جستجوی «صبر»

لم يتّصف بالمروّة من لم يرع ذمّة أوليائه، و ينصف أعدائه

کسی که مردانگی ندارد، اراده و عزم قوی ندارد. من صبر علی شهوته تناهی فی المروّة هر که بر خواهشهای نفسانی خود صبر کند، مردانگی را به نهایت رسانیده است.

مَنْ صَبَرَ عَلَى شَهْوَتِهِ تَنَاهَى فِي اَلْمُرُوَّة

هر که بر خواهشهای نفسانی خود صبر کند، مردانگی را به نهایت رسانیده است.

أشبه النّاس بأنبياء اللّه أقولهم للحقّ و أصبرهم سرار به معنى شب آخر ماه است؛يعنى به وسيله ما چون صبح از شب آخر ماه برآمديد.

شبیه ترین مردم به پیامبران خداوند کسانی هستند که به حق، گوینده تر و در عمل به حق، شکیباترند.

كَيْفَ يَصْبِرُ عَنِ اَلشَّهْوَةِ مَنْ لَمْ تُعِنْهُ اَلْعِصْمَة

چگونه بر خواهش شکیبایی می کند کسی که به بازداشتگی یاری نشده باشد.

اَلصَّبْرُ أَوَّلُ لَوَازِمِ اَلْإِتْقَانِ اَلْإِيقَان

شکیبایی، از اوّلین لوازم استواری یقین است.

اَلصَّبْرُ أَحَدُ اَلظَّفَرَيْن

شکیبایی، یکی از دو پیروزی است.

اَلصَّبْرُ أَفْضَلُ سَجِيَّةٍ وَ اَلْعِلْمُ أَشْرَفُ حِلْيَةٍ وَ عَطِيَّة

شکیبایی، برترین خلق و خوی و دانش، گرامیترین زیور و هدیه است.

اَلصَّبْرُ أَنْ يَحْتَمِلَ اَلرَّجُلُ مَا يَنُوبُهُ وَ يَكْظِمَ مَا يُغْضِبُه

شکیبایی آن است که مرد آنچه را به او رسد تحمّل کند و خشم خود را فرو خورد.

اَلصَّبْرُ أَحْسَنُ خلل حُلَلِ اَلْإِيمَانِ وَ أَشْرَفُ خَلاَئِقِ اَلْإِنْسَان

شکیبایی، نیکوترین جامه های ایمان و گرامیترین خویهای آدمی است.

اِلْزَمُوا اَلصَّبْرَ فَإِنَّهُ دِعَامَةُ اَلْإِيمَانِ وَ مِلاَكُ اَلْأُمُور

شکیبا باشید؛ زیرا شکیبایی پایۀ ایمان و میزان کارهاست.

أَفْضَلُ اَلصَّبْرِ اَلتَّصَبُّر

برترین شکیبایی، خود را به شکیبایی واداشتن است.

أَصْلُ اَلصَّبْرِ حُسْنُ اَلْيَقِينِ بِاللَّه

ریشۀ شکیبایی، یقین نیکو به خداوند است.