امام جواد (علیه السلام)
عَلیکُم بِطَلَبِ العِلمِ فَانّ طَلبه فَریضَةٌ وَ البَحث عَنهُ نافِلةٌ وَ هُوَ صِلةٌ بَینَ الاخَوان وَ دَلیلٌ عَلی المُروّة وَ تُحفَةٌ فِی المَجالسِ وَ صَاحبٌ فِی السّقَر وَ اُنسٌ فِی الغُربة.
بر شما باد کسب دانش! چرا که آن برای همه لازم است و سخن از علم و بررسی آن امری مطلوب( و دوست داشتنی) است. برادران (دینی) را به هم پیوند می دهد و نشانه (شخصیت والا و) جوانمردی، تحفه مناسبی برای مجالس، دوست و همراه در سفر و مونس غربت و تنهائی است.
بَسْطُ الْوَجْهِ زینَةُ الْحِلْمِ
خوش روئی با افراد، زینت بخش حلم و بردباری است.
مَنِ اسْتَحْسَنَ قَبیحا کانَ شَریکا فیهِ
هر که کار زشتی را تحسین و تأیید کند، در عقاب آن شریک می باشد.
مَنْ عَتَبَ مِنْ غَیْرِ ارْتِیابٍ أعْتَبَ مِنْ غَیْرِ اسْتِعْتابٍ
سرزنش کردن دیگران، بدون علّت و دلیل، سبب ناراحتی و خشم خواهد گشت، در حالی که رضایت آنان را نیز کسب نخواهد کرد.
عِزُّ الْمُؤْمِنِ غِناه عَنِ النّاسِ
عزّت و شخصیّت مؤمن در بی نیازی و طمع نداشتن به مال و زندگی دیگران است.
مَن هَجر المُداراةَ قارَبَهُ المَکرُوه
کسی که سازش و مدارا با مردم را رها کند، ناراحتی به او روی می آورد.
مَن اِنقَطَعَ اِلی غَیرِ الله وَکلَهُ اللهُ إلیِه
کسی که توجهش به غیر خدا جلب گردد، خداوند او را به همان شخص واگذار نماید.
ثَلاثُ خِصالٍ تَجْتَلِبُ بِهِنَّ الْمَحَبَّةُ: الاْنْصافُ فِی الْمُعاشَرَةِ، وَ الْمُواساةُ فِی الشِّدِّةِ، وَ الاْنْطِواعُ وَ الرُّجُوعُ إلی قَلْبٍ سَلیمٍ
سه خصلت جلب محبّت می کند: 1.انصاف در معاشرت با مردم، 2.همدردی در مشکلات آن ها، 3.همراه و همدم شدن با معنویات.
مَنِ اسْتَغْنی بِاللّهِ إفْتَقَرَالنّاسُ إلَیْهِ، وَ مَنِ اتَّقَی اللّهَ أَحَبَّهُ النّاسُ وَ إنْ کَرِهُوا
هر که خود را به وسیله خداوند بی نیاز بداند مردم محتاج او خواهند شد و هر که تقوای الهی پیشه کند، خواه ناخواه، مورد محبّت مردم قرار می گیرد گرچه مردم خودشان اهل تقوا نباشند.
مَنِ انْقادَ إلَی الطُّمَأنینَةِ قَبْلَ الْخِیَرَةِ فَقَدْ عَرَضَ نَفْسَهُ لِلْهَلَکةِ وَالْعاقِبَةِ الْمُغْضِبَةِ
هر کس بدون تفّکر و اطمینان نسبت به جوانب (هر کاری، خبری، حرکتی و...) مطیع و پذیرای آن شود، خود را در معرض سقوط قرار داده؛ و نتیجه ای جز خشم و عصبانیّت نخواهد داشت.
لُا یَضُرُّک سَخَطُ مَنْ رِضاهُ الْجَوْرُ
کسی که طالب رضایت خداوند متعال باشد، دشمنی ستمگران، او را زیان و ضرر نمی رساند.
اَلعالِمُ بِالظُّلمِ وَ المُعِینُ عَلیهِ وَ الرّاضِی بِه شُرَکاء
کسی که آگاه به ظلم است و کسی که کمک کننده بر ظلم است و کسی که راضی به ظلم است، هرسه شریکند.
