قال الإمام عليّ عليه السلام:
سَأَلَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اَلْحَسَنَ وَ اَلْحُسَيْنَ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ فَقَالَ لَهُمَا مَا بَيْنَ اَلْإِيمَانِ وَ اَلْيَقِينِ فَسَكَتَا فَقَالَ لِلْحَسَنِ أَجِبْ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ قَالَ بَيْنَهُمَا شِبْرٌ قَالَ وَ كَيْفَ ذَاكَ قَالَ لِأَنَّ اَلْإِيمَانَ مَا سَمِعْنَاهُ بِآذَانِنَا وَ صَدَّقْنَاهُ بِقُلُوبِنَا وَ اَلْيَقِينَ مَا أَبْصَرْنَاهُ بِأَعْيُنِنَا وَ اِسْتَدْلَلْنَا بِهِ عَلَى مَا غَابَ عَنَّا .
حضرت علی علیه السّلام از امام حسن و امام حسین علیهما السّلام پرسید:فرق بین ایمان و یقین چیست؟ پس آن دو بزرگوار سکوت کردند، سپس به امام حسن علیه السّلام فرمود:ای ابا محمّد جواب بده، فرمود:بین آن دو یک وجب فاصله است، فرمود:این چگونه است؟فرمود:چون ایمان آن چیزی است که ما با گوشهایمان می شنویم و به وسیلۀ قلبهایمان آن را تصدیق می کنیم، و یقین آن چیزی است که آن را با چشمهایمان می بینیم و استدلال می کنیم به آن بر آنچه از ما پنهان است.