جستجوی «دنیا»

إِنَّ مَنْ غَرَّتْهُ اَلدُّنْيَا بِمُحَالِ اَلْآمَالِ وَ خَدَعَتْهُ بِزُورِ اَلْأَمَانِيِّ أَوْرَثَتْهُ كَمَها وَ أَلْبَسَتْهُ عَم ى وَ أَكْسَبَتْهُ عَمَها وَ قَطَعَتْهُ عَنِ اَلْأُخْرَى وَ أَوْرَدَتْهُ مَوَارِدَ اَلرَّدَى

کسی که دنیا او را به امیدهای ناشدنی و آرزوهای دروغ بفریبد، نابینایی او را در پی آورد و کوری را بر او بپوشاند او را در گمراهی به اندازد و او را از آخرت جدا سازد و در جایگاه هلاکت فرود آورد.

إِنَّ اَلدُّنْيَا غُرُورٌ حَائِلٌ وَ ظِلٌّ زَائِلٌ وَ سِنَادٌ مَائِلٌ تَصِلُ اَلْعَطِيَّةَ بِالرَّزِيَّةِ وَ اَلْأُمْنِيَّةَ بِالْمَنِيَّة

بدرستی که دنیا فریبندۀ دگرگون، و سایۀ زایل شدنی و تکیه گاه کج است و بخشش را به مصیبت و آرزو را به مرگ می پیوندد.

إِنَّ اَلدُّنْيَا غَرَّارَةٌ خَدُوعٌ مُعْطِيَةٌ مَنُوعٌ مُلْبِسَةٌ نَزُوعٌ لاَ يَدُومُ رَخَاؤُهَا وَ لاَ يَنْقَضِي عَنَاؤُهَا وَ لاَ يَرْكَدُ بَلاَؤُهَا

بدرستی که دنیا بسیار فریبندۀ حیله گر، بخشندۀ بخیل، پوشندۀ از برکننده است، آسایش و فراخی آن پاینده نیست و سختی آن پایان ناپذیر و بلای آن همیشگی است.

إِنَّ اَلدُّنْيَا حُلْوَةٌ نَضِرَةٌ حُفَّتْ بِالشَّهَوَاتِ وَ رَاقَتْ بِالْقَلِيلِ وَ تَحَلَّتْ بِالْآمَالِ وَ تَزَيَّنَتْ بِالْغُرُورِ لاَ تَدُومُ حَبْرَتُهَا وَ لاَ تُؤْمَنُ فَجْعَتُهَا غَرَّارَةٌ ضَرَّارَةٌ حَائِلَةٌ زَائِلَةٌ نَافِدَةٌ بَائِدَةٌ أَكَّالَةٌ غَوَّالَة

بدرستی که دنیا سر سبز و شیرین است که به شهوات پیچیده شده است، عطای آن اندک است به امیدها، زینت و به فریب آرایش گردیده است، شادمانی آن همیشگی نیست و از مصیبتهای آن ایمنی نباشد، بسیار فریبنده و زیان رساننده است، رنگارنگ و زایل شدنی است، نیست شونده، از بین رونده، خورنده و هلاک کننده است.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : فِي وَصِيَّةِ لُقْمَانَ لاِبْنِهِ يَا بُنَيَّ اِعْلَمْ أَنَّ اَلدُّنْيَا قَلِيلٌ وَ عُمُرَكَ مِنْهَا قَلِيلٌ مِنْ قَلِيلٍ وَ يَقِرُّ مِنَ اَلْقَلِيلِ قَلِيلٌ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:لقمان در وصیتی به فرزندش فرمود:فرزندم بدان که دنیا کوتاه است و عمر تو اندک، بنا بر این از اندک فقط اندک حاصل می شود.

عَنْ مُهَاجِرٍ اَلْأَسَدِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَرَّ عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ عَلَى قَرْيَةٍ قَدْ مَاتَ أَهْلُهَا وَ طَيْرُهَا وَ دَوَابُّهَا فَقَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَمْ يَمُوتُوا إِلاَّ بِسَخْطَةٍ وَ لَوْ مَاتُوا مُتَفَرِّقِينَ لَتَدَافَنُوا فَقَالَ اَلْحَوَارِيُّونَ يَا رُوحَ اَللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ اُدْعُ اَللَّهَ أَنْ يُحْيِيَهُمْ لَنَا فَيُخْبِرُونَا مَا كَانَتْ أَعْمَالُهُمْ فَنَجْتَنِبَهَا فَدَعَا عِيسَى رَبَّهُ فَنُودِيَ مِنَ اَلْجَوِّ أَنْ نَادِهِمْ فَقَامَ عِيسَى صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ بِاللَّيْلِ عَلَى…

امام باقر علیه السّلام فرمود:عیسی بن مریم صلوات اللّٰه علیه از آبادیی عبور می کرد که مردم آن و پرندگان و حیواناتش همگی مرده بودند، عیسی علیه السّلام فرمود:اینها نمرده اند مگر به غضب خدا، و اگر یکی یکی مرده بودند همدیگر را دفن می کردند، حواریون گفتند:ای روح اللّٰه از خدا بخواه آنان را برای ما زنده کند، تا با ما از اعمالشان سخن بگویند، و ما از آن عملها دوری کنیم، عیسی پروردگارش را خواند، ندایی از آسمان گفت:آنان را صدا بزن، عیسی صلوات اللّٰه علیه شب هنگام برخاست و روی بلندی رفت و گفت:ای کسانی که اهل این آبادی هستید، کسی از بین آنان جوابش داد:بفرمایید ای روح خدا. فرمود:وای بر شما عملهای شما چه بوده است؟گفت:پرستش طاغوت و دوستی دنیا با کمی ترس از خدا و آرزویی دور و دراز، فرو رفته در غفلت و لهو و…

