أَوْصَانِي رَبِّي بِتِسْعٍ أَوْصَانِي بِالْإِخْلاَصِ فِي اَلسِّرِّ وَ اَلْعَلاَنِيَةِ وَ اَلْعَدْلِ فِي اَلرِّضَا وَ اَلْغَضَبِ وَ اَلْقَصْدِ فِي اَلْفَقْرِ وَ اَلْغِنَى وَ أَنْ أَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنِي وَ أُعْطِيَ مَنْ حَرَمَنِي وَ أَصِلَ مَنْ قَطَعَنِي وَ أَنْ يَكُونَ صَمْتِي فِكْراً وَ مَنْطِقِي ذِكْراً وَ نَظَرِي عَبَراً .
پروردگارم مرا به نه چیز سفارش کرده است: اخلاص در نهان و عیان، رفتار عادلانه در حال خشنودی و خشم، میانه روی در حال بینوایی و توانگری، اینکه درگذرم از کسی که به من ستم روا داشته، بخشش نمایم به کسی که از من دریغ نموده، با آن کس که با من قطع رابطه نموده ارتباط برقرار سازم، اینکه خاموشیم اندیشه کردن، گویاییم ذکر نمودن و نگاهم عبرت گیری باشد.
مُرُوءَتُنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ اَلْعَفْوُ عَمَّنْ ظَلَمَنَا وَ إِعْطَاءُ مَنْ حَرَمَنَا.
جوانمردی ما اهل بیت، گذشت از کسی است که به ما ستم کند و عطا و بخشش به آن که از ما دریغ نماید.
عَلاَمَةُ رِضَا اَللَّهِ عَنْ خَلْقِهِ رُخْصُ أَسْعَارِهِمْ وَ عَدْلُ سُلْطَانِهِمْ وَ عَلاَمَةُ غَضَبِ اَللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ جَوْرُ سُلْطَانِهِمْ وَ غَلاَءُ أَسْعَارِهِمْ .
نشانه خرسندی خداوند از بندگانش، ارزانی در بازارهایشان و عادل بودن سلطانشان است و نشانه خشم خدا بر بندگانش، ستمکار بودن سلطانشان و گرانی در بازارهایشان است.
أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ فِي نُورِ اَللَّهِ اَلْأَعْظَمِ مَنْ كَانَ عِصْمَةُ أَمْرِهِ شَهَادَةَ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ أَنِّي رَسُولُ اَللَّهِ وَ مَنْ إِذَا أَصَابَتْهُ مُصِيبَةٌ قَالَ إِنّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَيْهِ راجِعُون َ مَنْ إِذَا أَصَابَ خَيْراً قَالَ ;اَلْحَمْدُ لِلَّهِ; وَ مَنْ إِذَا أَصَابَ خَطِيئَةً قَالَ ;أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ وَ أَتُوبُ إِلَيْهِ; .
چهار چیز است که در وجود هر کس باشند او در نور اعظم خداوند-عز و جل -است: کسی که پناه کارش گواهی دادن به این باشد که معبود راستینی جز خداوند یگانه نیست و اینکه من رسول خدا هستم؛ آن که چون مصیبتی به او رسد، گوید: « / انا لله و انا الیه راجعون / »و کسی که چون خیری به او برسد، گوید: « / الحمد لله رب العالمین / »و آن که چون مرتکب گناهی شود، گوید: «استغفر الله و اتوب الیه».
اَلْعِلْمُ خَزَائِنُ وَ مَفَاتِيحُهُ اَلسُّؤَالُ فَاسْأَلُوا رَحِمَكُمُ اَللَّهُ فَإِنَّهُ تُؤْجَرُ أَرْبَعَةٌ اَلسَّائِلُ وَ اَلْمُتَكَلِّمُ وَ اَلْمُسْتَمِعُ وَ اَلْمُحِبُّ لَهُمْ.
دانش گنجینه هایی است که کلیدهایش پرسش است، پس بپرسید-خداوند شما را رحمت کناد ، زیرا در این پرسش و پاسخ چهار کس اجر و مزد گیرند: پرسشگر، پاسخگو، شنونده و دوستدار آنان.
لاَ خَيْرَ فِي اَلْعَيْشِ إِلاَّ لِرَجُلَيْنِ عَالِمٍ مُطَاعٍ أَوْ مُسْتَمِعٍ وَاعٍ .
رسول خدا(ص)فرمود: در زندگی جز برای دو نفر خیری نیست: عالمی که فرمانش برند. و شنونده نگهدار(آنکه چون مطلبی از دین شنید حفظ کند و عمل نماید).
جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص فَقَالَ يَا رَسُولَ اَللَّهِ مَا اَلْعِلْمُ قَالَ اَلْإِنْصَاتُ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ اَلاِسْتِمَاعُ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ اَلْحِفْظُ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ اَلْعَمَلُ بِهِ قَالَ ثُمَّ مَهْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ نَشْرُهُ .
