قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنِ اَلْمُفَضَّلِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : يُقَالُ لِلْمُؤْمِنِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ تَصَفَّحْ وُجُوهَ اَلنَّاسِ فَمَنْ كَانَ سَقَاكَ شَرْبَة أَوْ أَطْعَمَكَ أُكْلَة أَوْ فَعَلَ بِكَ كَذَا وَ كَذَا فَخُذْ بِيَدِهِ فَأَدْخِلْهُ اَلْجَنَّةَ قَالَ فَإِنَّهُ لَيَمُرُّ عَلَى اَلصِّرَاطِ وَ مَعَهُ بَشَرٌ كَثِيرٌ فَتَقُولُ اَلْمَلاَئِكَةُ إِلَى أَيْنَ يَا وَلِيَّ اَللَّهِ إِلَى أَيْنَ يَا عَبْدَ اَللَّهِ فَيَقُولُ اَللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ أَجِيزُوا لِعَبْدِي فَأَجَازُوهُ وَ إِنَّمَا سُمِّيَ اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِنا لِأَنَّهُ يُؤْمِنُ عَلَى اَللَّهِ فَيُجِيزُ أَمَانَهُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:روز قیامت به مؤمن گفته می شود؛ در صورتهای این مردم خوب تأمل کن، هر کس از اینها که آبی به تو نوشانده یا غذایی خورانده، یا کاری برایت انجام داده دستش را بگیر و او را به بهشت ببر، فرد مؤمن از صراط می گذرد در حالی که افراد زیادی همراهش هستند. ملائک می پرسند:به کجا ای دوستان خدا؟ به کجا ای بندگان خدا؟ خداوند متعال می فرماید:به بندۀ من اجازه دهید، آنها هم اجازه می دهند، و علّت اینکه مؤمن را مؤمن نامیده اند این است که او نزد خدا امان می دهد و امانش را خدا می پذیرد.