و رغبتش به ثواب او بیشتر باشد، و کسی از عذاب خدا آسانتر رها شود که ترسش از خدا بیشتر باشد، و گرامی ترین شما نزد پروردگار پرهیزگارترین شماست.
قَالَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ إِذَا قَامَ قَائِمُنَا أَذْهَبَ اَللَّهُ عَنْ شِيعَتِنَا اَلْعَاهَةَ وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كَزُبَرِ اَلْحَدِيدِ وَ جَعَلَ قُوَّةَ اَلرَّجُلِ مِنْهُمْ قُوَّةَ أَرْبَعِينَ رَجُلا وَ يَكُونُونَ حُكَّامَ اَلْأَرْضِ وَ سَنَامَهَا .
امام سجاد علیه السّلام می فرماید:زمانی که قائم ما قیام کند خداوند آفت را از میان شیعیان ما بر می دارد و قلبهای آنها را مانند پاره های آهن می سازد و قدرت یک مرد از آنها را برابر چهل مرد قرار می دهد، آنان فرمانروایان زمین و برجستگان آن خواهند شد.
عَنْ ثُوَيْرٍ قَالَ : قَالَ لِي عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ تَقْرَأُ اَلْقُرْآنَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ اِقْرَأْ طسم سُورَةَ مُوسَى وَ فِرْعَوْنَ قَالَ فَقَرَأْتُ بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ. طسم تِلْكَ آيٰاتُ اَلْكِتٰابِ اَلْمُبِينِ. نَتْلُوا عَلَيْكَ مِنْ نَبَإِ مُوسىٰ وَ فِرْعَوْنَ : حَتَّى إِذَا بَلَغْتُ وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى اَلَّذِينَ اُسْتُضْعِفُوا فِي اَلْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّة وَ نَجْعَلَهُمُ اَلْوٰارِثِينَ : فَقَالَ مَكَانَكَ حَسْبُكَ وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّدا بِالْحَقِّ بَشِيرا وَ نَذِيرا : إِنَّ اَلْأَبْرَارَ مِنَّا أَهْلَ…
ثویر گوید:امام سجاد علیه السّلام به من فرمود:آیا قرآن می خوانی؟عرض کردم:بلی، فرمود: بخوان طسم سوره موسی و فرعون را، ثویر گوید:خواندم بنام خداوند بخشنده مهربان، طسم، این آیات کتابی است که روشن کننده حق از باطل است، بر تو می خوانیم قصۀ موسی و فرعون را تا زمانی که به این قسمت آیه رسید و اراده ما بر این تعلق گرفت که بر مستضعفین روی زمین منّت گذاریم و آنها را امام و وارث قرار دهیم ، سپس فرمود:توقف کن، قسم به خدایی که محمد صلّی اللّٰه علیه و آله را به حق بشارت دهنده و ترساننده قرار داده؛ همانا پاکان، از ما اهل بیت و شیعیان آنها هستند، و دشمنان ما و پیروانشان مانند دشمنان موسی و پیروانش می باشند.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ اَلثُّمَالِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ رِضْوَانُ اَللَّهِ عَلَيْهِمَا قَالَ : إِذَا جَمَعَ اَللَّهُ اَلْأَوَّلِينَ وَ اَلْآخِرِينَ نَادَى مُنَادٍ بِحَيْثُ يَسْمَعُ اَلنَّاسُ فَيَقُولُ أَيْنَ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُومُ عُنُقٌ مِنَ اَلنَّاسِ فَيُقَالُ لَهُمُ اِذْهَبُوا إِلَى اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالَ فَتَسْتَقْبِلُهُمُ اَلْمَلاَئِكَةُ فَيَقُولُونَ إِلَى أَيْنَ فَيَقُولُونَ إِلَى اَلْجَنَّةِ بِغَيْرِ حِسَابٍ فَيَقُولُونَ أَيُّ حِزْبٍ أَنْتُمْ مِنَ اَلنَّاسِ فَيَقُولُونَ نَحْنُ اَلْمُتَحَابُّونَ فِي اَللَّهِ قَالَ فَيَقُولُونَ فَأَيُّ شَيْءٍ…
امام سجاد علیه السّلام فرمود:چون خدای متعال همۀ مردم را در روز قیامت گرد آورد، منادی حق بطوری که همۀ مردم بشنوند ندا در دهد و می گوید:کجایند کسانی که فقط به خاطر خدا همدیگر را دوست داشتند؟جماعتی از مردم بر می خیزند، به آنها گفته می شود بدون حساب داخل بهشت شوید، فرشتگان با آنها روبرو می شوند و می گویند: کجا می روید؟جواب می دهند:بدون حساب بسوی بهشت می رویم، ملائک می پرسند: شما چه صنفی از مردم هستید؟می گویند:ما کسانی هستیم که فقط برای خدا به همدیگر مهر می ورزیدیم، می پرسند:اعمال شما چه بوده است؟پاسخ می دهند:برای خدا دوستی می کردیم، و برای خدا دشمنی می ورزیدیم، ملائک می گویند:چه خوبست پاداش اهل عمل.
وَدِدْتُ أَنِّي اِفْتَدَيْتُ خَصْلَتَيْنِ فِي اَلشِّيعَةِ لَنَا بِبَعْضِ لَحْمِ سَاعِدِي اَلنَّزَقَ وَ قِلَّةَ اَلْكِتْمَانِ.
امام زین العابدین علیه السلام فرمود: کاش پاره ای از گوشت دستم فدای دو صفت برای شیعه میشد: شتابزدگی بهنگام خشم و کم ظرفی در نگهداری راز.
عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ زَارَ أَخَاهُ فِي اَللَّهِ طَلَبا لِإِنْجَازِ مَوْعُودِ اَللَّهِ شَيَّعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ وَ هَتَفَ بِهِ هَاتِفٌ مِنْ خَلْفٍ أَلاَ طِبْتَ وَ طَابَتْ لَكَ اَلْجَنَّةُ فَإِذَا صَافَحَهُ غَمَرَتْهُ اَلرَّحْمَةُ.
امام سجاد علیه السّلام فرمود:هر که برادر دینی اش را برای رضای خدا ملاقات کند هفتاد هزار فرشته او را همراهی کنند، و ملکی از پشت سر فریاد می زند کار خوبی کردی، بهشت گوارایت باد، و هر گاه با او مصافحه کند غرق رحمت خداوند شود.
مَنْ زارَ أخاهُ فی اللّهِ طَلَبا لاِنْجازِ مَوْعُودِ اللّهِ، شَیَّعَهُ سَبْعُونَ ألْفَ مَلَک، وَ هَتَفَ بِهِ هاتِفٌ مِنْ خَلْفٍ ألا طِبْتَ وَ طابَتْ لَک الْجَنَّةُ، فَإذا صافَحَهُ غَمَرَتْهُ الرَّحْمَةُ.
هرکس به دیدار دوست و برادر خود برود و برای رضای خداوند او را زیارت نماید به امید آن که به وعده های الهی برسد، هفتاد هزار فرشته او را همراه و مشایعت خواهند کرد، و نیز هاتفی از پشت سر ندایش در دهد که بهشت گوارایت باد که از آلودگی ها پاک شدی. پس چون با دوست و برادر خود دست دهد و مصافحه کند رحمت فرایش خواهد گرفت.
