إِنَّ مِنْ نَكَدِ اَلدُّنْيَا أَنَّهَا لاَ تَبْقَى عَلَى حَالَةٍ وَ لاَ تَخْلُو مِنِ اِسْتِحَالَةٍ تُصْلِحُ جَانِبا بِفَسَادِ جَانِبٍ وَ تَسُرُّ صَاحِبَهَا بِمَسَاءَةِ صَاحِبٍ فَالْكَوْنُ فِيهَا خَطَرٌ وَ اَلثِّقَةُ بِهَا غَرَرٌ وَ اَلْإِخْلاَدُ إِلَيْهَا مُحَالٌ وَ اَلاِعْتِمَادُ عَلَيْهَا ضَلاَل
از دشواری دنیا این است که بر یک حالت باقی نمی ماند و از تحوّل خالی نمی ماند، اصلاح می کند طرفی را با فاسد کردن طرف دیگر، و شادمان می سازد همراه خود را با اندوهگین ساختن همراه دیگر، پس از ماندن در آن بیم ضرر می رود و اعتماد به آن زیانبار است؛ جاوید شدن در آن محال و اعتماد به آن گمراهی است.
إنّما الدّنيا أحوال مختلفة و تارات متصرّفة و أغراص مستهدفة
نیست دنیا، مگر احوال گوناگون، و هنگامه های تبدیل کننده و نشانه های هدف گیری شده.
إِنَّمَا اَلدُّنْيَا مَتَاعُ أَيَّامٍ قَلاَئِلَ ثُمَّ تَزُولُ كَمَا يَزُولُ اَلسَّرَابُ وَ تَقْثَعُ كَمَا يَقْثَعُ اَلسَّحَابُ وَ تَقْشَعُ كَمَا يَقْشَعُ اَلسَّحَاب
نیست دنیا مگر کالای روزهای اندک، آنگاه زایل می شود آنچنان که سراب زایل می گردد و گشوده می شود چون گشودن ابر، و پراکنده می شود چون پراکنده شدن ابرها .
إِذَا أَقْبَلَتِ اَلدُّنْيَا عَلَى عَبْدٍ كَسَتْهُ مَحَاسِنَ غَيْرِهِ وَ إِذَا أَدْبَرَتْ عَنْهُ سَلَبَتْهُ مَحَاسِنَه
آنگاه که دنیا به بنده ای روی آورد، نیکوییهای دیگران را نیز می پوشد و آنگاه که از او پشت نماید، نیکوییهای او را می رباید.
قَلِيلٌ يُفْتَقَرُ إِلَيْهِ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ يُسْتَغْنَى عَنْه
کمی که به آن نیاز باشد، بهتر از بسیاری است که نیازی به آن نیست.
قَلِيلٌ يَخِفُّ عَلَيْكَ عَمَلُهُ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ تَسْتَثْقِلُ حَمْلَه
کمی که انجام آن بر تو آسان است بهتر از بسیاری است که بر تو سنگینی کند.
قَلِيلٌ يَكْفِي خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ يَطْغِي
اندکی که کفایت کند، بهتر از بسیاری است که سرکشی آورد.
قليل ينجيء خير من كثير يردي.
اندکی که رستگار سازد، بهتر از بسیاری است که هلاک کند.
يَسِيرٌ يَكْفِي خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ يُطْغَي
کمی که کفایت کند، بهتر از بسیاری است که سرکشی آورد.
يَسِيرُ اَلدُّنْيَا خَيْرٌ مِنْ كَثِيرِهَا وَ بُلْغَتُهَا أَجْدَرُ مِنْ هُلْكَتِهَا
کم دنیا بهتر از بسیار آن است.و به مقدار کفایت آن، بهتر از اندازه ای است که به هلاکت اندازد.
رُبَّ فَقِيرٍ أَغْنَى مِنْ كُلِّ غَنِي
بسا ناداری که از هر توانگری، داراتر است.
رُبَّ فَقْرٍ عَادَ بِالْغِنَى اَلْبَاقِي
بسا ناداری که به توانگری همیشگی رسد.