مِنْ كِتَابِ اَلْمَحَاسِنِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : سُبْحَانَ مَنْ لَوْ كَانَتِ اَلدُّنْيَا خَيْرا كُلُّهَا لَمَا اِبْتَلَى فِيهَا مَنْ أَحَبَّ سُبْحَانَ مَنْ لَوْ كَانَتِ اَلدُّنْيَا كُلُّهَا شَرّا لَمَا نَجَا مِنْهَا مَنْ أَرَادَ .

امام صادق علیه السّلام فرمود:منزّه است خدایی که؛ اگر تمامی دنیا خیر بود کسی را که دوست داشت در آن گرفتار نمی نمود، و اگر تمامش شرّ بود هر که را می خواست از آن نجات نمی داد.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : جُعِلَ اَلشَّرُّ كُلُّهُ فِي بَيْتٍ وَ جُعِلَ مِفْتَاحُهُ حُبَّ اَلدُّنْيَا وَ جُعِلَ اَلْخَيْرُ كُلُّهُ فِي بَيْتٍ وَ جُعِلَ مِفْتَاحُهُ اَلزُّهْدَ فِي اَلدُّنْيَا.

امام صادق علیه السّلام فرمود:همۀ بدی در اطاقی نهاده شده و کلیدش محبت دنیاست، و تمامی خیر در خانه ای قرار داده شده و کلیدش زهد در دنیاست.

عَنْهُ قَالَ : نَزَلَ جَبْرَئِيلُ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ فَقَالَ لَهُ رَبُّكَ يُقْرِئُكَ اَلسَّلاَمَ وَ يَقُولُ لَكَ هَذِهِ بَطْحَاءُ مَكَّةَ تَكُونُ لَكَ رَضْرَاضُهُ ذَهَبٌ وَ لاَ تَنْقُصُ مِمَّا اِدَّخَرْتُ لَكَ شَيْئا قَالَ فَنَظَرَ رَسُولُ اَللَّهِ إِلَى اَلْبَطْحَاءِ فَقَالَ لاَ يَا رَبِّ وَ لَكِنْ أَشْبَعُ يَوْما فَأَحْمَدُكَ وَ أَجُوعُ يَوْما فَأَسْأَلُكَ .

امام صادق علیه السّلام فرمود:جبرئیل بر رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نازل شد و عرض کرد:خدایت سلام می رساند و می فرماید:ریگزارهای مکه را برایت تبدیل به تکه های طلا می کنم و از مقامات اخروی هم چیزی کم نمی کنم، رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نگاهی به بیابان کرد و عرض کرد:پروردگارا اگر روزی سیر باشم تو را سپاس گویم، و اگر روزی گرسنه باشم از خودت می خواهم.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَا لِي وَ لِلدُّنْيَا وَ مَا أَنَا وَ اَلدُّنْيَا إِنَّمَا مَثَلِي وَ مَثَلُهَا كَمَثَلِ رَاكِبٍ رُفِعَتْ لَهُ شَجَرَةٌ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ فَنَامَ تَحْتَهَا ثُمَّ رَاحَ وَ تَرَكَهَا.

امام صادق علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نقل کند که فرمود:مرا چه به دنیا و من با دنیا چه کار دارم، حکایت من و دنیا حکایت سواری است که در روزی گرم به درختی برخورد، و زیر سایۀ آن درخت خواب کوتاهی نموده، سپس کوچ کرده و درخت را واگذاشته.

عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ فِي كِتَابِ عَلِيٍّ إِنَّمَا مَثَلُ اَلدُّنْيَا كَمَثَلِ اَلْحَيَّةِ لَيِّنٌ مَسُّهَا وَ فِي جَوْفِهَا اَلسَّمُّ اَلنَّاقِعُ يَحْذَرُهَا اَلرِّجَالُ ذَوُو اَلْعُقُولِ وَ يَهْوِي إِلَيْهَا اَلصَّبِيُّ اَلْجَاهِلُ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:در کتاب علی علیه السّلام است که:حکایت دنیا حکایت ماری است که به نرمی لمس می شود ولی درونش زهری کشنده است، مرد عاقل از آن بپرهیزد، و کودک نادان به سویش گراید.

عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَثَلُ اَلْحَرِيصِ عَلَى اَلدُّنْيَا مَثَلُ دُودَةِ اَلْقَزِّ كُلَّمَا اِزْدَادَتْ مِنَ اَلْقَزِّ عَلَى نَفْسِهَا لَفّا كَانَ أَبْعَدَ لَهَا مِنَ اَلْخُرُوجِ حَتَّى تَمُوتَ غَمّا .

امام صادق علیه السّلام از حضرت باقر علیه السّلام نقل می کند که فرمود:حکایت شخص حریص بر دنیا، حکایت کرم ابریشمی است که هر چه به دور خود پیله می پیچد خارج شدنش از آن سخت تر می شود، تا بالاخره از غصه می میرد.