قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ جَرِيرٍ قَالَ : لَمَّا صَرَعْتُ تِلْكَ اَلصَّرْعَةَ وَ كَانَ سَقَطَ عَنْ بَعِيرِهِ قَالَ جَعَلْتُ فِي ذَلِكَ أَقُولُ فِي نَفْسِي لِذَنْبٍ كَانَ عُقُوبَةَ مَا أَرَى قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ فَقَالَ لِي مُبْتَدِئا إِنَّ أَيُّوبَ اُبْتُلِيَ بِغَيْرِ ذَنْبٍ أَوْ قَالَ مِنْ غَيْرِ ذَنْبٍ فَلَمْ يَسْأَلْ رَبَّهُ اَلْعَافِيَةَ حَتَّى أَتَاهُ قَوْمٌ يَعُودُونَهُ فَلَمْ تَتَقَدَّمْ عَلَيْهِمْ دَوَابُّهُمْ مِنْ رِيحِهِ فَنَادَاهُ بَعْضُهُمْ أَيْ أَيُّوبُ لَوْ لاَ أَنَّكَ مُذْنِبٌ مَا أَصَابَكَ اَلَّذِي أَصَابَكَ فَقَالَ عِنْدَهَا يَا رَبِّ يَا رَبِّ فَصَرَفَ اَللَّهُ عَنْهُ .
اسماعیل بن جریر گوید:هنگامی که شترم رم کرد و من به زمین افتادم، با خودم می گفتم: شاید این عقوبت گناهی است که مرتکب شده ام؟روزی خدمت حضرت صادق علیه السّلام رسیدم، قبل از اینکه چیزی بگویم فرمود:ایّوب بدون گناه گرفتار شد، ولی از پروردگارش طلب بهبودی ننمود، تا اینکه گروهی به عیادتش آمدند، امّا چهار پایانشان از بوی بد ایّوب جلو نیامدند، یکی از آنان صدا زد:ای ایّوب اگر گناهکار نبودی گرفتار این مصیبت نمی شدی، در این هنگام ایّوب پروردگارش را خواند، و خداوند هم شفایش داد.