قال الإمام باقر عليه السلام:
قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي لَيْلَةِ اَلْقَدْرِ فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ يَقُولُ يَنْزِلُ فِيهَا كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ وَ اَلْمُحْكَمُ لَيْسَ بِشَيْئَيْنِ إِنَّمَا هُوَ شَيْ ءٌ وَاحِدٌ فَمَنْ حَكَمَ بِمَا لَيْسَ فِيهِ اِخْتِلاَفٌ فَحُكْمُهُ مِنْ حُكْمِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ حَكَمَ بِأَمْرٍ فِيهِ اِخْتِلاَفٌ فَرَأَى أَنَّهُ مُصِيبٌ فَقَدْ حَكَمَ بِحُكْمِ اَلطَّاغُوتِ إِنَّهُ لَيَنْزِلُ فِي لَيْلَةِ اَلْقَدْرِ إِلَى وَلِيِّ اَلْأَمْرِ تَفْسِيرُ اَلْأُمُورِ سَنَةً سَنَةً يُؤْمَرُ فِيهَا فِي أَمْرِ نَفْسِهِ بِكَذَا وَ كَذَا وَ فِي أَمْرِ اَلنَّاسِ بِكَذَا وَ كَذَا وَ إِنَّهُ لَيَحْدُثُ لِوَلِيِّ اَلْأَمْرِ سِوَى ذَلِكَ كُلَّ يَوْمٍ عِلْمُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلْخَاصُّ وَ اَلْمَكْنُونُ اَلْعَجِيبُ اَلْمَخْزُونُ مِثْلُ مَا يَنْزِلُ فِي تِلْكَ اَللَّيْلَةِ مِنَ اَلْأَمْرِ ثُمَّ قَرَأَ وَ لَوْ أَنَّ ما فِي اَلْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ اَلْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اَللّهِ إِنَّ اَللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
امام محمد تقی علیه السلام فرماید: خدای عز و جل راجع بشب قدر فرموده است(4 سوره 44) «در آن شب هر امر محکمی فیصل داده شود»خدا میفرماید: هر امر محکمی از آسمان نازل می شود و محکم دو چیز نیست، بلکه تنها یک چیز است، پس هر که حکم بی اختلاف کند، حکمش حکم خدای عز و جل است و هر که حکمی کند که در آن اختلافی باشد و خود را مصیب داند، بحکم طاغوت(باطل)حکم کرده است. همانا سال بسال در شب قدر تفسیر و بیان کارها بر ولی امر(امام زمان)نازل می شود، در آن شب امام علیه السلام در باره کار خودش چنین و چنان دستور میگیرد و راجع بکار مردم هم بچنین و چنان مامور می شود، و نیز برای ولی امر غیر از شب قدر هم در هر روزی که خدای عز و جل صلاح داند، مانند آن شب امر مخصوص و پوشیده و شگفت در گنجینه پدید می آید، سپس قرایت فرمود: (آیه 27 سوره 31)را«اگر همه درختانی که در زمین هست قلم باشد، و دریا و هفت دریای دیگر بکمک او مرکب شود، کلمات خدا تمام نشود، زیرا که خدا نیرومند و فرزانه است».