قال الإمام الصادق عليه السلام:
دَخَلَ بَعْضُ أَصْحَابِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي مَرَضِهِ اَلَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ إِلَيْهِ وَ قَدْ ذَبُلَ فَلَمْ يَبْقَ إِلاَّ رَأْسُهُ فَبَكَى فَقَالَ لِأَيِّ شَيْءٍ تَبْكِي فَقَالَ لاَ أَبْكِي وَ أَنَا أَرَاكَ عَلَى هَذِهِ اَلْحَالِ قَالَ لاَ تَفْعَلْ فَإِنَّ اَلْمُؤْمِنَ تَعَرَّضَ كُلَّ خَيْرٍ إِنْ قُطِعَ أَعْضَاؤُهُ كَانَ خَيْرا لَهُ وَ إِنْ مَلَكَ مَا بَيْنَ اَلشَّرْقِ وَ اَلْغَرْبِ كَانَ خَيْرا لَهُ .
یکی از اصحاب هنگامی که ایشان بیمار بودند همان بیماری که بر اثر آن امام از دنیا رفت نزد امام صادق علیه السّلام رفت، امام را در حالی دید که بقدری ضعیف شده بود، گویا فقط سر مبارک آن حضرت باقی مانده، آنگاه گریه کرد، امام علیه السّلام فرمود:چرا گریه می کنی؟گفت: گریه نکنم در حالی که شما را به این حال می بینم؟ فرمود:این کار را مکن، مؤمن در معرض خیر است، اگر اعضایش قطع شود برای او خیر است، و اگر هم مالک بین شرق و غرب شود باز هم برای او خیر است.