قال الإمام باقر عليه السلام:
قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي خَبَرٍ طَوِيلٍ فِي تَفْسِيرِ المص : فِي رِوَايَةِ لَبِيدٍ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّ كِتَابَ اَللَّهِ مُبْهَمٌ فَقَدْ هَلَكَ ثُمَّ أَمْسَكَ فَقَالَ اَلْأَلِفُ وَاحِدَةٌ وَ اَللاَّمُ ثَلاَثُونَ وَ اَلْمِيمُ أَرْبَعُونَ وَ اَلصَّادُ تِسْعُونَ فَقُلْتُ هَذِهِ إِحْدَى وَ سِتُّونَ وَ مِائَةٌ فَقَالَ يَا لَبِيدُ إِذَا دَخَلْتَ سَنَةَ إِحْدَى وَ سِتِّينَ وَ مِائَةٍ سَلَبَ اَللَّهُ قَوْما سُلْطَانَهُمْ .
امام باقر علیه السّلام ضمن حدیثی طولانی در تفسیر المص در روایت لبید فرمود:هر که گمان کند که کتاب خداوند ابهام دارد هلاک شده، سپس کمی صبر کرد و فرمود:الف یک است، لام سی است، و میم چهل است، و صاد نود.پرسیدم:این عدد صد و شصت و یک است، فرمود:ای لبید هر گاه داخل سال صد و شصت و یک شدی خداوند سلطنت قومی را می گیرد.