عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى لِمُوسَى يَا مُوسَى إِنَّ اَلدُّنْيَا دَارُ عُقُوبَةٍ عَاقَبْتُ فِيهَا آدَمَ عِنْدَ خَطِيئَتِهِ وَ جَعَلْتُهَا مَلْعُونَة مَلْعُونٌ مَا فِيهَا إِلاَّ مَا كَانَ مِنْهَا لِي يَا مُوسَى إِنَّ عِبَادِيَ اَلصَّالِحِينَ زَهِدُوا فِيهَا بِقَدْرِ عِلْمِهِمْ بِي وَ سَائِرُهُمْ مِنْ خَلْقِي رَغِبُوا فِيهَا بِقَدْرِ جَهْلِهِمْ بِي وَ مَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ خَلْقِي عَظَّمَهَا فَقَرَّتْ عَيْنُهُ فِيهَا وَ لَمْ يُحَقِّرْهَا أَحَدٌ إِلاَّ اِنْتَفَعَ بِهَا ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ إِنْ قَدَرْتُمْ أَنْ لاَ تُعْرَفُوا…
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند متعال به موسی علیه السّلام فرمود:ای موسی دنیا خانۀ کیفری است که آدم را به خاطر اشتباهش در آن عقوبت نمودم، و دنیا را ملعون قرار دادم، هر چه در آن است ملعون است مگر آنچه برای من باشد، ای موسی بندگان صالحم به اندازۀ شناختی که از من داشتند در آن زاهد شدند، بقیّۀ آنان به خاطر جهلشان نسبت به من میل به دنیا پیدا کردند، و کسی از بندگانم نیست که آن را بزرگ شمارد و چشمش در آن روشن گردد، و هیچ کس آن را پست نشمرد جز آنکه بدان بهره مند شود. سپس امام صادق علیه السّلام فرمود:اگر توانایی دارید که شناخته نشوید این کار را بکنید، و باکی نداشته باشید که نزد مردم سرزنش شوید، و حال آنکه نزد خدا ستایش می شوید، امیر مؤمنان علیه السّلام می فرمود:در دنیا خیری نیست مگر برای دو…
مِنْ كِتَابِ اَلصَّبْرِ وَ اَلتَّأْدِيبِ مِنْ رِوَايَةِ نَصْرِ بْنِ اَلصَّبَّاحِ اَلْبَلْخِيِّ قَالَ : شَكَا رَجُلٌ إِلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اَلْحَاجَةَ فَقَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ اِصْبِرْ فَإِنَّ اَللَّهَ سَيَجْعَلُ لَكَ فَرَجا ثُمَّ سَكَتَ هُنَيْئَة وَ أَقْبَلَ عَلَى اَلرَّجُلِ فَقَالَ أَخْبِرْنِي عَنْ سِجْنِ اَلْكُوفَةِ كَيْفَ هُوَ فَقَالَ أَصْلَحَكَ اَللَّهُ ضَيِّقٌ مُنْتِنٌ وَ أَهْلُهُ مِنْهُ بِسُوءِ حَالٍ فَقَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ إِنَّمَا أَنْتَ فِي اَلسِّجْنِ أَ تُرِيدُ أَنْ تَكُونَ فِي سَعَةٍ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ اَلدُّنْيَا سِجْنُ…
نصر بن صباح بلخی گوید:مردی نزد امام صادق علیه السّلام از نیازمندی خود شکایت کرد، حضرت فرمود:صبر کن، که خداوند به زودی برایت گشایش دهد، سپس مقداری سکوت نمود و رو به مرد کرد و فرمود:به من بگو زندان کوفه چگونه است؟گفت:خدا به سلامتت بدارد، تنگ و بدبوست، و زندانیان در حالت بدی هستند، امام علیه السّلام به او فرمود:تو هم در زندان هستی، آیا می خواهی گشایش داشته باشی؟آیا می دانی که دنیا زندان مؤمن است؟
