جستجوی «صبر»

اَلْجَزَعُ اَلْفَزَعُ عِنْدَ اَلْمُصِيبَةِ يَزِيدُهَا وَ اَلصَّبْرُ عَلَيْهَا يُبِيدُهَا

ناشکیبایی هنگام مصیبت، آن را زیاد می کند ولی شکیبایی آن را کاهش می دهد.

اِغْلِبُوا اَلْجَزَعَ بِالصَّبْرِ فَإِنَّ اَلْجَزَعَ يُحْبِطُ اَلْأَجْرَ وَ يُعْظِمُ اَلْفَجِيعَة

با شکیبایی بر جزع و فزع چیره شوید، زیرا جزع و فزع ثواب را از بین می برد و مصیبت را بزرگتر می کند.

مَنْ مَلِكَهُ اَلْجَزَعُ حَرَمَ فَضِيلَةَ اَلصَّبْر

کسی که ناشکیبایی او را فراگیرد، از فضیلت صبر و شکیبایی محروم گردد.

لاَ يَجْتَمِعُ اَلصَّبْرُ وَ اَلْجَزَع

شکیبایی با ناشکیبایی جمع نمی شوند.

حُلْوُ اَلدُّنْيَا صَبِرٌ وَ غِذَاؤُهَا سِمَامٌ وَ أَسْبَابُهَا رِمَام

شیرینی دنیا، تلخ و غذای آن، زهر و اسباب آن ریسمان پوشیده است.

من سما إلى الرّياسة صبر على مضص السّياسة.

هر که به مهتری بالا رود، بر سختی سیاست شکیبایی کند.

كَافِلُ اَلنَّصْرِ اَلصَّبْر

شکیبایی، ضامن پیروزی است.

إِنَّمَا اَلدُّنْيَا فَنَاءٌ وَ عَنَاءٌ وَ غِيَرٌ وَ عِبَرٌ فَمِنْ فَنَائِهَا أَنَّكَ تَرَى اَلدَّهْرَ مُوَتِّراً قَوْسَهُ مُفَوِّقاً نَبْلَهُ لاَ تُخْطِئُ سِهَامُهُ وَ لاَ تُشْفَى جِرَاحُهُ يَرْمِي اَلصَّحِيحَ بِالسَّقَمِ وَ اَلْحَيَّ بِالْمَوْتِ وَ مِنْ عَنَائِهَا أَنَّ اَلْمَرْءَ يَجْمَعُ مَا لاَ يَأْكُلُ وَ يَبْنِي مَا لاَ يَسْكُنُ ثُمَّ يَخْرُجُ إِلَى اَللَّهِ لاَ مَالاً حَمَلَ وَ لاَ بِنَاءً نَقَلَ وَ مِنْ غِيَرِهَا أَنَّكَ تَرَى اَلْمَغْبُوطَ مَرْحُوماً وَ اَلْمَرْحُومَ مَغْبُوطاً لَيْسَ بَيْنَهُمْ إِلاَّ نَعِيْمٌ زَالَ وَ بُؤْسٌ نَزَلَ وَ مِنْ عِبَرِهَا أَنَّ اَلْمَرْءَ يُشْرِفُ عَلَى…

به راستی، دنیا سرای نابود شدن است و رنج بردن و دگرگونی و پند گرفتن. نشانه نابود شدن اینکه روزگار کمان خود را کشیده، تیرهایش به خطا نرود و زخمهایش درمان نپذیرد. تندرست را به تیر بیماری زند و زنده را به تیر مرگ. سرای رنج است؛ زیرا آدمی فراهم می آورد آنچه را که نمی خورد و می سازد آنچه را که در آن نمی نشیند؛ آنگاه به سوی خدا می رود، در حالی که نه از آن مال، پشیزی با خود می برد و نه از آن ساختمان، خشتی سرای دگرگونی است؛ زیرا یکی را بینی که روزگاری بر نعمت و مال او حسرت می خوردند، امروز سزاوار دلسوزی شده است و یکی را بینی که روزگاری او را سزاوار دلسوزی می دانستند، امروز بر نعمت و مال او حسرت می خورند و این نیست جز به خاطر نعمتی که از دستش رفته و یا تنگدستی که گریبان او را گرفته دنیا سرای پند و…

مِنْ أَحَبِّ اَلسُّبُلِ إِلَى اَللَّهِ جُرْعَتَانِ جُرْعَةُ غَيْظٍ تَرُدُّهَا بِحِلْمٍ وَ جُرْعَةُ حُزْنٍ تَرُدُّهَا بِصَبْرٍ وَ مِنْ أَحَبِّ اَلسُّبُلِ إِلَى اَللَّهِ قَطْرَتَانِ قَطْرَةُ دُمُوعٍ فِي جَوْفِ اَللَّيْلِ وَ قَطْرَةُ دَمٍ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ وَ مِنْ أَحَبِّ اَلسُّبُلِ إِلَى اَللَّهِ خُطْوَتَانِ خُطْوَةُ اِمْرِئٍ مُسْلِمٍ يَشُدُّ بِهَا صَفّاً فِي سَبِيلِ اَللَّهِ وَ خُطْوَةٌ فِي صِلَةِ اَلرَّحِمِ وَ هِيَ أَفْضَلُ مِنْ خُطْوَةٍ يَشُدُّ بِهَا صَفّاً فِي سَبِيلِ اَللَّهِ.