مردی خدمت رسول خدا آمد و گفت: یا رسول الله علم چیست؟ فرمود: سکوت کردن، گفت سپس چه؟ فرمود: گوش فرادادن، گفت سپس چه؟ فرمود: حفظ کردن، گفت سپس چه؟ فرمود بآن عمل کردن، گفت سپس چه ای رسول خدا: فرمود: انتشارش دادن.
قَالَ اَلنَّبِيُّ ص لِرَجُلٍ أَصْبَحْتَ صَائِماً قَالَ لاَ قَالَ فَعُدْتَ مَرِيضاً قَالَ لاَ قَالَ فَاتَّبَعْتَ جَنَازَةً قَالَ لاَ قَالَ فَأَطْعَمْتَ مِسْكِيناً قَالَ لاَ قَالَ فَارْجِعْ إِلَى أَهْلِكَ فَأَصِبْهُمْ فَإِنَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْكَ صَدَقَةٌ .
امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که پیامبر صلی الله علیه و آله مردی را فرمود: آیا امروز روزه ای؟ عرض کرد: نه. فرمود: آیا بیماری را عیادت نموده ای؟ عرض کرد: نه. فرمود: آیا جنازه ای را تشییع نموده ای؟ عرض کرد: نه. فرمود: آیا مستمندی را خوراک داده ای؟ عرض کرد: نه. فرمود: پس به سوی خانواده خویش بازگرد و آنان را ببوس که این کار صدقه است(و پاداش صدقه را دارد).
مَا مِنْ عَبْدٍ يُدْخِلُ عَلَى أَهْلِ بَيْتِ مُؤْمِنٍ سُرُوراً إِلاَّ خَلَقَ اَللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِكَ اَلسُّرُورِ خَلْقاً يَجِيئُهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ كُلَّمَا مَرَّتْ عَلَيْهِ شَدِيدَةٌ يَقُولُ يَا وَلِيَّ اَللَّهِ لاَ تَخَفْ فَيَقُولُ لَهُ مَنْ أَنْتَ يَرْحَمُكَ اَللَّهُ فَلَوْ أَنَّ اَلدُّنْيَا كَانَتْ لِي مَا رَأَيْتُهَا لَكَ شَيْئاً فَيَقُولُ أَنَا اَلسُّرُورُ اَلَّذِي أَدْخَلْتَ عَلَى آلِ فُلاَنٍ.
هیچ بنده ای نباشد که خانواده مومنی را خوشحال کند جز آنکه خداوند از آن خوشحالی، آفریده ای را بیافریند که هر گاه در روز رستاخیز او را سختی ای رخ دهد به نزدش آید و گوید: ای دوست خدا مترس. و آن بنده او را گوید: خدا تو را رحمت کند تو کیستی؟ اگر سرای دنیا از آن من بود برای پاداش به تو آن را ناچیز می شمردم. و آن آفریده گوید: من شادی ای هستم که بر دل خانواده فلانی نشاندی
أَنَا عِنْدَ اَلْمِيزَانِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ فَمَنْ ثَقُلَتْ سَيِّئَاتُهُ عَلَى حَسَنَاتِهِ جِئْتُ بِالصَّلاَةِ عَلَيَّ حَتَّى أُثَقِّلَ بِهَا حَسَنَاتِهِ.
امام صادق از پدرش علیهما السلام و او از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: من در روز رستاخیز کنار ترازوی اعمال هستم و هر که گناهانش بر نیکی هایش سنگینی کند صلوات هایی را که بر من فرستاده پیش رو آورم تا نیکی هایش را سنگین تر سازم.
إِنَّ أَسْرَعَ اَلْخَيْرِ ثَوَاباً اَلْبِرُّ وَ إِنَّ أَسْرَعَ اَلشَّرِّ عِقَاباً اَلْبَغْيُ وَ كَفَى بِالْمَرْءِ عَيْباً أَنْ يَنْظُرَ مِنَ اَلنَّاسِ إِلَى مَا يَعْمَى عَنْهُ مِنْ نَفْسِهِ أَوْ يُعَيِّرَ اَلنَّاسَ مَا لاَ يَسْتَطِيعُ تَرْكَهُ أَوْ يُؤْذِيَ جَلِيسَهُ بِمَا لاَ يَعْنِيهِ.
امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: به راستی، زود پاداش ترین کار خیر، نیکی به دیگران است و زود کیفرترین بدی، ستم است و در عیب مرد همین بس که عیب هایی را که خود نیز داراست در مردم ببیند و در خویش چشم بر هم نهد، یا مردم را بر چیزی سرزنش کند که خود توان ترک آن کار را ندارد یا همنشین خویش را با آنچه که به او مربوط نیست بیازارد.
قَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَنْ قَالَ إِنِّي مِنْ خَيْرِ اَلنَّاسِ فَهُوَ مِنْ شَرِّ اَلنَّاسِ وَ مَنْ قَالَ إِنِّي فِي اَلْجَنَّةِ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ .
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کس بگوید من بهترین مردم هستم، او بدترین مردم است، و هر که بگوید من اهل بهشتم، او در واقع اهل دوزخ است.
