حدیث امام باقر (ع) درباره دوستی و دشمنی

قال الإمام باقر عليه السلام:

رُوِيَ أَنَّهُ مَرَّ رَجُلٌ فِي اَلْمَسْجِدِ وَ أَبُو جَعْفَرٍ جَالِسٌ فَقَالَ لَهُ بَعْضُ جُلَسَائِهِ وَ اَللَّهِ إِنِّي لَأُحِبُّ هَذَا اَلرَّجُلَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ أَمَّا مَنْ لاَ يَعْلَمُ فَأَعْلِمْهُ فَإِنَّهُ أَبْقَى فِي اَلْمَوَدَّةِ وَ خَيْرٌ فِي اَلْأُلْفَةِ .

روایت شده که مردی از مسجد عبور می کرد، و امام باقر علیه السّلام در آنجا نشسته بود، یکی از همنشینان امام عرض کرد:به خدا قسم، من این مرد را دوست دارم، امام باقر علیه السّلام فرمود: کسی را که نمی داند دوستش داری به او بگو، زیرا این کار دوستی را محکم و برای الفت گرفتن بهتر است.