قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَقِيَ اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ عَبْدَ اَللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ يَا عَبْدَ اَللَّهِ كَيْفَ يَكُونُ اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِنا وَ هُوَ يَسْخَطُ قِسْمَهُ وَ يُحَقِّرُ مَنْزِلَتَهُ وَ اَلْحَاكِمُ عَلَيْهِ اَللَّهُ فَأَنَا اَلضَّامِنُ لِمَنْ لاَ يَهْجُسُ فِي قَلْبِهِ إِلاَّ اَلرِّضَا أَنْ يَدْعُوَ اَللَّهَ فَيُسْتَجَابَ لَهُ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:امام حسن مجتبی علیه السّلام با عبد اللّٰه بن جعفر رحمه اللّٰه ملاقات نمود و به او فرمود:ای عبد اللّٰه مؤمن چگونه مؤمن باشد در حالی که از قسمت و مقدرش ناراضی است، و مقام و منزلتش را خوار و کوچک می شمارد، با اینکه خدا بر او چنین حکمی را مقدّر کرده، و هر کس در قلبش غیر از خشنودی به قضای خدا خطور نکند من ضمانت می کنم که دعایش مستجاب شود.