حدیث امام باقر (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام باقر عليه السلام:

اَلظُّلْمُ ثَلاَثَةٌ ظُلْمٌ لاَ يَغْفِرُهُ اَللَّهُ وَ ظُلْمٌ يَغْفِرُهُ اَللَّهُ وَ ظُلْمٌ لاَ يَدَعُهُ اَللَّهُ فَأَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي لاَ يَغْفِرُهُ اَللَّهُ فَالشِّرْكُ بِاللَّهِ وَ أَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي يَغْفِرُهُ اَللَّهُ فَظُلْمُ اَلرَّجُلِ نَفْسَهُ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَللَّهِ وَ أَمَّا اَلظُّلْمُ اَلَّذِي لاَ يَدَعُهُ اَللَّهُ فَالْمُدَايَنَةُ بَيْنَ اَلْعِبَادِ .

ستم سه گونه است: ستمی که خدای از آن درنگذرد و ستمی که خدای از آن درگذرد و ستمی که از آن بازخواست نماید؛ و اما ستمی که خدای از آن درنگذرد همانند قرار دادن برای خداست و اما ستمی که خدای از آن درگذرد ستم ورزی شخص بر خود در آنچه میان خود و خداست و اما ستمی که خدای از آن بازخواست کند ستم در حقوق میان بندگان است.