کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
يَا أَهْلَ اَلْغُرُورِ مَا أَلْهَجَكُمْ بِدَارٍ خَيْرُهَا زَهِيدٌ وَ شَرُّهَا عَتِيدٌ وَ نَعِيمُهَا مَسْلُوبٌ وَ مُسَالِمُهَا مَحْرُوبٌ وَ مَالِكُهَا مَمْلُوكٌ وَ تُرَاثُهَا مَتْرُوك
ای فریب خوردگان دنیا، چه شما را به خانه ای حریص کرده که خوبی آن، اندک و بدی آن، آماده و نعمت آن، زایل شده و آشتی کننده با آن، بی چیز مانده و صاحب آن، بنده و میراث آن، متروک می باشد.
اَلْمُوَاصِلُ لِلدُّنْيَا مَقْطُوع
به هم پیوستگی برای دنیا، بریده شدنی است.
اَلنَّاسُ طَالِبَانِ طَالِبٌ وَ مَطْلُوبٌ فَمَنْ طَلَبَ اَلدُّنْيَا طَلَبَهُ اَلْمَوْتُ حَتَّى يُخْرِجَهُ عَنْهَا وَ مَنْ طَلَبَ اَلْآخِرَةَ طَلَبَتْهُ اَلدُّنْيَا حَتَّى يَسْتَوْفِيَ رِزْقَهُ مِنْهَا
مردم دو گونه جوینده اند، طلب کننده و طلب شده.پس جویندۀ دنیا، جویندۀ مرگ است تا او را از دنیا بیرون کند.و جویندۀ آخرت، دنیا او را طلب می کند تا روزی خود را به او برساند.
اُذْكُرْ مَعَ كُلِّ لَذَّةٍ زَوَالَهَا وَ مَعَ كُلِّ نِعْمَةٍ اِنْتِقَالَهَا أَثْقَالَهَا وَ مَعَ كُلِّ بَلِيَّةٍ كَشْفَهَا فَإِنَّ ذَلِكَ أَبْقَى لِلنِّعْمَةِ وَ أَنْفَى أَتْقَى لِلشَّهْوَةِ وَ أَذْهَبُ لِلْبَطَرِ وَ أَقْرَبُ إِلَى اَلْفَرَجِ وَ أَجْدَرُ بِكَشْفِ اَلْغُمَّةِ وَ دَرْكِ اَلْمَأْمُول
با هر لذّتی، به یاد زوال آن و با هر نعمتی، به یاد رفتن آن، و با هر بلایی، به یاد گشایش آن باش، پس این عمل، نعمت را پاینده تر و خواهش را نابود کننده تر و خوشی را برنده تر کند و به گشایش نزدیکتر باشد و به گشودن اندوه و دریافتن امید، سزاوارتر است.
إِنَّكَ إِنْ أَقْبَلْتَ عَلَى اَلدُّنْيَا أَدْبَرَت
اگر به دنیا روی آوری، او به تو پشت کند.
إِنَّكَ إِنْ أَدْبَرْتَ عَنِ اَلدُّنْيَا أَقْبَلَت
اگر به دنیا پشت نمایی او به تو روی آورد.
كَمْ مِنْ ذِي طُمَأْنِينَةٍ إِلَى اَلدُّنْيَا قَدْ صَرَعَتْه
بسا به دنیا آرامش یافتگانی، که دنیا آنها را هلاک نموده است.
كَمْ مِنْ وَاثِقٍ بِالدُّنْيَا قَدْ فَجَعَتْه
بسا افرادی که به دنیا اعتماد کرده اند و دنیا آنها را دردمند ساخته است.
كَمْ مِنْ شَقِيٍّ حَضَرَهُ أَجَلُهُ وَ هُوَ مُجِدٌّ فِي اَلطَّلَب
بسا بدبختی که مرگ او رسیده ولی هنوز در طلب دنیا است.
هلك من استنام إلى الدّنيا و أمرها دينه فهو حيثما مالت مال إليها قد اتّخذها همّه و معبوده
هلاک شده، هر کس به دنیا آرام گرفته و دین خود را کابین آن ساخته است، پس به هر جا دنیا میل کند، او نیز میل نماید، تمامی همّت او را دنیا فرا گرفته و آن را معبود خود قرار داده است.
وُفُورُ اَلْعِوَضِ بِابْتِذَالِ اَلْمَالِ وَ صَلاَحُ اَلدِّينِ بِإِفْسَادِ اَلدُّنْيَا
فراوانی آبرو به بخشش مال است و صلاح دین با تباهی دنیا است.
لاَ تَمْهَرِ اَلدُّنْيَا دِينَكَ فَإِنَّ مَنْ مَهَرَ أَمْهَرَ اَلدُّنْيَا دِينَهُ زُفَّتْ إِلَيْهِ بِالشَّقَاءِ وَ اَلْعَنَاءِ وَ اَلْمِحْنَةِ وَ اَلْبَلاَء
دین را کابین دنیای خود قرار مده، پس کسی که دین خود را به کابین دنیای خود آورده، با بدبختی و سختی و محنت و بلا با او عروسی کند.
