حدیث امام باقر (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام باقر عليه السلام:

مَا مِنْ عَبْدٍ يَمْتَنِعُ مِنْ مَعُونَةِ أَخِيهِ اَلْمُسْلِمِ وَ اَلسَّعْيِ لَهُ فِي حَاجَتِهِ قُضِيَتْ أَوْ لَمْ تُقْضَ إِلاَّ اُبْتُلِيَ بِالسَّعْيِ فِي حَاجَةِ مَنْ يَأْثَمُ عَلَيْهِ وَ لاَ يُؤْجَرُ وَ مَا مِنْ عَبْدٍ يَبْخَلُ بِنَفَقَةٍ يُنْفِقُهَا فِيمَا يُرْضِي اَللَّهُ إِلاَّ اُبْتُلِيَ بِأَنْ يُنْفِقَ أَضْعَافَهَا فِيمَا أَسْخَطَ اَللَّهَ.

هیچ بنده ای از یاری رسانی به برادر مسلمانش و تلاش در برآوردن حاجتش، برآورده شود یا نشود، سرباز نمی زند مگر آن که گرفتار تلاش برای نیاز کسی می شود که باعث گناه بر او شده و پاداشی هم ندارد و هیچ بنده ای در صرف هزینه در آنچه خشنودی خداست بخل نمی ورزد، مگر آن که به چندین برابر آن خرج که موجب خشم خداست گرفتار می آید.