وَ قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَنِ اِنْقَطَعَ إِلَى اَللَّهِ كَفَاهُ اَللَّهُ مَئُونَتَهُ وَ رَزَقَهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ وَ مَنِ اِنْقَطَعَ إِلَى اَلدُّنْيَا وَكَلَهُ إِلَيْهَا.
پیغمبر صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:هر کس اعتماد و اتکایش را از غیر خدا ببرد خداوند بی نیازش کند و رزق و روزیش را بدون حساب و کتاب؛ و از جایی که فکرش نمی رسید به او بدهد، و هر کس به دنیا متکی شود، خداوند او را به همان دنیا وامی گذارد.
وَ قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَرَامٌ عَلَى قُلُوبِكُمْ أَنْ تَعْرِفَ حَلاَوَةَ اَلْإِيمَانِ حَتَّى تَزْهَدُوا فِي اَلدُّنْيَا.
پیامبر اکرم صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:یافتن شیرینی ایمان بر دلهای شما حرام است مگر اینکه در دنیا پارسائی پیشه کنید.
وَ قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ فِي طَلَبِ اَلدُّنْيَا إِضْرَارا بِالْآخِرَةِ وَ فِي طَلَبِ اَلْآخِرَةِ إِضْرَارا بِالدُّنْيَا فَإِنَّهَا أَحَقُّ بِالْإِضْرَارِ.
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله:دنیاطلبی برای آخرت زیانبار است و آخرت جوئی برای دنیا زیانبار است، شما به دنیا زیان بزنید که به زیان دیدن سزاوارتر است.
وَ قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلْعَبْدُ اَلْمُؤْمِنُ بَيْنَ مَخَافَتَيْنِ بَيْنَ أَجَلٍ قَدْ مَضَى لاَ يَدْرِي مَا اَللَّهُ صَانِعٌ فِيهِ وَ بَيْنَ أَجَلٍ قَدْ بَقِيَ لاَ يَدْرِي مَا اَللَّهُ قَاضٍ فِيهِ فَلْيَتَزَوَّدِ اَلْعَبْدُ مِنْ نَفْسِهِ لِنَفْسِهِ وَ مِنْ دُنْيَاهُ لِآخِرَتِهِ فَوَ اَلَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا بَعْدَ اَلْمَوْتِ مِنْ مُسْتَعْتَبٍ وَ لاَ بَعْدَ اَلدُّنْيَا مِنْ دَارٍ إِلاَّ اَلْجَنَّةَ أَوِ اَلنَّارَ .
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:بندۀ مؤمن بین دو ترس قرار دارد:بین فرصتی که گذشته و نمی داند خدا در این فرصت با او چه کرده، و بین فرصتی که باقی مانده و نمی داند خداوند در این فرصت چه حکمی بر او جاری می کند، بنده باید از خودش برای خودش و از دنیایش برای آخرتش توشه بر گیرد، قسم به آنکه جانم به دست اوست؛ بعد از مرگ به جز سختی نیست و بعد از دنیا خانه ای جز بهشت و جهنم نیست.
وَ قَالَ : اَلْفَقْرُ فَقْرَانِ فَقْرٌ فِي اَلدُّنْيَا وَ فَقْرٌ فِي اَلْآخِرَةِ فَفَقْرُ اَلدُّنْيَا غِنَى اَلْآخِرَةِ وَ غِنَى اَلدُّنْيَا فَقْرُ اَلْآخِرَةِ وَ ذَلِكَ اَلْهَلاَكُ.
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:فقر دو قسم است:فقر دنیوی و فقر اخروی؛ فقر دنیوی بی نیازی اخروی، و بی نیازی دنیوی فقر اخروی است و این هلاکت است.
وَ قَالَ : مَا مِنْ أَحَدٍ غَنِيٍّ وَ لاَ فَقِيرٍ إِلاَّ وَدَّ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ أَنَّهُ كَانَ فِي اَلدُّنْيَا لَمْ يُؤْتَ إِلاَّ قُوتا .
و رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نیز فرمود:هر بی نیاز و فقیری در روز قیامت آرزو دارد که کاش در دنیا فقط به اندازۀ رفع نیازش به او داده می شد.
مَنْ جَعَلَ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ مَوْئِلَ رَجَائِهِ كَفَاهُ أَمْرَ دِينِهِ وَ دُنْيَاه
کسی که خداوند را محل بازگشت امید خود قرار داده است، خداوند کار دین و دنیای او را تأمین می کند.
مَنْ رُزِقَ اَلدِّينُ فَقَدْ رُزِقَ خَيْرُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَة
هر که را دین روزی شده، خیر دنیا و آخرت به او روزی شده است.
يَسِيرُ اَلدِّينِ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرِ اَلدُّنْيَا
اندکی دین، بهتر از دنیای بسیار است.
إِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ يُعْطِي اَلدُّنْيَا مَنْ يُحِبُّ وَ مَنْ لاَ يُحِبُّ وَ لاَ يُعْطِي اَلدِّينَ إِلاَّ مَنْ يُحِب
بدرستی که خداوند دنیا را به آن کس که دوست دارد، یا ندارد خواهد داد، ولی دین را نمی دهد مگر به آن کس که دوست دارد.
إِنْ جَعَلْتَ دُنْيَاكَ تَبَعا لِدِينِكَ أَحْرَزْتَ دِينَكَ وَ دُنْيَاكَ وَ كُنْتَ فِي اَلْآخِرَةِ مِنَ اَلْفَائِزِين
اگر دنیایت را پیرو دین خود قرار داده ای، دین و دنیای خویش را نگاه داشته ای و در آخرت از رستگاران خواهی بود.
حَصِّنُوا اَلدِّينَ بِالدُّنْيَا وَ لاَ تُحَصِّنُوا اَلدُّنْيَا بِالدِّين
با دنیا، دین خود را استوار نمایید، نه این که دنیای خود را با دین استوار سازید.