قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ مُهَاجِرٍ اَلْأَسَدِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَرَّ عِيسَى اِبْنُ مَرْيَمَ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ عَلَى قَرْيَةٍ قَدْ مَاتَ أَهْلُهَا وَ طَيْرُهَا وَ دَوَابُّهَا فَقَالَ أَمَا إِنَّهُمْ لَمْ يَمُوتُوا إِلاَّ بِسَخْطَةٍ وَ لَوْ مَاتُوا مُتَفَرِّقِينَ لَتَدَافَنُوا فَقَالَ اَلْحَوَارِيُّونَ يَا رُوحَ اَللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ اُدْعُ اَللَّهَ أَنْ يُحْيِيَهُمْ لَنَا فَيُخْبِرُونَا مَا كَانَتْ أَعْمَالُهُمْ فَنَجْتَنِبَهَا فَدَعَا عِيسَى رَبَّهُ فَنُودِيَ مِنَ اَلْجَوِّ أَنْ نَادِهِمْ فَقَامَ عِيسَى صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ بِاللَّيْلِ عَلَى شَرَفٍ مِنَ اَلْأَرْضِ فَقَالَ يَا أَهْلَ هَذِهِ اَلْقَرْيَةِ فَأَجَابَهُ مِنْهُمْ مُجِيبٌ لَبَّيْكَ يَا رُوحَ اَللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ فَقَالَ وَيْحَكُمْ مَا كَانَتْ أَعْمَالُكُمْ قَالَ عِبَادَةُ اَلطَّاغُوتِ وَ حُبُّ اَلدُّنْيَا مَعَ خَوْفٍ قَلِيلٍ وَ أَمَلٍ بَعِيدٍ فِي غَفْلَةٍ وَ لَهْوٍ وَ لَعِبٍ قَالَ كَيْفَ حُبُّكُمُ اَلدُّنْيَا قَالَ كَحُبِّ اَلصَّبِيِّ لِأُمِّهِ إِذَا أَقْبَلَتْ عَلَيْنَا فَرِحْنَا وَ سُرِرْنَا وَ إِذَا أَدْبَرَتْ عَنَّا بَكَيْنَا وَ حَزِنَّا قَالَ كَيْفَ كَانَتْ عِبَادَتُكُمْ لِلطَّاغُوتِ قَالَ اَلطَّاعَةُ لِأَهْلِ اَلْمَعَاصِي قَالَ كَيْفَ كَانَتْ عَاقِبَةُ أَمْرِكُمْ قَالَ بِتْنَا لَيْلَة فِي عَافِيَةٍ وَ أَصْبَحْنَا فِي اَلْهَاوِيَةِ قَالَ وَ مَا اَلْهَاوِيَةُ قَالَ سِجِّينٌ قَالَ وَ مَا اَلسِّجِّينُ قَالَ جِبَالٌ مِنْ جَمْرٍ تُوقَدُ عَلَيْنَا إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ قَالَ فَمَا قُلْتُمْ وَ مَا قِيلَ لَكُمْ قَالَ قُلْنَا رُدَّنَا إِلَى اَلدُّنْيَا فَنَزْهَدَ فِيهَا فَقِيلَ لَنَا كَذَبْتُمْ قَالَ وَيْحَكَ كَيْفَ لَمْ يُكَلِّمْنِي غَيْرُكَ مِنْ بَيْنِهِمْ قَالَ يَا رُوحَ اَللَّهِ وَ كَلِمَتَهُ إِنَّهُمْ مُلْجَمُونَ بِلُجُمٍ مِنْ نَارٍ بِأَيْدِي مَلاَئِكَةٍ غِلاَظٍ شِدَادٍ وَ إِنِّي كُنْتُ فِيهِمْ وَ لَمْ أَكُنْ مِنْهُمْ فَلَمَّا نَزَلَ بِهِمُ اَلْعَذَابُ عَمَّنِي مَعَهُمْ فَأَنَا مُعَلَّقٌ بِشَعْرَةٍ عَلَى شَفِيرِ جَهَنَّمَ لاَ أَدْرِي أُكَبْكَبُ فِيهَا أَمْ أَنْجُو مِنْهَا فَالْتَفَتَ عِيسَى صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا أَوْلِيَاءَ اَللَّهِ أَكْلُ اَلْخُبْزِ اَلْيَابِسِ بِالْمِلْحِ اَلْجَرِيشِ وَ اَلنَّوْمُ عَلَى اَلْمَزَابِلِ خَيْرٌ كَثِيرٌ مَعَ عَافِيَةِ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:عیسی بن مریم صلوات اللّٰه علیه از آبادیی عبور می کرد که مردم آن و پرندگان و حیواناتش همگی مرده بودند، عیسی علیه السّلام فرمود:اینها نمرده اند مگر به غضب خدا، و اگر یکی یکی مرده بودند همدیگر را دفن می کردند، حواریون گفتند:ای روح اللّٰه از خدا بخواه آنان را برای ما زنده کند، تا با ما از اعمالشان سخن بگویند، و ما از آن عملها دوری کنیم، عیسی پروردگارش را خواند، ندایی از آسمان گفت:آنان را صدا بزن، عیسی صلوات اللّٰه علیه شب هنگام برخاست و روی بلندی رفت و گفت:ای کسانی که اهل این آبادی هستید، کسی از بین آنان جوابش داد:بفرمایید ای روح خدا. فرمود:وای بر شما عملهای شما چه بوده است؟گفت:پرستش طاغوت و دوستی دنیا با کمی ترس از خدا و آرزویی دور و دراز، فرو رفته در غفلت و لهو و لعب، فرمود: دنیا را چگونه دوست داشتید؟گفت:مانند دوست داشتن طفل نسبت به مادرش، هر گاه به ما روی می نمود شاد و مسرور می شدیم، و هر گاه پشت می کرد گریه می کردیم و غمناک می شدیم، فرمود:چگونه طاغوت را می پرستیدید؟گفت:با پیروی از گنهکاران، فرمود:عاقبت کارتان چه شد؟گفت:شب در سلامت خوابیدیم و صبح خود را در هاویه دیدیم.فرمود:هاویه چیست؟گفت:سجّین است، فرمود:سجّین چیست؟ گفت:کوههایی از آتش که تا روز قیامت بر ما گداخته می شوند، فرمود:شما چه گفتید و به شما چه گفته شد؟گفت:گفتیم ما را به دنیا بر گردانید تا در آن پرهیزگاری پیشه کنیم، به ما گفته شد:دروغ گفتید، فرمود:وای بر تو چرا از میان آنان فقط تو با من سخن می گویی؟گفت:ای روح خدا آنان لگامهای آتشین در دهان دارند و در دست ملائک غلاظ و شداد اسیرند، و من در بین آنهایم ولی جزء آنها نمی باشم، ولی چون عذاب فرود آمد مرا هم با آنان در بر گرفت، و من اکنون به مویی از لبۀ جهنم آویزان شده ام، نمی دانم در آن فرود خواهم آمد، یا از آن نجات پیدا می کنم؟عیسی صلوات اللّٰه علیه رو به اصحابش کرد و فرمود:ای اولیای خدا خوردن نان خشک با نمک زبر و خوابیدن در زباله دان اگر به همراه سلامت دنیا و آخرت باشد بهترین سعادت است.