قال الإمام الصادق عليه السلام:
إِنَّ اللَّهَ لَيَعْتَذِرُ إِلَى عَبْدِهِ الْمُؤْمِنِ الْمُحْتَاجِ كَانَ فِي الدُّنْيَا كَمَا يَعْتَذِرُ الْأَخُ إِلَى أَخِيهِ، فَيَقُولُ: لَا، وَ عِزَّتِي! مَا أَفْقَرْتُكَ لِهَوَانٍ بِكَ عَلَيَّ، فَارْفَعْ هَذَا الْغِطَاءَ فَانْظُرْ مَا عَوَّضْتُكَ مِنَ الدُّنْيَا، فَيَكْشِفُ فَيَنْظُرُ مَا عَوَّضَهُ اللَّهُ مِنَ الدُّنْيَا، فَيَقُولُ: مَا يَضُرُّنِي مَا مَنَعْتَنِي عَمَّا [مَعَ مَا] عَوَّضْتَنِي
براستی خداوند عذر خواهی و پوزش می طلبد از بنده مؤمنی که در دنیا نیازمند بوده است همچنان که برادر از برادر عذرخواهی می کند، پس خداوند گوید: نه، به عزّتم سوگند! تو را به عنوان اهانت و خواری فقیر و تهیدست نکردم، این پوشش را بالا بزن و نگاه کن که چه چیزهایی عوض دنیا دارا هستی. پس چون پوشش برطرف گردد می بیند آنچه را که خداوند عوض دنیا عطایش کرده است، و خواهد گفت: با توجّه به عوضی که برایم قرار داده ای، آنچه را که (در دنیا) از من ممنوع کرده بودی ضرر و خسارتی نکرده ام.