جستجوی «دنیا»

ما كرمت على عبد نفسه إلاّ هانت الدّنيا في عينه

نفس بنده ای گرامی نشود مگر این که دنیا در چشم او کوچک باشد.

أَحْسَنُ مِنْ مُلاَبَسَةِ اَلدُّنْيَا رَفْضُهَا

نیکوتر از پوشیدن دنیا، کندن آن است.

اَلرُّكُونُ إِلَى اَلدُّنْيَا مَعَ مَا يُعَايِنُ مِنْ غَيْرِهَا جَهْل

میل به سوی دنیا با آنچه از حادثه های آن مشاهده می شود نادانی است.

مَنْ أَحَبَّ رَفْعَةَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ فَلْيَمْقُتْ فِي اَلدُّنْيَا اَلرِّفْعَة

کسی که بلند مرتبگی دنیا و آخرت را دوست دارد، پس بلند مرتبگی دنیا را دشمن بدارد.

كُلَّمَا اِزْدَادَ اَلْمَرْءُ بِالدُّنْيَا شُغْلا وَ زَادَ بِهَا وَلَها أَوْرَدَتْهُ اَلْمَسَالِكَ وَ أَوْقَعَتْهُ فِي اَلْمَهَالِك

هر گاه پیشۀ آدمی بسیار شود شیفتگی او به دنیا زیاد گردد دنیا او را به راههای منحرف وارد کند و او را به هلاکت اندازد.

اَلدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لِرَسُولِهِ وَ لَنَا فَمَنْ غَلَبَ عَلَى شَيْ ءٍ مِنْهَا فَلْيَتَّقِ اَللَّهَ وَ لْيُؤَدِّ حَقَّ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لْيَبَرَّ إِخْوَانَهُ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَاللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ نَحْنُ بُرَآءُ مِنْهُ .

احمد بن محمد بن عبد الله از یکی از ایمه علیهم السلام نقل می کند که فرمود: تمام دنیا و آنچه در آنست از آن خدای تبارک و تعالی و پیغمبرش و از آن ماست. پس هر که بر قسمتی از دنیا ظفر یابد، باید از خدا پروا کند و حق خدای تبارک و تعالی را(از زکاه و خمس و خراج)ادا کند و با برادرانش نیکی نماید و اگر چنین نکند، خدا و رسولش و ما از او بیزاریم.

كَتَبْتُ إِلَى اَلْعَسْكَرِيِّ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ رُوِيَ لَنَا أَنْ لَيْسَ لِرَسُولِ اَللَّهِ ص مِنَ اَلدُّنْيَا إِلاَّ اَلْخُمُسُ فَجَاءَ اَلْجَوَابُ إِنَّ اَلدُّنْيَا وَ مَا عَلَيْهَا لِرَسُولِ اَللَّهِ ص .

محمد بن ریان گوید: بامام عسکری(حضرت هادی)علیه السلام نوشتم: قربانت. برای ما روایت کرده اند که: پیغمبر صلی الله علیه و آله از دنیا جز خمس حقی ندارد، جواب آمد که، جهان و آنچه روی آنست از پیغمبر صلی الله علیه و آله است.

قُلْتُ لَهُ أَ مَا عَلَى اَلْإِمَامِ زَكَاةٌ فَقَالَ أَحَلْتَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَ مَا عَلِمَتْ أَنَّ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةَ لِلْإِمَامِ يَضَعُهَا حَيْثُ يَشَاءُ وَ يَدْفَعُهَا إِلَى مَنْ يَشَاءُ جَائِزٌ لَهُ ذَلِكَ مِنَ اَللَّهِ إِنَّ اَلْإِمَامَ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لاَ يَبِيتُ لَيْلَةً أَبَداً وَ لِلَّهِ فِي عُنُقِهِ حَقٌّ يَسْأَلُهُ عَنْهُ .

ابو بصیر گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: آیا بر امام زکاه نیست؟ فرمود: سخن محالی گفتی، ای ابا محمد مگر نمیدانی که دنیا و آخرت از آن امامست و او آن را هر کجا خواهد نهد و بهر که خواهد دهد، این حق برای او از جانب خدا روا گشته، ای ابا محمد همانا امام شبی نیست که بخوابد و برای خدا در گردن او حقی باشد که از آن مورد باز خواست گردد.

خَلَقَ اَللَّهُ آدَمَ وَ أَقْطَعَهُ اَلدُّنْيَا قَطِيعَةً فَمَا كَانَ لآِدَمَ ع فَلِرَسُولِ اَللَّهِ ص وَ مَا كَانَ لِرَسُولِ اَللَّهِ فَهُوَ لِلْأَئِمَّةِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ ص .

