کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
عَنْهُ قَالَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ يَقُولُ إِنِّي لَأَكْرَهُ فِي اَلرَّجُلِ أَنْ يُعَافَى فِي اَلدُّنْيَا فَلاَ يُصِيبَهُ شَيْءٌ مِنْ مَصَائِبِهَا.
امام صادق علیه السّلام فرمود:امام سجاد علیه السّلام می فرمود:من مردی را که همواره در آسایش و سلامتی به سر می برد و هیچ گاه گرفتار مصیبت نمی شود دوست ندارم.
عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ جَرِيرٍ قَالَ : لَمَّا صَرَعْتُ تِلْكَ اَلصَّرْعَةَ وَ كَانَ سَقَطَ عَنْ بَعِيرِهِ قَالَ جَعَلْتُ فِي ذَلِكَ أَقُولُ فِي نَفْسِي لِذَنْبٍ كَانَ عُقُوبَةَ مَا أَرَى قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ فَقَالَ لِي مُبْتَدِئا إِنَّ أَيُّوبَ اُبْتُلِيَ بِغَيْرِ ذَنْبٍ أَوْ قَالَ مِنْ غَيْرِ ذَنْبٍ فَلَمْ يَسْأَلْ رَبَّهُ اَلْعَافِيَةَ حَتَّى أَتَاهُ قَوْمٌ يَعُودُونَهُ فَلَمْ تَتَقَدَّمْ عَلَيْهِمْ دَوَابُّهُمْ مِنْ رِيحِهِ فَنَادَاهُ بَعْضُهُمْ أَيْ أَيُّوبُ لَوْ لاَ أَنَّكَ مُذْنِبٌ مَا أَصَابَكَ اَلَّذِي أَصَابَكَ فَقَالَ عِنْدَهَا يَا رَبِّ يَا رَبِّ فَصَرَفَ…
اسماعیل بن جریر گوید:هنگامی که شترم رم کرد و من به زمین افتادم، با خودم می گفتم: شاید این عقوبت گناهی است که مرتکب شده ام؟روزی خدمت حضرت صادق علیه السّلام رسیدم، قبل از اینکه چیزی بگویم فرمود:ایّوب بدون گناه گرفتار شد، ولی از پروردگارش طلب بهبودی ننمود، تا اینکه گروهی به عیادتش آمدند، امّا چهار پایانشان از بوی بد ایّوب جلو نیامدند، یکی از آنان صدا زد:ای ایّوب اگر گناهکار نبودی گرفتار این مصیبت نمی شدی، در این هنگام ایّوب پروردگارش را خواند، و خداوند هم شفایش داد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى وَ لَوْ لاٰ أَنْ يَكُونَ اَلنّٰاسُ أُمَّة وٰاحِدَة لَجَعَلْنٰا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفا مِنْ فِضَّةٍ : اَلْآيَةَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ لَوْ فَعَلَ لَكَفَرَ اَلنَّاسُ جَمِيعا .
امام صادق علیه السّلام در تفسیر آیۀ شریفه: اگر تمکن کفّار از مواهب مادی سبب نمی شد که همۀ مردم امّت واحد گمراه شوند، ما برای کسانی که به خدای رحمان کافر می شدند خانه هایی قرار می دادیم با سقفهایی از نقره ، فرمود:اگر خداوند چنین می کرد همۀ مردم کافر می شدند.
عَنْهُ قَالَ : قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَوْ لاَ أَنْ يَجِدَ عَبْدِي فِي نَفْسِهِ لَتَوَّجْتُ عَبْدِيَ اَلْكَافِرَ تَاجا مِنْ ذَهَبٍ لاَ يَرَى بُؤْسا حَتَّى يَلْقَانِي.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند عزّ و جلّ می فرماید:اگر بنده ام محزون نمی شد، بندۀ کافرم را تاجی از طلا می دادم که هیچ گرفتاری نبیند تا روزی که مرا ملاقات کند.
عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ خَلَقَ دَارا وَ خَلَقَ لَهَا أَهْلا وَ هِيَ اَلدُّنْيَا وَ جَعَلَ أَوْلِيَاءَهُ أَضْيَافا عَلَيْهِمْ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند خانه ای آفرید و برای آن ساکنینی قرار داد، آن خانه دنیاست، و دوستانش را مهمان اهل دنیا قرار داد.
عَنْ أَبِي اَلْحَسَنِ مُوسَى عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ إِنِّي لَمْ أُغْنِ اَلْغَنِيَّ لِكَرَامَةٍ لَهُ عَلَيَّ وَ لَمْ أُفْقِرِ اَلْفَقِيرَ لِهَوَانٍ بِهِ عَلَيَّ وَ هُوَ مِمَّا اِبْتَلَيْتُ بِهِ اَلْأَغْنِيَاءَ بِالْفُقَرَاءِ وَ لَوْ لاَ اَلْفُقَرَاءُ لَمْ يَسْتَوْجِبِ اَلْأَغْنِيَاءُ اَلْجَنَّةَ .
امام کاظم علیه السّلام فرمود:خدای عزّ و جلّ می فرماید:من توانگر را به خاطر شرافتش نزد خودم توانگر نساختم، و فقیر را برای خواریش در نظرم فقیر نکردم، بلکه این از چیزهایی است که توانگران را به وسیلۀ فقرا آزمودم، و اگر فقرا نبودند، توانگران سزاوار بهشت نمی شدند.
عَنْهُ قَالَ : مَا يَضُرُّ مَنْ كَانَ عَلَى هَذَا اَلرَّأْيِ وَ لاَ يَكُونُ لَهُ أَنْ يَسْتَظِلَّ فِيهِ إِلاَّ اَلشَّجَرَ وَ لاَ يَأْكُلُ إِلاَّ فِي رِزْقِهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:کسی که بر این عقیده است ضرر نمی کند، و سزاوار نیست سر پناهی غیر از درختان داشته باشد، و چنین کسی فقط از برگ درختان می خورد.
