احادیث درباره کفران نعمت

قَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَنْ قَالَ إِنِّي مِنْ خَيْرِ اَلنَّاسِ فَهُوَ مِنْ شَرِّ اَلنَّاسِ وَ مَنْ قَالَ إِنِّي فِي اَلْجَنَّةِ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ .

رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کس بگوید من بهترین مردم هستم، او بدترین مردم است، و هر که بگوید من اهل بهشتم، او در واقع اهل دوزخ است.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ شَرّا فَأَذْنَبَ ذَنْبا أَتْبَعَهُ بِنِعْمَةٍ لِيُنْسِيَهُ اَلاِسْتِغْفَارَ وَ يَتَمَادَى بِهَا وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لاٰ يَعْلَمُونَ : بِالنِّعَمِ عِنْدَ اَلْمَعَاصِي.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند متعال هر گاه برای بنده ای بدی بخواهد، و او گناهی کند به دنبال آن نعمتی به او می دهد تا استغفار را از یادش ببرد، و او در همان حال می ماند، و این است سخن خدای عزّ و جلّ که: به تدریج آنها را از راهی که نمی دانند غافلگیر می کنیم، یعنی به وسیلۀ نعمت دادن هنگام گناه کردن.

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَسْتَدْرِجَ عَبْدا اِبْتَلاَهُ بِذَنْبٍ ثُمَّ أَنْعَمَ عَلَيْهِ بَعْدَ ذَلِكَ اَلذَّنْبِ بِنِعْمَةٍ فَيُنْسِيهِ ذَلِكَ اَلذَّنْبُ اَلاِسْتِغْفَارَ فَذَلِكَ اَلاِسْتِدْرَاجُ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند هر گاه بخواهد بنده ای را واگذارد، او را به گناهی مبتلا می سازد، سپس به او نعمتی می دهد، و او گناه خود را فراموش می کند و استغفار نمی کند، این معنای استدراج است.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَنْ أَنْعَمَ اَللَّهُ عَلَيْهِ بِنِعْمَةٍ فَجَاءَ عِنْدَ تِلْكَ اَلنِّعْمَةِ بِمِزْمَارٍ فَقَدْ كَفَرَهَا وَ مَنْ أُصِيبَ بِمُصِيبَةٍ فَجَاءَ عِنْدَ تِلْكَ اَلْمُصِيبَةِ بِنَائِحَةٍ فَقَدْ فَجَعَهَا.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند به هر کس نعمتی داد و او با آن مشغول لهویات شد، کفران نعمت نموده، و هر کس گرفتار مصیبتی شود، و در هنگام مصیبت نوحه سرایی و بیتابی کند، بر اندوهش افزوده گردد.