حدیث امام صادق (ع) درباره طالب دنیا و طالب آخرت

قال الإمام الصادق عليه السلام:

مَنْ أَصْبَحَ وَ الدُّنْيَا أَكْبَرُ هَمِّهِ شُتِّتَ عَلَيْهِ أَمْرُهُ، وَ كَانَ فَقْرُهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ، وَ لَمْ يَأْتِهِ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا مَا قُدِّرَ لَهُ، وَ مَنْ كَانَتِ الْآخِرَةُ أَكْبَرَ هَمِّهِ كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ ضِيقَهُ، وَ جَمَعَ لَهُ أَمْرَهُ، وَ أَتَتْهُ الدُّنْيَا وَ هِيَ رَاغِمَة

کسی که صبح برخیزد و مهمترین تلاش و همّت او دنیا (و مادیّات) باشد، امور زندگیش پراکنده (و سر در گم) می‏ گردد و همیشه احساس تنگدستی و بیچارگی می ‏کند و از دنیا چیزی غیر از مقدّرات نصیبش نمی‏ گردد؛ ولی کسی که مهمترین همّتش آخرت و روز واپسین باشد، خداوند تنگناهای زندگیش را بگشاید و امورش را جمع و جور نماید؛ و (نیازهای) دنیایی او فراهم گردند، در حالتی که او روی گردان و بی توجه باشد.