حدیث امام باقر (ع) درباره یاد خدا

قال الإمام باقر عليه السلام:

قَالَ جَابِرٌ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِنَّ قَوْما إِذَا ذُكِّرُوا بِشَيْءٍ مِنَ اَلْقُرْآنِ أَوْ حُدِّثُوا بِهِ صَعِقَ أَحَدُهُمْ حَتَّى تُرَى أَنَّهُ لَوْ قُطِعَتْ يَدَاهُ وَ رِجْلاَهُ لَمْ يَشْعُرْ بِذَلِكَ فَقَالَ سُبْحَانَ اَللَّهِ ذَاكَ مِنَ اَلشَّيْطَانِ مَا أُمِرُوا بِهَذَا إِنَّمَا هُوَ اَللِّينُ وَ اَلرِّقَّةُ وَ اَلدَّمْعَةُ وَ اَلْوَجَلُ .

جابر گوید:به امام باقر علیه السّلام عرض کردم:قومی هستند که هر گاه چیزی از قرآن به یادشان آید یا برایشان خوانده شود؛ یکی از آنها بی هوش می شود به صورتی که اگر هر دو دست و هر دو پایش را قطع کنی متوجه نمی شود. امام فرمود:سبحان اللّٰه، این کاری شیطانی است، اینها امر به این کار نشده اند، تأثیر قرآن فقط به نرمش و رقّت قلب و اشک ریختن و ترس از خداست.