يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ إِنْ غَضِبْتَ لِلَّهِ فَارْجُ مَنْ غَضِبْتَ لَهُ إِنَّ اَلْقَوْمَ خَافُوكَ عَلَى دُنْيَاهُمْ وَ خِفْتَهُمْ عَلَى دِينِكَ فَاتْرُكْ فِي أَيْدِيهِمْ مَا خَافُوكَ عَلَيْهِ وَ اُهْرُبْ مِنْهُمْ بِمَا خِفْتَهُمْ عَلَيْهِ فَمَا أَحْوَجَهُمْ إِلَى مَا مَنَعْتَهُمْ وَ مَا أَغْنَاكَ عَمَّا مَنَعُوكَ وَ لَوْ أَنَّ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضَ كَانَتَا عَلَى عَبْدٍ رَتْقا ثُمَّ اِتَّقَى اَللَّهَ لَجَعَلَ لَهُ مِنْهُمَا مَخْرَجا فَلاَ يُؤْنِسَنَّكَ إِلاَّ اَلْحَقُّ وَ لاَ يُوحِشَنَّكَ إِلاَّ اَلْبَاطِلُ فَلَوْ قَبِلْتَ دُنْيَاهُمْ لَأَحَبُّوكَ وَ لَوْ قَرَضْتَ مِنْهَا لَأَمَّنُوك
ای ابوذر، اگر از برای خداوند مورد خشم قرار گرفته ای، پس به او امید دار.بدرستی که این قوم از ترس دنیایشان از تو می ترسند و تو از ایشان به خاطر دینت می ترسی.پس واگذار در دستهایشان آنچه را از تو به جهت آن می ترسیدند و بگریز از ایشان به آنچه تو بر آنها می ترسیدی.پس چه محتاجند آنها به آنچه تو آنها را از آن دنیا منع کردی و تو چه بی نیازی به آن.اگر آسمانها و زمین برای بنده ای به هم بچسبد و در میان آنها بماند و او پرهیزگاری نماید، خداوند برای او راه فراری فراهم نماید.پس با تو جز حق خو نگیرد و تو را جز باطل به وحشت نیندازد.اگر دنیای آنها را می پذیرفتی، تو را دوست می داشتند و اگر از دنیا وام بهره می بردی، از تو ایمن می گشتند.
لاَ يَكُونَنَّ أَفْضَلُ مَا نِلْتَ مِنْ دُنْيَاكَ بُلُوغَ لَذَّةٍ وَ شِفَاءَ غَيْظٍ وَ لْيَكُنْ إِحْيَاءَ حَقٍّ وَ إِمَاتَةَ بَاطِل
این گونه نباشد که فزونترین چیزی که از دنیا به تو رسد، رسیدن به لذّت و یا درمان خشمی باشد، باید این گونه باشد که حقّی زنده و باطلی میرانده شود.
اَلصَّبْرُ أَنْ يَحْتَمِلَ اَلرَّجُلُ مَا يَنُوبُهُ وَ يَكْظِمَ مَا يُغْضِبُه
شکیبایی آن است که مرد آنچه را به او رسد تحمّل کند و خشم خود را فرو خورد.
الحلم يطفىء نار الغضب و الحدّة تؤجّح إحراقه.
بردباری، آتش خشم را فرو می نشاند و تندی کردن، آتش آن را شعله ور می سازد.
إِنْ كَانَ فِي اَلْغَضَبِ اَلاِنْتِصَارُ فَفِي اَلْحِلْمِ ثَوَابُ اَلْأَبْرَار
اگر در خشم گرفتن، پیروزی بر دشمن باشد در بردباری کردن، پاداش نیکوکاران نهاده شده است.
تَجَرُّعُ غُصَصِ اَلْحِلْمِ يُطْفِىءُ نَارَ اَلْغَضَب
به یکباره اندوه بردباری را فرو خوردن، آتش خشم را خاموش می کند.
رُدُّوا اَلْبَادِرَةَ بِالْحِلْم
خشم را با بردباری برگردانید.
ضَادُّوا اَلْغَضَبَ بِالْحِلْمِ تَحْمِدُوا عَوَاقِبَكُمْ فِي كُلِّ أَمْر
خشم را با بردباری فرو نشانید تا سرانجام شما در همه کارها ستوده شود.
مَنْ غَلَبَ عَقْلُهُ شَهْوَتَهُ وَ حِلْمُهُ غَضَبَهُ كَانَ جَدِيرا بِحُسْنِ اَلسِّيرَة
هر که خرد بر شهوتش و بردباری بر خشمش چیره شود، شایستۀ اخلاق نیکو است.
كُنْ لِنَفْسِكَ مَانِعا رَادِعا وَ لِثَرْوَتِكَ عِنْدَ اَلْحَمِيَّةِ لِنَزْوَتِكَ عِنْدَ اَلْحَفِيظَةِ وَاقِما قَامِعا
برای نفس خود بازدارنده و رادع باش و از برای ثروتی که ننگ آور برای توست، باز دارنده و سرکوب کننده باش. و برای شعله ور شدن خشم خود آنگاه که باید خوددار بود بازدارنده و سرکوب کننده باش .
من سخط على نفسه على نفسه أرضى ربّه
کسی که بر نفس خود خشمگین باشد، پروردگار خود را خشنود گرداند.
إِنَّ اَلْمُجَاهِدَ نَفْسَهُ وَ اَلْمُغَالِبَ غَضَبَهُ وَ اَلْمُحَافِظَ عَلَى طَاعَةِ رَبِّهِ يَرْفَعُ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ لَهُ ثَوَابَ اَلصَّائِمِ اَلْقَائِمِ وَ يُنِيلُهُ دَرَجَةَ اَلْمُرَابِطِ اَلصَّابِر
همانا کسی که با نفس خود جهاد می کند و بر خشم خود چیره می باشد و مراقب بر اطاعت پروردگار خود است، خداوند درجات او را به اندازۀ پاداش انسان روزه دار که شب را به عبادت ایستاده بالا می برد و او را به درجۀ مرزداران شکیبا خواهد رساند.
