قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ دَاوُدَ اَلرَّقِّيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ إِذَا أَنْعَمَ عَلَى عَبْدٍ نِعْمَة صَيَّرَ حَوَائِجَ اَلنَّاسِ إِلَيْهِ فَإِنْ قَضَاهَا مِنْ غَيْرِ اِسْتِخْفَافٍ مِنْهُ أُسْكِنَ اَلْفِرْدَوْسَ وَ إِنْ لَمْ يَقْضِهَا أُسْكِنَ نَارَ جَهَنَّمَ وَ نَزَعَ اَللَّهُ مِنْهُ صَالِحَ مَا أَعْطَاهُ وَ لَمْ يَنَلْ شَفَاعَةَ رَسُولِ اَللَّهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر گاه خداوند بر بنده ای نعمتی دهد، حوایج مردم را نیز به عهدۀ او قرار دهد، اگر او بدون منّت خواسته های آنان را بر آورد، خداوند او را وارد بهشت نماید، و اگر حاجت آنان را روا نسازد جایگاهش در جهنم است، و خداوند هم همۀ خوبیهایی را که به او داده می گیرد، و روز قیامت شفاعت رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله شامل حالش نشود.