امام باقر علیه السلام فرماید: پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمود: خدا آدم را آفرید و دنیا را باو واگذاشت، پس آنچه از آن آدم علیه السلام بوده، متعلق برسول خدا صلی الله علیه و آله است و آنچه متعلق برسول خدا صلی الله علیه و آله بوده، از آن امامان از آل محمد علیهم السلام است.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مَا لَكُمْ مِنْ هَذِهِ اَلْأَرْضِ فَتَبَسَّمَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى بَعَثَ جَبْرَئِيلَ ع وَ أَمَرَهُ أَنْ يَخْرِقَ بِإِبْهَامِهِ ثَمَانِيَةَ أَنْهَارٍ فِي اَلْأَرْضِ مِنْهَا سَيْحَانُ وَ جَيْحَانُ وَ هُوَ نَهَرُ بَلْخٍ وَ اَلْخشوع وَ هُوَ نَهَرُ اَلشَّاشِ وَ مِهْرَانُ وَ هُوَ نَهَرُ اَلْهِنْدِ وَ نِيلُ مِصْرَ وَ دِجْلَةُ وَ اَلْفُرَاتُ فَمَا سَقَتْ أَوِ اِسْتَقَتْ فَهُوَ لَنَا وَ مَا كَانَ لَنَا فَهُوَ لِشِيعَتِنَا وَ لَيْسَ لِعَدُوِّنَا مِنْهُ شَيْ ءٌ إِلاَّ مَا غَصَبَ عَلَيْهِ وَ إِنَّ وَلِيَّنَا لَفِي أَوْسَعَ فِيمَا بَيْنَ ذِهْ…

یونس بن ظبیان و یا معلی بن خنیس است که گوید: بامام صادق علیه السلام عرضکردم: شما از این زمین چه دارید؟ حضرت لبخندی زد و فرمود: همانا خدای تبارک و تعالی جبرییل علیه السلام را فرستاد و باو دستور داد با انگشت ابهامش هشت نهر در زمین بکند: از جمله آنهاست، سیحان و جیحان جیحون که همان نهر بلخست و خشوع که نهر شاش شوش است و مهران که نهر هند است و نیل مصر و دجله و فرات، پس آنچه آب دهد و آب گیرد(از دریا و خشکی)از آن ماست، و آنچه از آن ماست متعلق بشیعیان ماست و دشمن ما را از آن بهره یی نیست، جز آنچه بزور و ناحق گیرند. ولی دوست ما در گشایشی است فراختر از میان این و آن-یعنی زمین و آسمان-(زیرا تمام خشکی و دریا از آن ماست و ما آن را برای شیعه خود مباح ساخته ایم)سپس این آیه را تلاوت فرمود: «بگو این چیزها در…

إِنَّ جَبْرَئِيلَ ع كَرَى بِرِجْلِهِ خَمْسَةَ أَنْهَارٍ وَ لِسَانُ اَلْمَاءِ يَتْبَعُهُ اَلْفُرَاتَ وَ دِجْلَةَ وَ نِيلَ مِصْرَ وَ مِهْرَانَ وَ نَهْرَ بَلْخٍ فَمَا سَقَتْ أَوْ سُقِيَ مِنْهَا فَلِلْإِمَامِ وَ اَلْبَحْرُ اَلْمُطِيفُ بِالدُّنْيَا لِلْإِمَامِ .

امام صادق علیه السلام فرمود: جبرییل علیه السلام با پای خویش پنج نهر حفر کرد که زبانه آب در پی آن می آمد(تا نهر کنده شد آب جاری گشت): فرات و دجله و نیل مصر و مهران و نهر بلخ، پس آنچه آب دهد، و از آنها آب خورد(ماده آب جهان و زمینهای آب گیر)از آن امام است و دریای فراگیرنده دنیا(آبهایی که خشکی را فرا گرفته است)از آن امامست.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع قَوْلُهُ جَلَّ وَ عَزَّ بَلْ تُؤْثِرُونَ اَلْحَياةَ اَلدُّنْيا قَالَ وَلاَيَتَهُمْ وَ اَلْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى قَالَ وَلاَيَةُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع إِنَّ هذا لَفِي اَلصُّحُفِ اَلْأُولى . صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى

مفضل بن عمر گوید: این قول خدای جل و عز را بامام صادق علیه السلام عرضکردم: «بلکه زندگی دنیا را برگزیدند»فرمود: یعنی ولایت آنها(پیشوایان باطل)را«ولی آخرت بهتر و پایدارتر است»فرمود: یعنی ولایت امیر المومنین علیه السلام«این در کتابهای نخستین، کتابهای ابراهیم و موسی هست-آخر سوره 87-».