حدیث امام صادق (ع) درباره کفران نعمت

قال الإمام الصادق عليه السلام:

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَسْتَدْرِجَ عَبْدا اِبْتَلاَهُ بِذَنْبٍ ثُمَّ أَنْعَمَ عَلَيْهِ بَعْدَ ذَلِكَ اَلذَّنْبِ بِنِعْمَةٍ فَيُنْسِيهِ ذَلِكَ اَلذَّنْبُ اَلاِسْتِغْفَارَ فَذَلِكَ اَلاِسْتِدْرَاجُ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند هر گاه بخواهد بنده ای را واگذارد، او را به گناهی مبتلا می سازد، سپس به او نعمتی می دهد، و او گناه خود را فراموش می کند و استغفار نمی کند، این معنای استدراج است.