وَ مِنْ غَيْرِهِ مِنَ اَلْكُتُبِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَرَّ اَلْمَسِيحُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي أَرْضِ فَلاَةٍ وَ مَعَهُ أَصْحَابُهُ فَنَظَرَ إِلَى مَالٍ مَرْكُوزٍ فَنَظَرَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّهُ اَلْمَوْتُ فَجُوزُوا فَجَازُوا وَ تَخَلَّفَ ثَلاَثَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ عِنْدَ اَلْمَالِ فَقَالُوا لِبَعْضِهِمْ اِمْضِ إِلَى هَذِهِ اَلْمَدِينَةِ فَإِنَّهَا بِالْقُرْبِ فَابْتَعْ لَنَا مِنْهَا طَعَاما فَإِنَّا جِيَاعٌ حَتَّى إِذَا جِئْتَ قَسَمْنَا اَلْمَالَ فِيمَا بَيْنَنَا فَلَمَّا أَنْ مَضَى اَلرَّجُلُ فَقَالَ اَلرَّجُلاَنِ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ…
امام صادق علیه السّلام فرمود:حضرت مسیح علیه السّلام به همراه اصحابش از زمینی خشک و بی آب و علف عبور می کرد، نظرش به مالی بدون صاحب و رها شده افتاد، رو به اصحابش نموده و فرمود:این مرگ است، از آن بگذرید، اصحاب به غیر از سه نفر از آن گذشتند.آن دو به یک نفرشان گفتند:به این شهر نزدیک برو و برای ما غذایی بخر که ما گرسنه ایم، تا وقتی برگشتی مال را بین خود تقسیم کنیم.چون آن مرد رفت، یکی از آن دو به رفیقش گفت: فلانی، اگر مال بین من و تو تقسیم شود بهتر است، مرد در حالی که برای خرید غذا به بازار می رفت با خود گفت:اگر این مال برای خودم تنها باشد مطلوبتر است، و قصد کرد که سمّی بخرد و در غذا بریزد، این کار را کرد و با غذا به طرف آن دو برگشت، چون آن دو او را دیدند به رویش جهیدند و او را کشتند، و هر دو شروع…
إِنَّ اللَّهَ یلْتَفِتُ یوْمَ الْقِیامَةِ إِلَی فُقَرَاءِ الْمُؤْمِنِینَ شَبِیهاً بِالْمُعْتَذِرِ إِلَیهِمْ فَیقُولُ: وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی مَا أَفْقَرْتُکمْ فِی الدُّنْیا مِنْ هَوَانٍ بِکمْ عَلَی وَ لَتَرَوُنَّ مَا أَصْنَعُ بِکمُ الْیوْمَ، فَمَنْ زَوَّدَ مِنْکمْ فِی دَارِ الدُّنْیا مَعْرُوفاً فَخُذُوا بِیدِهِ الْیوْمَ فَأَدْخِلُوهُ الْجَنَّةَ. قَالَ: فَیقُولُ رَجُلٌ مِنْهُمْ: یا رَبِّ، إِنَّ أَهْلَ الدُّنْیا تَنَافَسُوا فِی دُنْیاهُمْ فَنَکحُوا النِّسَاءَ وَ لَبِسُوا الثِّیابَ اللَّینَةَ وَ أَکلُوا الطَّعَامَ وَ سَکنُوا الدُّورَ وَ رَکبُوا الْمَشْهُورَ مِنَ الدَّوَابِّ، فَأَعْطِنِی مِثْلَ…
خداوند در روز قیامت به جمعی از فقرای مؤمن، نگاه عذرآمیز می کند و بعد هم به آنها می فرماید: سوگند به عزت و جلالم، من شما را در دنیا بدین جهت فقیر نکردم که شما را خوار کنم و حالا امروز خواهید دید که با شما چه می کنم. پس هر کس از شما در دنیا یک عمل خوبی را انجام داده، همان را در دستش بگیرد و داخل بهشت شود. بعد یکی از همان فقرا عرض می کند: خداوندا، اهل دنیا در دنیا لذت بردند و با زنان متعدد ازدواج کردند و لباسهای خوب پوشیدند و طعامهای لذیذ خوردند و در بهترین خانه ها سکونت کردند و سوار بهترین مرکوب ها شدند. پس به ما هم امروز آن چیزها را عطا کن. خداوند متعال می فرماید: من به هر کدام شما هفتاد برابر آنچه که به اهل دنیا داده ام، عطا می کنم.
قَالَ اللَّهُ تَعَالَی: إِذَا أَرَدْتَ أَنْ أَجْمَعَ لِلْمُسْلِمِ خَیرَ الدُّنْیا وَ خَیرَ الْآخِرَةِ جَعَلْتُ لَهُ قَلْباً خَاشِعاً، وَ لِسَاناً ذَاکراً، وَ جَسَداً عَنِ الْبَلَاءِ صَابِراً، وَ زَوْجَةً مُؤْمِنَةً تَسُرُّهُ إِذَا نَظَرَ إِلَیهَا وَ تَحْفَظُهُ إِذَا غَابَ عَنْهَا فِی نَفْسِهَا وَ مَالِهِ.
