قال الإمام الکاظم عليه السلام:
صَلاَةُ اَلنَّوَافِلِ قُرْبَانٌ إِلَى اَللَّهِ لِكُلِّ مُؤْمِنٍ وَ اَلْحَجُّ جِهَادُ كُلِّ ضَعِيفٍ وَ لِكُلِّ شَيْ ءٍ زَكَاةٌ وَ زَكَاةُ اَلْجَسَدِ صِيَامُ اَلنَّوَافِلِ وَ أَفْضَلُ اَلْعِبَادَةِ بَعْدَ اَلْمَعْرِفَةِ اِنْتِظَارُ اَلْفَرَجِ وَ مَنْ دَعَا قَبْلَ اَلثَّنَاءِ عَلَى اَللَّهِ وَ اَلصَّلاَةِ عَلَى اَلنَّبِيِّ ص كَانَ كَمَنْ رَمَى بِسَهْمٍ بِلاَ وَتَرٍ وَ مَنْ أَيْقَنَ بِالْخَلَفِ جَادَ بِالْعَطِيَّةِ وَ مَا عَالَ اِمْرُؤٌ اِقْتَصَدَ وَ اَلتَّدْبِيرُ نِصْفُ اَلْعَيْشِ وَ اَلتَّوَدُّدُ إِلَى اَلنَّاسِ نِصْفُ اَلْعَقْلِ وَ كَثْرَةُ اَلْهَمِّ يُورِثُ اَلْهَرَمَ وَ اَلْعَجَلَةُ هِيَ اَلْخُرْقُ وَ قِلَّةُ اَلْعِيَالِ أَحَدُ اَلْيَسَارَيْنِ وَ مَنْ أَحْزَنَ وَالِدَيْهِ فَقَدْ عَقَّهُمَا وَ مَنْ ضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى فَخِذِهِ أَوْ ضَرَبَ بِيَدِهِ اَلْوَاحِدَةِ عَلَى اَلْأُخْرَى عِنْدَ اَلْمُصِيبَةِ فَقَدْ حَبِطَ أَجْرُهُ وَ اَلْمُصِيبَةُ لاَ تَكُونُ مُصِيبَةً يَسْتَوْجِبُ صَاحِبُهَا أَجْرَهَا إِلاَّ بِالصَّبْرِ وَ اَلاِسْتِرْجَاعِ عِنْدَ اَلصَّدْمَةِ وَ اَلصَّنِيعَةُ لاَ تَكُونُ صَنِيعَةً إِلاَّ عِنْدَ ذِي دِينٍ أَوْ حَسَبٍ وَ اَللَّهُ يُنْزِلُ اَلْمَعُونَةَ عَلَى قَدْرِ اَلْمَئُونَةِ وَ يُنْزِلُ اَلصَّبْرَ عَلَى قَدْرِ اَلْمُصِيبَةِ وَ مَنِ اِقْتَصَدَ وَ قَنِعَ بَقِيَتْ عَلَيْهِ اَلنِّعْمَةُ وَ مَنْ بَذَّرَ وَ أَسْرَفَ زَالَتْ عَنْهُ اَلنِّعْمَةُ وَ أَدَاءُ اَلْأَمَانَةِ وَ اَلصِّدْقُ يَجْلِبَانِ اَلرِّزْقَ وَ اَلْخِيَانَةُ وَ اَلْكَذِبُ يَجْلِبَانِ اَلْفَقْرَ وَ اَلنِّفَاقَ وَ إِذَا أَرَادَ اَللَّهُ بِالذَّرَّةِ شَرّاً أَنْبَتَ لَهَا جَنَاحَيْنِ فَطَارَتْ فَأَكَلَهَا اَلطَّيْرُ وَ اَلصَّنِيعَةُ لاَ تَتِمُّ صَنِيعَةً عِنْدَ اَلْمُؤْمِنِ لِصَاحِبِهَا إِلاَّ بِثَلاَثَةِ أَشْيَاءَ تَصْغِيرِهَا وَ سَتْرِهَا وَ تَعْجِيلِهَا فَمَنْ صَغَّرَ اَلصَّنِيعَةَ عِنْدَ اَلْمُؤْمِنِ فَقَدْ عَظَّمَ أَخَاهُ وَ مَنْ عَظَّمَ اَلصَّنِيعَةَ عِنْدَهُ فَقَدْ صَغَّرَ أَخَاهُ وَ مَنْ كَتَمَ مَا أَوْلاَهُ مِنْ صَنِيعَةٍ فَقَدْ كَرُمَ فَعَالُهُ وَ مَنْ عَجَّلَ مَا وَعَدَ فَقَدْ هَنِئَ اَلْعَطِيَّةَ.
از سخنان حکمت آمیز امام کاظم علیه السلام -از امام کاظم علیه السلام روایت شده است که فرمود: نماز مستحبی نزدیکی جویی هر مومن به خداست و حج جهاد هر ناتوان است و برای هر چیزی زکاتی باشد و زکات بدن، روزه های مستحبی است و برترین عبادت پس از شناخت خدا ، انتظار فرج است و هر که قبل از ستایش خدا و صلوات بر پیامبر صلی الله علیه و آله دعا کند همانند مردی باشد بدون کمان، تیر اندازد و هر که به جبران کردن، یقین داشته باشد در عطا، گشاده دستی کند و مرد میانه رو، مستمند نشود و تدبیر نیمی از زندگی است و دوستی با مردم نیمی از خرد است و غم بسیار پیری ببار آورد و شتاب همان بدرفتاری است و نانخور کم یکی از دو آسانی است و هر که پدر و مادرش را غمگین سازد بی گمان آنان را آزرده است و هر که هنگام مصیبت دستش را بر رانش کوبد یا دستش را بر دست دیگرش بزند پاداشش تباه شود. مصیبت، هنگام آسیب دیدن مصیبت دیده، موجب اجر بری نشود مگر با شکیبایی و گفتن استرجاع / انا لله و انا الیه راجعون / و احسان جز بر دیندار یا خانواده دار احسان نباشد و خداوند کمک را به اندازه خرج زندگی و شکیبایی را به قدر مصیبت فرو می فرستد و هر که میانه روی کند و قناعت نماید نعمت برای او پابرجا ماند و هر که ریخت و پاش کند و اسراف نماید نعمتش از میان رود و پرداخت امانت و راستی روزی را به دنبال آورند و خیانت و دروغ، تنگدستی و دورویی به دنبال آورند و هر گاه که خدا خواهان بدی برای ذره ای شود دو بال برایش برویاند و پرواز کند که پرندگان آن را بخورند و احسان احسانبخش به مومن جز با سه چیز کامل نگردد: کوچک شماری و مخفی داری و شتاب کاری احسان، پس آن کس که احسان به مومن را کوچک شمارد به راستی که برادرش را بزرگ داشته و آن کس که احسان را بزرگ شمارد بی شک برادرش را کوچک شمرده و آن کس که احسانش را مخفی دارد بی گمان به کردارش ارج نهاده شود و آن کس که در آنچه وعده داده شتاب کند به راستی که عطای خویش را گوارا کرده است.