حدیث پیامبر اکرم (ص) درباره کلمات قصار

قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:

أَوْصَانِي رَبِّي بِتِسْعٍ أَوْصَانِي بِالْإِخْلاَصِ فِي اَلسِّرِّ وَ اَلْعَلاَنِيَةِ وَ اَلْعَدْلِ فِي اَلرِّضَا وَ اَلْغَضَبِ وَ اَلْقَصْدِ فِي اَلْفَقْرِ وَ اَلْغِنَى وَ أَنْ أَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَنِي وَ أُعْطِيَ مَنْ حَرَمَنِي وَ أَصِلَ مَنْ قَطَعَنِي وَ أَنْ يَكُونَ صَمْتِي فِكْراً وَ مَنْطِقِي ذِكْراً وَ نَظَرِي عَبَراً .

پروردگارم مرا به نه چیز سفارش کرده است: اخلاص در نهان و عیان، رفتار عادلانه در حال خشنودی و خشم، میانه روی در حال بینوایی و توانگری، اینکه درگذرم از کسی که به من ستم روا داشته، بخشش نمایم به کسی که از من دریغ نموده، با آن کس که با من قطع رابطه نموده ارتباط برقرار سازم، اینکه خاموشیم اندیشه کردن، گویاییم ذکر نمودن و نگاهم عبرت گیری باشد.