عَنْ مُيَسِّرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ مِنْكُمْ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ لَيَمُرُّ بِهِ اَلرَّجُلُ وَ قَدْ أُمِرَ بِهِ إِلَى اَلنَّارِ فَيَقُولُ يَا فُلاَنُ أَغِثْنِي فَإِنِّي كُنْتُ أَصْنَعُ إِلَيْكَ اَلْمَعْرُوفَ فِي دَارِ اَلدُّنْيَا فَيَقُولُ لِلْمَلَكِ خَلِّ سَبِيلَهُ فَيَأْمُرُ اَللَّهُ بِهِ اَلْمَلَكَ فَيُخَلِّي سَبِيلَهُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:روز قیامت مردی که باید بسوی آتش جهنم رود با مؤمنی از شما روبرو می شود و می گوید:فلانی کمکم کن، من در دنیا کار نیکی برایت انجام دادم، بندۀ مؤمن به ملک می گوید:راهش را باز کنید، خداوند ملک را فرمان دهد که راهش را باز کنند تا داخل بهشت شود.
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حُمْرَانَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : يُؤْتَى بِعَبْدٍ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ لَيْسَتْ لَهُ حَسَنَةٌ فَيُقَالُ لَهُ اُذْكُرْ وَ تَذَكَّرْ هَلْ لَكَ حَسَنَةٌ فَيَقُولُ مَا لِي حَسَنَةٌ غَيْرَ أَنَّ فُلاَنا عَبْدَكَ اَلْمُؤْمِنَ مَرَّ بِي فَسَأَلَنِي مَاء لِيَتَوَضَّأَ بِهِ فَيُصَلِّيَ فَأَعْطَيْتُهُ فَيُدْعَى بِذَلِكَ اَلْعَبْدِ اَلْمُؤْمِنِ فَيَقُولُ نَعَمْ يَا رَبِّ فَيَقُولُ اَلرَّبُّ جَلَّ ثَنَاؤُهُ قَدْ غَفَرْتُ لَكَ أَدْخِلُوا عَبْدِي جَنَّتِي.
امام صادق علیه السّلام فرمود:بنده ای را که هیچ عمل صالحی ندارد روز قیامت حاضر کنند و به او بگویند:بنگر و بیاد آور آیا کار خوبی داری؟می گوید:من هیچ عمل شایسته ای ندارم جز آنکه وقتی فلان بندۀ مؤمن تو بر من گذر می کرد و از من آب خواست تا وضو بگیرد و نماز بخواند من به او آب دادم. سپس از مؤمن در این باره پرسیده می شود، او می گوید:پروردگارا راست می گوید خداوند جلّ ثناؤه می فرماید:من تو را آمرزیدم، بندۀ مرا داخل بهشتم کنید.
عَنِ اَلْمُفَضَّلِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : يُقَالُ لِلْمُؤْمِنِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ تَصَفَّحْ وُجُوهَ اَلنَّاسِ فَمَنْ كَانَ سَقَاكَ شَرْبَة أَوْ أَطْعَمَكَ أُكْلَة أَوْ فَعَلَ بِكَ كَذَا وَ كَذَا فَخُذْ بِيَدِهِ فَأَدْخِلْهُ اَلْجَنَّةَ قَالَ فَإِنَّهُ لَيَمُرُّ عَلَى اَلصِّرَاطِ وَ مَعَهُ بَشَرٌ كَثِيرٌ فَتَقُولُ اَلْمَلاَئِكَةُ إِلَى أَيْنَ يَا وَلِيَّ اَللَّهِ إِلَى أَيْنَ يَا عَبْدَ اَللَّهِ فَيَقُولُ اَللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ أَجِيزُوا لِعَبْدِي فَأَجَازُوهُ وَ إِنَّمَا سُمِّيَ اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِنا لِأَنَّهُ يُؤْمِنُ عَلَى اَللَّهِ فَيُجِيزُ أَمَانَهُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:روز قیامت به مؤمن گفته می شود؛ در صورتهای این مردم خوب تأمل کن، هر کس از اینها که آبی به تو نوشانده یا غذایی خورانده، یا کاری برایت انجام داده دستش را بگیر و او را به بهشت ببر، فرد مؤمن از صراط می گذرد در حالی که افراد زیادی همراهش هستند. ملائک می پرسند:به کجا ای دوستان خدا؟ به کجا ای بندگان خدا؟ خداوند متعال می فرماید:به بندۀ من اجازه دهید، آنها هم اجازه می دهند، و علّت اینکه مؤمن را مؤمن نامیده اند این است که او نزد خدا امان می دهد و امانش را خدا می پذیرد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اَلْمُؤْمِنُ زَعِيمُ أَهْلِ بَيْتِهِ شَاهِدٌ عَلَيْهِمْ وَلاَيَتَهُمْ.
امام صادق علیه السّلام می فرماید:مؤمن رئیس خانواده اش می باشد و نیز بر اعمال و کردار آنها گواه است.
