حدیث امام باقر (ع) درباره یادآوری نعمتها

قال الإمام باقر عليه السلام:

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَا مُوسَى أَحِبَّنِي وَ أَحْبِبْنِي إِلَى خَلْقِي قَالَ يَا رَبِّ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ أَنَّهُ لَيْسَ شَيْءٌ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنْكَ فَكَيْفَ لِي بِقُلُوبِ اَلْعِبَادِ قَالَ ذَكِّرْهُمْ نعماي نَعْمَائِي وَ آلاَئِي فَإِنَّهُمْ لاَ يَذْكُرُونَ مِنِّي إِلاَّ حَسَنا .

امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند فرمود:ای موسی مرا دوست بدار، و مردم را با من دوست گردان، عرض کرد:پروردگارا تو می دانی که هیچ چیز از تو برایم محبوبتر نیست، پس چگونه دلهای بندگان را متوجه تو سازم؟فرمود:نعمتهای مرا به آنان یاد آوری کن، زیرا آنان جز نیکی از من یادشان نمی ماند.