قال الإمام باقر عليه السلام:
جَاءَ رَجُلٌ إِلَى أَبِي جَعْفَرٍ ع فَقَالَ لَهُ أَخْبِرْنِي عَنْ رَبِّكَ مَتَى كَانَ فَقَالَ وَيْلَكَ إِنَّمَا يُقَالُ لِشَيْ ءٍ لَمْ يَكُنْ مَتَى كَانَ إِنَّ رَبِّي تَبَارَكَ وَ تَعَالَى كَانَ وَ لَمْ يَزَلْ حَيّاً بِلاَ كَيْفٍ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كَانَ وَ لاَ كَانَ لِكَوْنِهِ كَوْنُ كَيْفٍ وَ لاَ كَانَ لَهُ أَيْنٌ وَ لاَ كَانَ فِي شَيْ ءٍ وَ لاَ كَانَ عَلَى شَيْ ءٍ وَ لاَ اِبْتَدَعَ لِمَكَانِهِ مَكَاناً وَ لاَ قَوِيَ بَعْدَ مَا كَوَّنَ اَلْأَشْيَاءَ وَ لاَ كَانَ ضَعِيفاً قَبْلَ أَنْ يُكَوِّنَ شَيْئاً وَ لاَ كَانَ مُسْتَوْحِشاً قَبْلَ أَنْ يَبْتَدِعَ شَيْئاً وَ لاَ يُشْبِهُ شَيْئاً مَذْكُوراً وَ لاَ كَانَ خِلْواً مِنْ اَلْمُلْكِ قَبْلَ إِنْشَائِهِ وَ لاَ يَكُونُ مِنْهُ خِلْواً بَعْدَ ذَهَابِهِ لَمْ يَزَلْ حَيّاً بِلاَ حَيَاةٍ وَ مَلِكاً قَادِراً قَبْلَ أَنْ يُنْشِئَ شَيْئاً وَ مَلِكاً جَبَّاراً بَعْدَ إِنْشَائِهِ لِلْكَوْنِ فَلَيْسَ لِكَوْنِهِ كَيْفٌ وَ لاَ لَهُ أَيْنٌ وَ لاَ لَهُ حَدٌّ وَ لاَ يُعْرَفُ بِشَيْ ءٍ يُشْبِهُهُ وَ لاَ يَهْرَمُ لِطُولِ اَلْبَقَاءِ وَ لاَ يَصْعَقُ لِشَيْ ءٍ بَلْ لِخَوْفِهِ تَصْعَقُ اَلْأَشْيَاءُ كُلُّهَا كَانَ حَيّاً بِلاَ حَيَاةٍ حَادِثَةٍ وَ لاَ كَوْنٍ مَوْصُوفٍ وَ لاَ كَيْفٍ مَحْدُودٍ وَ لاَ أَيْنٍ مَوْقُوفٍ عَلَيْهِ وَ لاَ مَكَانٍ جَاوَرَ شَيْئاً بَلْ حَيٌّ يُعْرَفُ وَ مَلِكٌ لَمْ يَزَلْ لَهُ اَلْقُدْرَةُ وَ اَلْمُلْكُ أَنْشَأَ مَا شَاءَ حِينَ شَاءَ بِمَشِيئَتِهِ لاَ يُحَدُّ وَ لاَ يُبَعَّضُ وَ لاَ يَفْنَى كَانَ أَوَّلاً بِلاَ كَيْفٍ وَ يَكُونُ آخِراً بِلاَ أَيْنٍ وَ كُلُّ شَيْ ءٍ هالِكٌ إِلاّ وَجْهَهُ لَهُ اَلْخَلْقُ وَ اَلْأَمْرُ تَبارَكَ اَللّهُ رَبُّ اَلْعالَمِين وَيْلَكَ أَيُّهَا اَلسَّائِلُ إِنَّ رَبِّي لاَ تَغْشَاهُ اَلْأَوْهَامُ وَ لاَ تَنْزِلُ بِهِ اَلشُّبُهَاتُ وَ لاَ يَحَارُ وَ لاَ يُجَاوِزُهُ شَيْ ءٌ وَ لاَ تَنْزِلُ بِهِ اَلْأَحْدَاثُ وَ لاَ يُسْأَلُ عَنْ شَيْ ءٍ وَ لاَ يَنْدَمُ عَلَى شَيْ ءٍ وَ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَهُ ما فِي اَلسَّماواتِ وَ ما فِي اَلْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ ما تَحْتَ اَلثَّرى .