از محبوبترین راههای منتهی به خدا، نوشیدن دو جرعه است: یکی جرعه خشمی که با بردباری اش فرو خوری و دیگری جرعه غصه ای که با شکیبایی اش در خوری. و از محبوب ترین راههای منتهی به خدا، ریختن دو قطره است: یکی قطره اشکی در دل شب و دیگری قطره خونی در راه خدا. و از محبوبترین گام ها به سوی خدا، دو گام است: یکی گام برداشتن مرد مسلمانی که به وسیله آن صف مجاهدان راه خدا را محکم سازد و دیگری گامی است که برای صله رحم بر می دارد و این گام از گام اول بهتر و برتر است.

أَيُّهَا اَلنَّاسُ اِتَّقُوا اَللَّهَ فَإِنَّ اَلصَّبْرَ عَلَى اَلتَّقْوَى أَهْوَنُ مِنَ اَلصَّبْرِ عَلَى عَذَابِ اَللَّهِ.

ای مردم تقوای الهی را رعایت کنید؛ زیرا استقامت در تقوا، آسانتر است از تحمل عذاب خدا.

اَلصَّلاَةُ قُرْبَانُ كُلِّ تَقِيٍّ وَ اَلْحَجُّ جِهَادُ كُلِّ ضَعِيفٍ وَ لِكُلِّ شَيْ ءٍ زَكَاةٌ وَ زَكَاةُ اَلْبَدَنِ اَلصِّيَامُ وَ أَفْضَلُ عَمَلِ اَلْمَرْءِ اِنْتِظَارُهُ فَرَجَ اَللَّهِ وَ اَلدَّاعِي بِلاَ عَمَلٍ كَالرَّامِي بِلاَ وَتَرٍ وَ مَنْ أَيْقَنَ بِالْخَلَفِ جَادَ بِالْعَطِيَّةِ اِسْتَنْزِلُوا اَلرِّزْقَ بِالصَّدَقَةِ وَ حَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ وَ مَا عَالَ اِمْرُؤٌ اِقْتَصَدَ وَ اَلتَّقْدِيرُ نِصْفُ اَلْعَيْشِ وَ اَلتَّوَدُّدُ نِصْفُ اَلْعَقْلِ وَ اَلْهَمُّ نِصْفُ اَلْهَرَمِ وَ قِلَّةُ اَلْعِيَالِ أَحَدُ اَلْيَسَارَيْنِ وَ مَنْ أَحْزَنَ وَالِدَيْهِ عَقَّهُمَا وَ…

نماز وسیله تقرب هر متقی است و حج، جهاد هر ناتوانی است و هر چیزی را زکاتی است و زکات بدن، روزه است و بهترین عمل مرد انتظار فرج از خداست. دعاکننده بی عمل همچون تیرانداز بی زه است. هر که یقین پیدا نمود که پاداش خواهد گرفت، در بخشش جوانمردی کند. روزی را با دادن صدقه فرود آرید. دارایی های خود را با دادن زکات بیمه نمایید. مردی که میانه روی کند، تنگدست نشود. اندازه نگهداشتن نیمی از زندگی است و اظهار دوستی نیمی از عقل است و اندوه خوردن نیمی از پیری است. کم بودن نان خور یکی از دو توانگری است. هر که پدر و مادرش را غمگین سازد نسبت به آنان ناسپاسی کرده است. هر که به هنگام مصیبت بر زانو زند، پاداشش از بین می رود. احسان، احسان به شمار نیاید مگر احسان به خانواده دار یا دیندار باشد. خدا شکیبایی را به قدر…

تَعَلَّمُوا اَلْحِلْمَ فَإِنَّ اَلْحِلْمَ خَلِيلُ اَلْمُؤْمِنِ وَ وَزِيرُهُ وَ اَلْعِلْمَ دَلِيلُهُ وَ اَلرِّفْقَ أَخُوهُ وَ اَلْعَقْلَ رَفِيقُهُ وَ اَلصَّبْرَ أَمِيرُ جُنُودِهِ.

بردباری فرا گیرید؛ زیرا بردباری دوست و وزیر مومن است و دانش راهنما و مدارا برادر و عقل یار و صبر فرمانده لشکر اوست.