قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : يُؤْتَى بِالشَّيْخِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ فَيُدْفَعُ إِلَيْهِ كِتَابُهُ ظَاهِرُهُ مِمَّا يَلِي اَلنَّاسَ لاَ يَرَى إِلاَّ مَسَاوِئَ فَيَطُولُ ذَلِكَ عَلَيْهِ فَيَقُولُ يَا رَبِّ أَ تَأْمُرُنِي إِلَى اَلنَّارِ فَيَقُولُ اَلْجَبَّارُ جَلَّ جَلاَلُهُ يَا شَيْخُ إِنِّي أَسْتَحِي أَنْ أُعَذِّبَكَ وَ قَدْ كُنْتَ تُصَلِّي فِي دَارِ اَلدُّنْيَا اِذْهَبُوا بِعَبْدِي إِلَى اَلْجَنَّةِ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:پیرمرد را روز قیامت بیاورند و نامۀ عملش را به دستش دهند، به طوری که پشت نامه به سوی مردم باشد، جز بدی و گناه نبیند، و ببیند که این نامه بس طولانی است؛ عرض کند:پروردگارا آیا دستور می دهی که داخل آتش روم؟خداوند جبّار جلّ جلاله می فرماید:ای پیر من شرم دارم که تو را عذاب کنم در حالی که تو در دنیا همواره برایم نماز می خواندی، بندۀ مرا به بهشت ببرید.