قال الإمام الرضاء عليه السلام:
سُئِلَ أَبُو اَلْحَسَنِ ع اَلْإِمَامُ بِأَيِّ شَيْ ءٍ يُعْرَفُ بَعْدَ اَلْإِمَامِ قَالَ إِنَّ لِلْإِمَامِ عَلاَمَاتٍ أَنْ يَكُونَ أَكْبَرَ وُلْدِ أَبِيهِ بَعْدَهُ وَ يَكُونَ فِيهِ اَلْفَضْلُ وَ إِذَا قَدِمَ اَلرَّكْبُ اَلْمَدِينَةَ قَالَ إِلَى مَنْ أَوْصَى فُلاَنٌ قَالُوا إِلَى فُلاَنٍ وَ اَلسِّلاَحُ فِينَا بِمَنْزِلَةِ اَلتَّابُوتِ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ يَدُورُ مَعَ اَلْإِمَامِ حَيْثُ كَانَ .
محمد بن ابی نصر بزنطی گوید: امام موسی بن جعفر را پرسیدند: پس از رحلت امامی امام دیگر به چه علامت شناخته می شود؟ فرمود: از برای امام علامتهایی است از جمله آنکه باید بزرگترین فرزند پدرش باشد و دارای فضیلت، و وصایت اش از جانب پدر آن چنان معروف و مشهور باشد که اگر سوار غریبی از خارج شهر برسد و از مردم بپرسد که امام چه کسی را وصی خود فرموده؟ همه بگویند فلانی را و سلاح رسول خدا در میان ما بمنزله تابوت در میان بنی اسراییل است که هر جا امام باشد سلاح نیز با او است.