قال الإمام الصادق عليه السلام:
إِنَّ الرَّبَّ لَيَلِي حِسَابَ الْمُؤْمِنِ فَيَقُولُ: تَعْرِفُ هَذَا الْحِسَابَ؟ فَيَقُولُ: لَا، يَا رَبِّ! فَيَقُولُ: دَعَوْتَنِي فِي لَيْلَةِ كَذَا وَ كَذَا فِي سَاعَةِ كَذَا وَ كَذَا، فَذَخَرْتُهَا [ادَّخَرْتُهَا] لَكَ. قَالَ: فَمَا تَرَى مِنْ عَطِيَّةِ ثَوَابِ اللَّهِ؟ يَقُولُ: يَا رَبِّ! لَيْتَ أَنَّكَ لَمْ تَكُنْ عَجَّلْتَ لِي شَيْئاً، وَ ادَّخَرْتَهُ لِي
همانا پروردگار (نامه اعمال و فاکتور) حساب کارکِرد مؤمن را می آورد و می فرماید: این (صورت) حساب را می شناسی؟ می گوید: نه، ای پروردگارم! خداوند می فرماید: در فلان شب، فلان ساعت مرا خواندی و من دعای تو را برایت ذخیره کردم، (اکنون) در باره هدیه ثواب خدا چه می اندیشی؟ می گوید: ای پروردگارم! ای کاش هیچ یک از خواسته های مرا سریع اجابت نمی کردی و آنها را ذخیره مینمودی.