حضرت حق فرمود: وقتی که من اراده کنم خیر دنیا و آخرت را برای یک فرد مسلمانی با هم جمع کنم، به وی قلب خاشع و زبان گویا به ذکر من و جسد صبرکننده بر بلاها می دهم و زن مؤمن برایش قسمت می کنم تا هر وقت به او نگاه کند شاد شود و آن زن در غیبت او خود را و مال شوهرش را حفظ کند.
إِنَّ اللَّهَ يُعْطِي الدُّنْيَا مَنْ يُحِبُّ وَ يُبْغِضُ، وَ لَا يُعْطِي دِينَهُ إِلَّا مَنْ يُحِب
خداوند دنیا را به هر دوست و دشمنی عطا می کند، ولی دین (و ایمان) را عطا نمی کند مگر به کسی که دوستش بدارد.
مَنْ أَصْبَحَ وَ الدُّنْيَا أَكْبَرُ هَمِّهِ شُتِّتَ عَلَيْهِ أَمْرُهُ، وَ كَانَ فَقْرُهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ، وَ لَمْ يَأْتِهِ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا مَا قُدِّرَ لَهُ، وَ مَنْ كَانَتِ الْآخِرَةُ أَكْبَرَ هَمِّهِ كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ ضِيقَهُ، وَ جَمَعَ لَهُ أَمْرَهُ، وَ أَتَتْهُ الدُّنْيَا وَ هِيَ رَاغِمَة
کسی که صبح برخیزد و مهمترین تلاش و همّت او دنیا (و مادیّات) باشد، امور زندگیش پراکنده (و سر در گم) می گردد و همیشه احساس تنگدستی و بیچارگی می کند و از دنیا چیزی غیر از مقدّرات نصیبش نمی گردد؛ ولی کسی که مهمترین همّتش آخرت و روز واپسین باشد، خداوند تنگناهای زندگیش را بگشاید و امورش را جمع و جور نماید؛ و (نیازهای) دنیایی او فراهم گردند، در حالتی که او روی گردان و بی توجه باشد.
ثَلَاثَةٌ مَنْ تَمَسَّک بِهِنَّ نَالَ مِنَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ بُغْیتَهُ مَنِ اعْتَصَمَ بِاللَّهِ وَ رَضِی بِقَضَاءِ اللَّهِ وَ أَحْسَنَ الظَّنَّ بِاللَّه.
سه چیز است هر کس به آنها چنگ زند، به خواسته های دنیا و آخرت خود می رسد:
1.به ریسمان الهی چنگ زند
2.به آنچه خداوند برای او می پسندد راضی باشد.
3.نسبت به خداوند متعال خوش گمان باشد.
مُجَالَسَةُ أَبْنَاءِ اَلدُّنْيَا مَنْسَاةٌ لِلْإِيمَانِ قَائِدَةٌ إِلَى طَاعَةِ اَلشَّيْطَان
همنشینی با فرزندان دنیا، جایگاهی فراموشی ایمان و کشنده به طرف فرمانبری شیطان است.
لاَ تَصْحَبَنَّ أَبْنَاءَ اَلدُّنْيَا فَإِنَّكَ إِنْ أَقْلَلْتَ اِسْتَثْقَلُوكَ وَ إِنْ أَكْثَرْتَ حَسَدُوك
با فرزندان دنیا همنشینی مکن، همانا اگر بی چیز باشی، کم می شمارند و اگر مالدار باشی بر تو رشگ برند.
انَّما تَفْسیرُ حُسْنِ الْخُلْقِ: ما اَصابَ الدُّنْیا یرْضی وَ اِنْ لَمْ یصِبْهُ لَمْ یسْخَطْ؛
تفسیر خوش اخلاقی این است که اگر دنیا به انسان رو کرد، راضی و خشنود باشد و اگر رو نکرد خشمگین و ناراحت نشود.
یأتِی علَی الناسِ زَمانٌ لا یبالی الرجُلُ ما تَلِفَ مِن دینِهِ إذا سَلِمَت لَهُ دُنیاهُ
روزگاری بر مردم فرا می رسد که اگر دنیاشان تامین باشد هر چه آسیب به دینشان برسد باکی ندارند.