مردی خدمت امام باقر(ع)آمد و عرضکرد: بمن بگو پروردگارت از کی بوده؟ فرمود: وای بر تو، بچیزی که در زمانی نبوده گویند، از کی بوده، همانا پروردگار من تبارک و تعالی همیشه بوده و زنده است بدون چگونگی، برای او بود شد نیست(جمله«بود شد»نسبت بخدا غلط است زیرا این جمله را بکسی گویند که نباشد و سپس پیدا شود)و بودنش را چگونه بودن نباشد، (زیرا او وجود بحت بسیط است و هیچ گونه ترکیبی ندارد تا چگونگی داشته باشد)مکانی ندارد، در چیزی نیست و بر چیزی قرار ندارد، و برای منزلت خود مکانی پدید نیاورده، پس از آنکه چیزها را آفرید نیرومند نگشت و پیش از آنکه چیزی آفریند ناتوان نبود، پیش از آنکه چیزی پدید آورد ترسان نبود، بآنچه در لفظ آید و بخاطر گذرد مانند نیست، پیش از آفریدنش هم از سلطنت جدا نبود و پس از رفتن آفریدگان نیز از آن جدا نباشد همیشه زنده است بدون زندگی جدای از ذاتش، پیش از آنکه چیزی آفریند پادشاه توانا بود و پس از ایجاد جهان هستی پادشاه مقتدر است، برای او چگونگی و مکان و حدی نیست و بوسیله شباهت بچیزی شناخته نشود، هر چه بماند پیر نگردد، او از چیزی نترسد بلکه تمام چیزها از ترس او قالب تهی کنند، زنده است بدون زندگی پدید آمده و بود قابل وصفی و چگونگی محدودی و مکانی که در آن ایستد و مکانی که مجاور چیزی باشد، بلکه زنده ایست(که بآثار قدرت و زندگی)شناخته شده و پادشاهی است که همیشه قدرت و پادشاهی دارد، آنچه را خواست بمحض آنکه خواست بمشیت خود پدید آورد، نه محدود است و نه دارای اجزا و فانی نگردد، او سرآغاز هستی است بدون کیفیت(هر چیز که آغاز چیز دیگر باشد برای او کیفیتی از آن حاصل شود جز آغاز بودن خداوند)و انجام هستی است بدون مکان(موخر بودن هر چیز واقع شدن اوست در مکانی عقب تر از پیشینیانش جز ذات باری که اولیت و آخریتش عین هم عین ذات اوست) -همه چیز نابود است جز ذات او(زیرا همه چیز بمنزله سایه و پرتوی از وجود اوست که چون از ارتباط و تعلقشان باو صرف نظر شود جز نابودی چیزی نباشند)، آفرینش و فرمان بدست اوست، پرخیر است پروردگار جهانیان، وای بر تو ای سیوال کننده، همانا پروردگار من خاطره ها او را فرا نگیرند و شبهات بر او فرود نیایند و سرگردان نشود(همه چیز نزدش روشن و قطعی است)چیزی بنزدیکی او نرسد، پیش آمدها بر او وارد نشود مسیول چیزی واقع نگردد و بر چیزی پشیمان نگردد، چرت و خوابش نبرد، هر چه در آسمانها و زمین و میان آنها و زیر خاکست از آن اوست.