احادیث درباره علائم مصلح جامعه

إِنَّ اَلْإِمَامَةَ لاَ تَصْلُحُ إِلاَّ لِرَجُلٍ فِيهِ ثَلاَثُ خِصَالٍ وَرَعٌ يَحْجُزُهُ عَنِ اَلْمَحَارِمِ وَ حِلْمٌ يَمْلِكُ بِهِ غَضَبَهُ وَ حُسْنُ اَلْخِلاَفَةِ عَلَى مَنْ وُلِّيَ حَتَّى يَكُونَ لَهُ كَالْوَالِدِ اَلرَّحِيمِ.

امام باقر(ع)فرمود: پیشوایی را نشاید مگر مردی که در او سه صفت باشد: ورعی که از محرماتش باز دارد و حلمی که از خشمش جلوگیری کند و بهر کس که تولیت یافت آن چنان خوش رفتاری کند که بجای پدری مهربان برای او باشد.

سُئِلَ أَبُو اَلْحَسَنِ ع اَلْإِمَامُ بِأَيِّ شَيْ ءٍ يُعْرَفُ بَعْدَ اَلْإِمَامِ قَالَ إِنَّ لِلْإِمَامِ عَلاَمَاتٍ أَنْ يَكُونَ أَكْبَرَ وُلْدِ أَبِيهِ بَعْدَهُ وَ يَكُونَ فِيهِ اَلْفَضْلُ وَ إِذَا قَدِمَ اَلرَّكْبُ اَلْمَدِينَةَ قَالَ إِلَى مَنْ أَوْصَى فُلاَنٌ قَالُوا إِلَى فُلاَنٍ وَ اَلسِّلاَحُ فِينَا بِمَنْزِلَةِ اَلتَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ يَدُورُ مَعَ اَلْإِمَامِ حَيْثُ كَانَ .

محمد بن ابی نصر بزنطی گوید: امام موسی بن جعفر را پرسیدند: پس از رحلت امامی امام دیگر به چه علامت شناخته می شود؟ فرمود: از برای امام علامتهایی است از جمله آنکه باید بزرگترین فرزند پدرش باشد و دارای فضیلت، و وصایت اش از جانب پدر آن چنان معروف و مشهور باشد که اگر سوار غریبی از خارج شهر برسد و از مردم بپرسد که امام چه کسی را وصی خود فرموده؟ همه بگویند فلانی را و سلاح رسول خدا در میان ما بمنزله تابوت در میان بنی اسراییل است که هر جا امام باشد سلاح نیز با او است.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مَا اَلْحُجَّةُ عَلَى اَلْمُدَّعِي لِهَذَا اَلْأَمْرِ بِغَيْرِ حَقٍّ قَالَ ثَلاَثَةٌ مِنَ اَلْحُجَّةِ لَمْ يَجْتَمِعْنَ فِي رَجُلٍ إِلاَّ كَانَ صَاحِبَ هَذَا اَلْأَمْرِ أَنْ يَكُونَ أَوْلَى اَلنَّاسِ بِمَنْ قَبْلَهُ وَ يَكُونَ عِنْدَهُ سِلاَحُ رَسُولِ اَللَّهِ ص وَ يَكُونَ صَاحِبَ اَلْوَصِيَّةِ اَلظَّاهِرَةِ اَلَّذِي إِذَا قَدِمْتَ اَلْمَدِينَةَ سَأَلْتَ اَلْعَامَّةَ وَ اَلصِّبْيَانَ إِلَى مَنْ أَوْصَى فُلاَنٌ فَيَقُولُونَ إِلَى فُلاَنٍ .

عبد الاعلی بن اعین گوید: بامام صادق(ع)گفتم: آنکه بدون حق مدعی امامت است چه دلیل باید از او مطالبه شود؟ فرمود: سه دلیل است که در هر مردی جمع شود امام او است: برای رسیدگی بامور امام پیش از خود از همه مردم سزاوارتر باشد و سلاح رسول خدا نزد او باشد و وصایت اش آن چنان آشکار باشد که اگر بشهر درآیی و از همه مردم و بچه های شهر بپرسی که امام پیشین که را وصی خود کرده است؟ همه بگویند فلانی را.