حدیث امام علی (ع) درباره طبیعت دنیا

قال الإمام عليّ عليه السلام:

اُذْكُرْ مَعَ كُلِّ لَذَّةٍ زَوَالَهَا وَ مَعَ كُلِّ نِعْمَةٍ اِنْتِقَالَهَا أَثْقَالَهَا وَ مَعَ كُلِّ بَلِيَّةٍ كَشْفَهَا فَإِنَّ ذَلِكَ أَبْقَى لِلنِّعْمَةِ وَ أَنْفَى أَتْقَى لِلشَّهْوَةِ وَ أَذْهَبُ لِلْبَطَرِ وَ أَقْرَبُ إِلَى اَلْفَرَجِ وَ أَجْدَرُ بِكَشْفِ اَلْغُمَّةِ وَ دَرْكِ اَلْمَأْمُول

با هر لذّتی، به یاد زوال آن و با هر نعمتی، به یاد رفتن آن، و با هر بلایی، به یاد گشایش آن باش، پس این عمل، نعمت را پاینده تر و خواهش را نابود کننده تر و خوشی را برنده تر کند و به گشایش نزدیکتر باشد و به گشودن اندوه و دریافتن امید، سزاوارتر است.